Warhammer 40K
In de 41e eeuw na Christus is het een chaos in de wereld. Verschillende rassen bevechten elkaar op allerlei slagvelden. Je zou kunnen zeggen dat de wereld zelf een slagveld is. En niet alleen de wereld. Ga er maar vanuit dat hele planetenstelsels, hele sterrenstelsels al eeuwen geleden ontgonnen zijn. Ook hier woedt oorlog. Het is verschikkelijk. De meeste oorlogsgebieden liggen natuurlijk in puin. Eeuwenoude gebouwen die gebruikt werden voor heilige rituelen, voor gezamenlijke beleving van wat er maar belangrijk geacht werd binnen die gemeenschap zijn kapotgeschoten. Af en toe vind je nog overblijfselen van een bloeiende cultuur: prachtig uitgesneden, onderhand versteende houten figuren; een ruïne van een groot gebouw met koepels en pilaren; een kist met kunstvoorwerpen uit de 34e eeuw. Diep onder de grond liggen scherven glas-in-lood te wachten tot ze opgegraven worden en bewonderd.
Culturen zijn verworden tot overlevingsstrategieën. Kunst is verweven met technologieën die het volk de middelen moeten geven om tegenstand te bieden aan de vijand. Onderwijs bestaat voornamelijk uit het in praktijk leren te overleven en het aanbrengen van schade aan de vijand. De nog-niet-volgroeiden worden zo lang mogelijk buiten ze gevarenzones gehouden, maar vaak zijn zij al gewend aan geweld voordat zij het kunnen benoemen.
Alle facties leiden onder de angst in aantallen geminimaliseerd te worden. Sommigen vertalen deze angst naar het enige dat ze kennen: zichzelf voorbij lopen en harder schreeuwen om die angst te overstemmen. Proberen om, zoals de Schotten in de Middeleeuwen, de tegenstander te verjagen of te verlammen door met veel verbaal geweld ten strijde te trekken. Anderen grijpen de angst aan om hun intellect te kanaliseren. Zij beraadslagen, maken plannen om op slinkse manieren de tegenstander in de val te lokken en zo hun eigen huid te redden. Het is ieder voor zich. Niet alleen tussen facties, maar ook binnen facties wordt er soms veel gevochten. Door de grote mate en lange periode van spanningen worden er dingen benoemd die in verhitte omstandigheden beter verzwegen hadden kunnen worden. Er vallen doden. De angst en wanhoop worden groter. Vechten moet haast wel een levenswijze worden om er niet aan onderdoor te gaan. Er wordt gezocht naar de kunst in het vechten, de passie van de slag.
Iedereen vervaardigt op eigen wijze munitie, machines om deze munitie mee te verschieten, lastvoertuigen, en vervoer voor eenheden. Sommige facties hebben de beschikking over grote intelligentie en vernuft: zij zijn geschoold in de technologie. Zij maken gebruik van hun collectief geheugen om zeer gevaarlijke, met name lange-afstandswapens te produceren. Anderen proberen van de troep die ze vinden te maken wat ze nodig hebben: als het er vervaarlijk uit ziet, dan is het halve werk al gedaan. Ieder levend wezen in het universum op dat moment is versmolten met de oorlog. Vechten is leven.
Dit is mijn interpretatie van de wereld waarin we een bordspel spelen. Een aantal vrienden speelt het al langer. Hedzer en ik zijn net begonnen. We kopen bouwpakketjes van plastic of tin. Zetten de mannetjes of voertuigen in elkaar, verven ze (soms onder een loep, omdat ze zo klein zijn, of omdat we zoveel detail willen aanbrengen. Daarna maken we op een groot bord een landschap met begaanbaar en onbegaanbaar terrein, met ruïnes en met ons eigen leger. Dan gaan we spelen. Het kost in t begin al snel een avond per spel.