Zoek
September 2009
M T W T F S S
« Aug   Oct »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Archive for September, 2009

Kleider machen Leute

Tip: als je niet meer weet hoe lang iets geleden is, en je de neiging heb om hardop te denken en de dagen heen en weer te tellen, zeg dan gewoon ‘gisteren’. Voor kinderen is alles wat niet vandaag is ‘vroeger’ of ‘gisteren’. Beide categorieën zijn fuzzy. Er is geen harde lijn tussen wat ‘gisteren’ en wat ‘vroeger’ is. Misschien is een gebeurtenis wel beide.

»

Gyas Trials

Nadat we zaterdag de Eemhead (6 kilometer) »

Eemhead

De Eemhead is een roeiwedstrijd die gezien wordt als nogal prestigieus. Dineke en ik wilden kijken of Aignwies daar haar mannetje kon staan. Ik was aan het begin van de week ziek. Had overal pijn, je kent dat wel: griep. Alleen had ik geen koorts, slechts verhoging. Aan het eind van de week gingen we de race roeien. Tussendoor had ik niet meer geroeid. Ik maakte me er wel zorgen om. Ziek zijn kan je zo slap maken. Ik wilde Dineke niet laten zitten.

We gingen met de auto. Krentenbollen mee, sapjes, dextro energy, bananen, flesje water, schone kleren, pet, steeksleutels, schroevendraaier. Roeipakje al aan. Ik trap er elke keer in: dat pakje is een hansopje: broekje en hemdje aan elkaar. En natuurlik moet ik van de voorpret en zenuwen minstens dertien keer plassen, dus dat is nooit zo handig. Moet alles weer uit… gedoe.

Het was gezellig in de auto. Het werd spannender toen we aankwamen. We riepen onze longen uit ons lijf toen onze vereniging langs kwam roeien. ‘Hunze!!!!!  Zet hem op!  Nog 10 halen, gogogogogo!’ We moesten de boot overnemen. Dus vlak nadat ze aangekomen waren wij nog even naar de wc. De boot overgenomen. Die andere twee waren niet zo enthousiast. Jammer, het zijn schatjes, ik had graag gezien dat ze lekker geroeid hadden. Zij hadden een parcours van 4 kilometer. Wij in die boot. De Vuurwater. Een boot voor 2 personen van 80 kilo. Wij zijn 60 en 70. We missen dus 30 kilo voor de diepgang. Beetje wiebelig dus. Maar onze eigen boot was een maandagmodel. Die is twee maanden geleden terug naar de fabriek gestuurd. Dat is een boot voor 70 kilo. Dan missen we maar 10 kilo. Die ligt dus een stuk stabieler.

Lang wachten tussen twee heats in.

Eindelijk (nog even snel plassen) mogen we vertrekken. Tijdens het oproeien (naar de start roeien) roeien we het hele parcours. De boot gaat namelijk het water in bij de finish. Dus eerst 6 kilometer oproeien. We verkennen de route. Het water leek erg plat. Toch nog best wat deining. De bochten op de kaart lijken anders dan in het echt. We proberen herkenningspunten te vinden: OK, als we bij paaltje 55 zijn, dan komt er een u-bocht naar links. Voor die tijd, net na de fietsbrug, gewoon recht op de elektriciteitsmast af varen. Niet nadenken over hoe het water loopt. Na een kilometer of 4 zit mijn hoofd vol. Ik merk dat ik me niet zwakker voel dan normaal. Ik ga geen last hebben van dat ik ziek was.

Picture 4 »

Dante’s Divina Commedia

Ik heb wel eens mensen horen schreeuwen op het toneel. Meestal is dat vrij gênant. Het is altijd ingehouden of vlak. Het ‘Nee verlaat me niet!’ van een geliefde klinkt theatraal in de letterlijke zin van het woord. Je weet dat het bij het stuk hoort, dan de acteur in kwestie zich inleeft in de rol, dat de rekwisieten moeten bijdragen aan de beladen stemming die in die scène naar voren komt.

Nog nooit heb ik iemand zo horen roepen op het toneel als Merijn de Jong. Van schooltoneel naar professionele theatergezelschappen, van de plaatselijke toneelclub tot aan eerdere voorstellingen van hetzelfde gezelschap (NNT), niemand, niemand heeft me ooit zo geraakt op het toneel als deze man. Hij ís zijn schreeuw, hij ís zijn stuk, hij ís zijn emotie. De rekwisieten op het toneel mogen blij zijn dat ze aanwezig zijn. De scène is de scène. Hij wordt niet gemaakt, het is er.

Het hele stuk was trouwens geweldig! Zo prachtig, zo intens. Sloot zo mooi aan bij wat ik voel en denk. Het mooie is dat ik toen ik in Utrecht woonde eens de Divina Commedia aan een dakloze heb gegeven. Niet aan een immigrant. Het klopt dus niet helemaal. Ik zal je vertellen hoe dat ging:

»

Ork Warboss – op verzoek

Omdat ik gek wordt van op de bank liggen, en werken niet lukt vandaag (ben een beetje ziek) ben ik gaan spitten in mijn archief. Dit was een van de eerste figuren die ik geverfd heb. In de hoek de warboss zoals deze er uit zou ‘moeten’ zien. Natuurlijk is de mijne weer blauw. Alles wat blauw is wordt door de goden beschermd, immers. Verder zijn de kleuren deels gelijk: aarde, blad, herfst. Orken zijn een soort van paddestoelen. Ze groeien onder de grond. Hoe een paddestoel een dikke gun kan vasthouden weet ik niet, maar zoals je ziet, kan het wel:
warboss assault on black reach (1) »

Federer, US-open

Twee mannen spelen tennis. Het spel wordt »

Vrouw achter het stuur

Auto gehuurd. Ik moest naar Utrecht voor een cursus bij Thieme Meulenhoff. Ik schrijf de lees-, luister-, spreek- en schijfvaardigheidshoofdstukken voor New Interface Orange (3e jaar VMBO) voor ze.

Op zaterdag zijn er geen files, leek me. En aangezien ik om 1500 nog een afspraak in de stad had met een klant, en om 1545 in de trein moest itten om op tijd in Utrecht te zijn, haalde ik om 1430 de auto op en ging ik ermee naar de stad. Ik huur altijd bij hetzelfde bedrijf. Daar werkt Roelof. Ik denk trouwens dat Roelof de eigenaar van de tent is. Roelof is in één woord geweldig! Klantgericht: zeikt niet, treuzelt niet, en herkent me. Altijd in voor een grapje.

Goed. Ik met de auto de stad in. Moest even omschakelen om te bedenken welke route ik zou nemen en waar ik zou parkeren. Met de fiets is het toch eigenlijk best makkelijk in de stad :-)

Ik besluit op de Ossenmark te gaan staan. Ben er nog nooit geweest. Ik rij naar het plein, en zie geen ingang. Ik rijd het plein op, zie namelijk een glazen kolom uit de grond omhoog komen. Leek me geen ingang, maar je weet nooit, tegenwoordig. Ik had gelijk. Dat was een voetgangersuitgang. Ik rijd om het plein heen en zie een ingang. ‘Ha!’ Denk ik. ‘Ik ben niet voor één gat te vangen.’ En ben tevreden met mezelf.

Ingang Ossenmarkt

Ingang Ossenmarkt »

Rebalancing

Larry is rebalancer. Hij heeft me uitgenodigd voor een sessie. Bijna een jaar geleden. Nu overdrijf ik. Ik heb steeds gezegd dat ik niet wist of ik daar wel tegen kon. Ik hou niet zo van gefriemel aan mijn lijf. Dat is iets voor mijn schatje en mij. Intimiteit is niet voor iedereen.

Maar Larry is Larry niet als hij niet door gewoon zichzelf te zijn mij in een aantal maanden ervan overtuigde dat dat best kon. Hij heeft me nooit ‘bewerkt’. Zijn persoonlijkheid deed me geloven dat ik het heel goed kon proberen en het kon zeggen als zijn aanraking me ongemakkelijk maakte. Hij zou ophouden als ik het vroeg. Ik zou me daar niet naar over hoeven voelen. ‘OK dan’ bedacht ik me vorige week. ‘Ik ga eens een grensje verleggen.’

Op de tafel. Bijna naakt. Hoofd op een ring zodat mijn gezicht naar beneden ligt en ik toch niet in een kussen stikte. Rare houding. Kan best.

Grote warme handen wrijven tegen elkaar aan om olie te verdelen. Vlak voordat ze bij mijn rug zijn voel ik de warmte. Als ze landen voel ik hoe groot ze zijn. Of heb ik een kleine rug? Wonderlijk. Larry’s handen masserden mijn rug en shouders en heupen en staart. En wat ik voelde was dat er een tinteling vanonder de huid uit kwam. Zijn handen gingen heel langzaam over mijn rug. Meestal met de stroom mee (naar beneden) en heel soms ertegenin.

Ik lag te wachten tot er iets gebeurde. Vol verwachting. Niet gespannen, wel benieuwd. Larry bewerkt mijn rug. Er gebeurde niks. Maar… moet ik niet iets voelen? Mijn gedachten sloegen op hol. Wat gaat er mis? Ik probeerde bij het moment te zijn. Te voelen wat er in mijn lijf gebeurde. Larry bleef me vragen wat ik voelde. Na een tijdje voelde ik me licht. Ik besefte me dat de manier waarop ik kijk naar wat ik te doen heb niet een heel constructieve is. Ik laat mijn tijd vollopen en ga dan redenen zitten bedenken waarom ik het zo druk heb, wanneer het over is en waarom het niet voorkomen kon worden. Hahaha. Suffie!

Ik had (hier komt de skeptische Kim om de hoek kijken) dit best op een ander moment kunnen bedenken. Maar dat heb ik niet gedaan. De sessie was erg lekker. Ik was daarna ontspannen en ontroerd. En nu nog kan ik gemakkelijker mijn schouders en rug en nek ontspannen. En recht en sterk zitten tijdens het roeien. Aanrader.

»

Bloggen… is dat moeilijk?

Nee. Niet moeilijk. Ik log in, type een titel en begin te schrijven. Soms heb ik een aantekening voor me liggen over een onderwerp. Soms schrijf ik en komt er vanzelf inhoud. Soms weet ik al wat ik wil schrijven en hoe. Het onderscheid tussen die stukjes is ook goed te maken. Wat bloggen lastig maakt is dat ik niet overal over kan schrijven. En ook niet altijd op de manier waarop ik zou willen.Neem nou een feest of een evenement waar ik heen zou gaan. Vooraf kan ik er niet over schrijven op zo’n manier dat te achterhalen is wanneer ik wel of niet thuis ben. Wie weet wat voor oen hier langs komt om mijn spullen op te halen. Soms betekent dat dat ik ergens waar ik heel enthousiast over ben niet vermeld. Soms betekent dat dat ik vaag ben over de datum of locatie.

De manier waarop ik schrijf mag geen waardeoordeel hebben, mag niet overtuigen, en mag niet kwetsen. En dat is nog lang niet makkelijk. Ik moet me dus proberen in te leven in de mensen die op een of andere manier betrokken zijn bij dit blog. Proberen om niet altijd op te schrijven wat ik denk, maar dat vooraf te kwalificeren. Volgens mij zijn alle gedachten die een mens heeft altijd OK. Noem het valide. Noem het goed. Een gedachte mag bestaan. Wat je met die gedachte doet maakt hem acceptabel of verwerpelijk. Soms (vaak zelfs) is het uiten van een gedachte in een bepaalde situatie genoeg om deze onacceptabel te maken.

De mensen waarover ik schrijf moeten eerst toestemming geven. Soms gebeurt er iets met iemand dat mij genoeg aangrijpt om grote invloed te hebben op ook mijn leven. Als de persoon niet wil dat daarover geschreven wordt, of in ieder geval niet zo dat het traceerbaar is naar hem of haar, dan heb ik dat te accepteren. Dat kan iets vervelends zijn zoals rsi, ontslag, liegen, maar ook iets leuks: zwangerschap, eigen bedrijf beginnen, op vakantie gaan. Natuurlijk zijn deze voorbeelden zorgvuldig gekozen :-)

Dan is er nog mijn werk. Hoe langer we over de digitale snelweg racen, hoe vaker we elkaar tegen komen. Net als dat je op weg naar je werk altijd dezelfde mensen tegenkomt, zo is dat ook op het internet. Mijn product is voor een groot deel afhankelijk van wie ik ben. Hoe ik acquireer,  hoe ik werk, communiceer, wat ik goed genoeg vind en waar ik nog verder ontwikkel of ontwerp. De manier waarop ik mijn prijs vaststel, het uiteindelijke product. Datgene wat ik wil uitdragen komt naar voren door ‘personal branding’ zoals »

tweedehandsplastictassen.nl

Ik bedacht dat een initiatief als dit leuk »

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).