Kim Blogt

Hier vlak bij ligt Roeivereniging K.G.R De Hunze. Het aantal hoofdletters in de naam is omgekeerd evenredig groot met de eigendunk van de vereniging. We doen ons best om er een leuke club van te maken, en in de meeste gevallen lukt dat aardig, maar er zijn van die oude spoken in de kast die er echt niet uit willen. Zo is een van de spoken waarover veel leden vallen het spook van ‘We doen haast nooit iets gezelligs’.

De sociëteitscommissaris regelt dat er mensen achter de bar staan in t weekend en gedurende de avonduren. Ook regelt hij dat er elke maand een feest is, dat toproeiers komen praten over hun leven en prestaties, dat er clinics gehouden worden, dat we zichtbaar zijn op koninginnedag en de regionale feestdag Bommen Berend, en nog meer. Het grappige is dat er dus genoeg te doen is. Het stomme is dat mensen niet komen. Bij een feest zijn er soms maar een handjevol mensen. Dat werkt natuurlijk niet in de hand dat er de volgende keer meer mensen zijn.

Wat ik het liefst doe bij De Hunze is roeien. Roeien is een van de lekkerste dingen die er zijn. Als het goed gaat (ongeveer 3 tot 5 halen per training) dan is het alsof je vliegt. Ken je die dromen waarin je zonder iets te hoeven doen het gevoel van controle en snelheid hebt, da je vanaf grote hoogte de wijde wereld om je heen ziet, niet gebonden bent aan realiteit en overal heen kan gaan? Nou dat is roeien. Heel soms.

Meestal is roeien gewoon heel hard werken, proberen om de frustratie van het steeds maar weer dezelfde fouten te zien en te voelen niet de overhand te laten krijgen en elke haal opnieuw te doen alsof het de enige is waar het om gaat deze training.  Roeien is werken. Roeien is buiten en op t water, maar nog steeds werken. Ik heb een hartslagmeter gekoscht, omdat ik mijn conditie wat wil optrekken. Je zou zeggen dat ik met drie keer per week roeien al een heel eind was… Mijn top-hartslag de vorige training was 171. Netjes, denk ik dan. Was een hele zware training. Maar blijkbaar geen piekbelasting. Ik heb ook wel trainingen waarbij mijn hartslag hoger is. Mijn max over de afgelopen 2 weken is 215. Maar dan zit ik in de skiff. En als er veel boten zijn, en veel golven, dan is het gemakkelijk om bijna om te gaan. Dat is denk ik waar die 215 vandaan komt.

Hoe moet dat dan, roeien? We beginnen de outing met de riemen naar buiten te brengen, dan de boot in t water te leggen, riemen erin, voetenbord op de juiste afstand stellen, bespreken wat de focus van de training wordt, en dan vertrekken. We roeien ongeveer anderhalf tot twee uur. Als we terug zijn stappen we uit, leggen de riemen op t vlot, tillen de boot uit het water, spoelen hem af, drogen hem af, brengen de boot naar binnen, en daarna de riemen. Klinkt eenvoudig. Is het niet.

Gisteren hebben we met deze cadans geroeid: ‘schoon uittikken’, haal maken, ‘watervrij roeien’, haal maken, ‘backsplash’, haal maken, ‘handen recht door de boot’, haal maken, ‘op tijd draaien’, haal maken. Alles ging op een gegeven moment goed. Eerst omstebeurt, daarna te gelijkertijd. En dan is het geweldig. Alsof je vliegt, alsof de wereld er niet meer is, alsof de lente aanbreekt.

En dan valt de boot weer. Ik vlieg niet meer, ik haal mijn handen niet recht door de boot. Ik moet me weer concentreren. Werken. Roeien, zwoegen, zweten, mijn benen doen pijn, ik voel dat ik aan mijn rug hang in plaats van aan mijn armen, de boot is in onbalans. ‘Schoon uittikken’, haal maken, ‘watervrij roeien’, haal maken, ‘backsplash’, haal maken, ‘handen recht door de boot’, haal maken, ‘op tijd draaien’, haal maken.

2 Responses or references to “Roeien, hoe moet dat?”