Kim Blogt

Vanochtend werd ik om 9 uur wakker, en de woorden die in mijn hoofd zaten waren ‘Deep Strike’ en ‘Mishap Tabel’. Genietend van dat de dag eigenlijk nog niet bestaat omdat ik het licht nog niet gezien heb, van de warmte van het bed, van de koelte van Hedzer en van dat het zondag is en ik pas om 4 uur iets hoef, laat ik flarden van gisteravond en gistermiddag door mijn hoofd zweven… Gisteren waren hier 3 vrienden met hun WH40K legers, hun verf en hun lijm bij ons op bezoek. OM twee uur in de  middag kwamen ze aan en om half een in de avond hadden we twee potten gespeeld, hadden de gastheer en -vrouw overweldigend verloren, zat mijn hoofd vol met terminologie en was de poes een beetje tot rust gekomen, ondanks alle bezoek.

Ik denk terug aan een gesprek tussen Freek en Ingrid: De manier waarop zij reageert op zijn opmerkingen over haar verven is prachtig. Ze maakt fantastische figuren, is daarmee helemaal in haar element. Ze verft ze met name voor hem, want ze gaat waarschijnlijk niet zelf spelen. Of misschien wel, maar nu is t nog te spannend. Zij laat steeds aan hem zien wat ze gedaan heeft. Hij vindt het mooi gedaan – dat kan ook niet anders, het is prachtig! –  maar kijk verder dan dat. De waardering die hij geeft aan haar is heel duidelijk. Daarnaast zegt hij dan ook: ‘Is dit niet ook een stukje bil? Moet dat randje niet iets verder doorlopen?’.

‘Ja,’ zegt ze dan, ‘dat kan wel, dat verander ik dan nog even’. Terwijl ik zou willen zeggen: ‘Ach man, kniesoor die daarop let :-) Dat zie je niet meer als je een leger van die poppetjes hebt.’ Ik zou me aangevallen voelen, of niet gewaardeerd. Zeker als mij gezegd werd: ’Heel mooi, maar ik denk dat het in het zwart mooier is. Dat rood is wel mooi gedaan, maar ik vind de kleur niet mooi.’ Maar zij gaat gewoon op de inhoud af. Ze weet dat er geen boodschap achter zit.
‘Welke kleur vind je beter passen dan?’
Zwart?’
‘OK.’ En ze pakt haar kwastje, en verft lekker verder. Weliswaar op een figuurtje dat eigenlijk al af was en met zwart over het bestaande rood, maar het gaat haar duidelijk om het proces en niet om het afronden van het proces of het toewerken naar ‘klaar’ zijn. Bewonderenswaardig. In dat gesprek was geen greintje irritatie of verongelijktheid te vinden, beiden konden ze reageren op de situatie zonder de ander daarmee te kwetsen of voor het blok te zetten. Hoe doen ze dat toch, samen?

Mijn Ork Boyz en zijn Fire Fighters (hehe) stonden tegenover elkaar:

6 Responses or references to “Woorden”