Kim Blogt

Ik wordt wakker. Er klikt een sonar. Hard. Oh ja, dat is mijn wekker. Ik moet eruit. hoe lang heb ik geslapen? Te kort. Al twee nachten. Als ik dat een tijdje doe, dan wordt ik een zombie. Geen beweging teveel, geen gedachte verspild. Alleen het uiterst noodzaklijke. Over Hedzer heen het bed uit klimmen, naar de keuken lopen, pas iets tegen de poes zeggen als hij begint. Koffieapparaat aan, douche aan, tandenborstel aan. Kon ik mezelf maar aan zetten. Ik stap onder de douche. Warm water op mijn schouders en op mijn hoofd. Ik denk aan koffie. De geur, met name. De smaak zint me niet zo. Waarom moest ik nog maar zo vroeg op? Oh ja. Ik heb me laten strikken voor een toertocht in Delfzijl. Gisteren hadden we de zaterdag-speelmiddag. Die duurt meestal tot een uur of 3 of 4 in de nacht. Wat gezellig. Blij dat ik er vroeger in lag dan dat.

Om tien voor acht sta ik voor de Hunze. Karel heeft zijn auto mee, en Dineke haar fiets. We stappen in en rijden naar Delfzijl. In de auto beslissen we of we met 2 of met 4 riemen gaan roeien. Dineke heeft nog nooit boord-geroeid (met 1 roeiriem per persoon). Ik heb het al 3 keer gedaan. Karel nog iets vaker, maar niet om over naar huis te schrijven. We besluiten om een gok te wagen. Dat hadden we kunnen weten. Zo gaat dat met ons.

Onze boot is als een van de eerste boten klaar. Omdat Karel en ik alletwee in het bestuur zitten en het goede voorbeeld willen geven helpen we iedereen. Daardoor zijn we bijna als laatste op het water. En we gaan er vanuit dat we de langzaamste boot zijn, want wij hebben 2/3 paal (roeiriem) per persoon, terwijl anderen er minstens 2 keer zoveel hebben. We moeten in colonne varen. We zijn met 28 boten. Al die boten gaan te gelijkertijd de sluis in. Prachtig. De zon schijnt, het water is vlak, niet veel wind, gezellig sfeertje. Karel en ik roeien eerst. De eerste 5,5 kilometer zijn voorbij. Er is gezegd dat het 25 kilometer is. Karel hept me met het tempo. hij zit op slag, ik op boeg. Het gaat wel lekker. Behalve dan bij die eerste brug. Dat was wel spannend. Ik snoekte. En bij een boordboot is dat wel onhandig. Wat er gebeurt bij een snok is dat je blad niet vertikaal, maar diagonaal het water in schiet. En omdat je druk zet, wordt het blad heel diep het water ingetrokken. De druk op het blad is groter dan de stabiliteit van de boot. Je gaat heel scheef. Het handvat van de riem  schiet op je af. Het blokkeert vlak voordat je geraakt wordt. Met een boordboot blokkeert de riem niet. Die schiet op je af, drukt in je buik, en smijt je gewoon uit de boot als er genoeg druk op komt. Ik ben gaan liggen, zodat de riem over me heen kon vliegen. Vlak voor de blokkade heb ik de riem wat gedraaid (met twee handen) en kwam hij weer omhoog. Mijn gevoel zei dat het kantje-boord was.

Vlak voor de sluis zijn Dineke en ik gewisseld. Karel op slag, Dineke erachter. Ze hebben samen een kleine 7 kilometer geroeid. Karel zei dat Dineke zo hard doortrapt. Ik was er een beetje sip van. Of eigenlijk: jaloers. Ik deed mijn best om daar niet zoveel van te laten merken. het klopt: we schoten vooruit. haalden iedereen in, gingen als een speer. En beide zeiden ze dat ze dat nog uren konden volhouden.

Na de zeesluizen kwamen we in de haven. Ook daar heb ik nog gestuurd. De haven van Delfzijl tijdens DelfSail. Nou, dat is me wat. Overal van die gigantische boten! Ze lijken al groot als je er op de kade naast staat. maar nu, in een bootje, waarbij de golven naar binnen klotsen… Impressive. Nadat we gewisseld hadden (Karel sturen en Dineke en ik roeien) en nog wat rondgedobberd in de haven, zijn we de terugtocht begonnen. We waren als eerste in de sluis, en liepen uit op de andere boten. We zijn allemaal geen toertochtvaarders, dus we hebben er een training van gemaakt. Ik moest natuurlijk bewijzen dat ik heus wel kon doortrappen, dus heb ik een stevig tempo ingezet. Na 5 kilometer wisselden Karel en Dineke, na nog eens 2 kilometer was er gelukkig een sluis en na nog eens 5,5 kilometer waren we weer thuis. Die laatste 12 kilometer waren uitputtend. Ik kon mijn schouders haast niet meer bewegen en niet meer op mijn benen staan. Gelukkig duurt dat maar een paar minuten. Daaarna gaat weer. Maar het vervelendste was dat mijn pols zeer deed van het draaien van het blad.

We wilden bier. Koud, goud, bitter en dorstlessend. Veel bier. In plaats daarvan moesten de spullen in de botenwagen (15 boten en wat daar nog bijhoort aan riemen, riggers, bankjes, stuurtjes). En in Groningen moest het weer van de botenwagen af. Om 20.00 was ik thuis, om 21.30 lag ik op de bank te slapen.  28 kilometer geroeid. Geen bier gehad. Toch gelukkig.

One Response or reference to “Boordroeien en delfsail”