Archive for September 25th, 2009
Dante’s Divina Commedia
Ik heb wel eens mensen horen schreeuwen op het toneel. Meestal is dat vrij gênant. Het is altijd ingehouden of vlak. Het ‘Nee verlaat me niet!’ van een geliefde klinkt theatraal in de letterlijke zin van het woord. Je weet dat het bij het stuk hoort, dan de acteur in kwestie zich inleeft in de rol, dat de rekwisieten moeten bijdragen aan de beladen stemming die in die scène naar voren komt.
Nog nooit heb ik iemand zo horen roepen op het toneel als Merijn de Jong. Van schooltoneel naar professionele theatergezelschappen, van de plaatselijke toneelclub tot aan eerdere voorstellingen van hetzelfde gezelschap (NNT), niemand, niemand heeft me ooit zo geraakt op het toneel als deze man. Hij ís zijn schreeuw, hij ís zijn stuk, hij ís zijn emotie. De rekwisieten op het toneel mogen blij zijn dat ze aanwezig zijn. De scène is de scène. Hij wordt niet gemaakt, het is er.
Het hele stuk was trouwens geweldig! Zo prachtig, zo intens. Sloot zo mooi aan bij wat ik voel en denk. Het mooie is dat ik toen ik in Utrecht woonde eens de Divina Commedia aan een dakloze heb gegeven. Niet aan een immigrant. Het klopt dus niet helemaal. Ik zal je vertellen hoe dat ging: