Snow Leopard
Als ik denk aan snow leopard, dan zie ik voor me een licht-gevlekte hele grote kat met sneeuw op haar kop. Ze kijkt een richting maar net niet in de camera. Haar ogen zijn grijs, haar pupillen een klein puntje. Ze heeft een wit baardje en ziet er zacht uit. Het lichtroze neusje doet denken aan kopjes geven en spinnen. Ik wil haar kroelen en mijn snoet in haar vacht steken.
(Mijn kat komt aangerend. Trippeltrippel – eigenijk is hij te zwaar om te trippelen, maar het geluid van nagels over het parket klinkt toch licht – Miauauauauauauuauaw. Duidelijk jaloers. En daarna op mijn toetsenbord liggen. Als ik blind kon typen zou hij waarschijnlijk voor mijn scherm zitten. Altijd daar waar de aandacht op gericht is. Wijzen werkt niet bij een kat, maar blijkbaar is het geveol van richting en een eindpunt aan de richting wel bij een kat aanwezig.
Nu zwiept zijn staart over het toetsenbord, omdat ik hem eraf heb geduwd. De staart wordt steeds chagrijniger over en weer gezwiept, en ik moet maar hopen dat ik niet net op dat moment een vinger neerzet waar die staart is :-) Mijn muis is geconfiskeerd. Tussen de poten van de kat. Je kan me nog meer vertellen, maar daar haal ik hem niet weg. Nou ja, who needs a mouse?)
Na de nacht van 27 op 28 augustus denk bij Snow Leopard ik ook aan het nieuwe besturingssysteem voor de Mac. Hedzer en ik zitten tegenover elkaar te verven aan onze Warhammer figuurtjes. Zegt hij opeens:
‘Snow Leopard komt uit morgen.’
‘Ja, weet ik.’ Verbaasde blik mijn kant op. Als hij een wenkbrauw kon optrekken, dan zou hij dat gedaan hebben. ’Hoef je niet zo te kijken! Vannacht kunnen we bij de MacMe een exemplaar ophalen, en dan krijgen we ook nog 10 euro korting. Er is een mid-night-launch vannacht.’
Dus wij erheen. Om iets over 12 komen we aan. De winkel helemaal vol. Er wordt champagne geschonken. Er is een vrouw met een spijkerbroek en glimmende rode pumps met hoge hakken, een hele lange jongen met woest krullend haar, een stel jongens die je gemakkelijk zou kunnen bestempelen als nerd, een hoop mensen die niet opvallen. Iedereen heeft champagne in zijn hand. De eigenaar begroet ons (wij zijn zo langzamerhand hofafnemers), schenkt ons champagne in en vertelt dat het zelfs een Europese launch betreft.
Als de dame met de hakken aan de beurt is en in haar eentje naar de toonbank loopt, betrap ik mezelf op de gedachte dat zij voor iemand anders een examplaar haalt. Haar vriend heeft nachtdienst, of moet om 5 uur op. Iets dergelijks. Alsof een schone dame met mooie kleren geen update voor een operating system kan halen. Ik schaam me een beetje.
Na twintig minuten zijn we aan de beurt. We worden vriendelijk onthaald door de jongen achter de kassa. We vragen om een family pack. Die komt natuurlijk pas volgende week. Hahaha. We gaan onverrichter zake maar met vrolijke zin terug naar huis. Volgende week even langs gaan voor ‘onze’ versie.