Kim Blogt

Wat is het toch met films en mij. Ik heb een aantal films bekeken, de afgelopen dagen, en ze waren allemaal ‘aangrijpend’ volgens de recensies. Ik vond ze vrij slap. Neem The boy in the Striped Pyjamas.

Over de familie van een SS-er die Kampbeheerder wordt. Het zoontje ontsnapt uit zijn huis en gaat kijken bij t kamp. Het is hem volkomen onbekend. Er komt een jochie van ongeveer zijn leeftijd bij ‘t hek zitten. Ze raken aan de praat. De gedachtengang van de kinderen is wel mooi weergegeven. De vader van het kampjongetje is weg. Ze graven een gat onder het hek door. Samen gaan ze hem zoeken. Ze worden vergast. Het gezin van de SS-vader wordt groot verdriet toegeschreven. Ja, dat zal wel, denk ik dan. Da’s ook niet zo mooi. Maar ja. What goes around, comes around.

Nog zo’n film: Doubt.

Over een schoolhoofd van een nonnenschool die zo overtuigd is van haar mensenkennis en levenservaring dat ze probeert een priester die ze verdenkt van ontucht te overtuigen overplaatsing aan te vragen. In de film wordt niet duidelijk of hij ontucht heeft gepleegd. Een jonge, naïeve non gelooft eerst haar, dan hem. Als de priester is overgeplaatst blijkt hij hoofd van school en kerk geworden te zijn. De hoofdrolspeelster gaat nadenken over haar daden en haar aandeel in de gevolgen van de situatie en ze stort haar hart uit bij de naïeve non. Ze wordt verscheurd door twijfel. En wederom denk ik: tja, met al je levenservaring had je beter moeten weten dan iemands leven kapot te maken. Tuurlijk ga je daar later anders over denken. Het is immers onomkeerbaar. En die zaken hebben de neiging in heldere momenten zich aan je op te dringen.

Misschien moet ik ophouden Amerikaanse films te kijken. Misschien ben ik er eindelijk te oud voor. Wat zou dat fijn zijn :-)

4 Responses or references to “Films (pas op… spoilers included) en ik”