Zoek
October 2009
M T W T F S S
« Sep   Nov »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Archive for October, 2009

De Kaaf

Bijna zes jaar geleden zijn Hedzer en ik getrouwd. Het was een mooie dag in November toen we met de witte Mercedes van Auke opgehaald werden, en naar het stadhuis gebracht. De witte rozen en anjers in de auto gaven een ijle geur af. Het was perfect. Hedzer in zijn mooie zachte pak en ik in mijn door Karin gemaakte kunstwerk. We waren een plaatje. De camera waarmee we de bijeenkomst zouden filmen voor Elle en Hein stond nog tegen de tafelpoot bij de spullen die mee moesten. Ik wond me er even over op, maar dat duurde ook niet lang.

We zijn met een witte koets naar het restaurant gebracht waar we met de getuigen, de ouders, Karin en Horrie en Hans en Ulricha gingen eten. Ik weet er niet veel meer van. De dag was indrukwekkend. Ik zie wat foto’s terug en ik denk: ja, dat was prachtig. We waren de eerste die reserveerden voor een trouwerij. Het was voor de Kaaf ( »

sms

Hoe vaak krijg je nu zo’n sms? Ik werd er helemaal blij van. Moest het stuiterend aan Hedzer voorlezen:

»

Verbazing

Verbazing is toch een van de mooiste gezichtsuitdrukkingen. Vandaag heb ik er per ongeluk weer zo een op het gezicht van een nietsvermoedende medemens gekregen. In de rij bij de supermarkt hoor ik ‘oh!’ en ik kijk naar het meisje – ze is al een vrouw – wier boodschappen net gescanned zijn. Ze graait in haar tas. En daarna nogmaals. Ze kijkt de kassière aan. Die reageert niet. Ze is natuurlijk afgestompt door haar baan. Of heeft er gewoon geen zin in. De portemonneeloze dame vraagt of ze de boodschappen even in een mandje mag doen en dan haar geld mag halen en daarna weer afrekenen. Er wordt een manager geroepen op het moment dat ik zeg: ‘Ik betaal wel even’. Het was maar 9 euro nog wat, dat is geen punt, lijkt me. Ik schat in dat ze me het geld terug betaalt.

Niemand reageert. Hahaha. De manager staat erbij te kijken of hij water ziet braden, de kassadame reageert nog steeds nergens op, en de portemonneeloze bekijkt me eens aandachtig. Ze fronst. Ik zeg: ‘Dan kan je me dat later wel terugbetalen, scheelt weer een hoop gedoe.’ Ik kijk de steen achter de kassa aan en vraag ‘Mag dat?’ Ze zegt niks. De manager zegt veelbetekenend de klemtoon op »

Warhammer 40k Dutch Grand Tournament

Het hotel is precies goed (bij het geven van een beoordeling kom ik uit op een 9). Na het ontbijt vertrekken we richting speelhal. We weten niet zo goed waar het is, maar iemand is zo slim om op het toegangskaartje te kijken en we zien een adres. We rijden erheen.

Ik zie spelers naar mij kijken. Het is uniek, vrouwen in een toernooi. Ingrid en ik zijn aapjes. Ik ben opgewonden. Spannend! de groep warmee ik ben heeft al veel ervaring met toernooien (magic the gathering). Ik ben er nog nooit geweest. Geen idee wat me te wachten staat. Heel even heb ik wel gedacht dat 55 euro voor 2 keer lunch, een keer avondeten en het spelen wel erg weinig was, maar er verder niet meer over nagedacht.

Er staan 60 tafels van 48 bij 72 inch. Dus 122 bij 183 cm. Dat betekent dat er 120 spelers zijn. Sommigen nerd, anderen minder. Sommigen wat contactgestoord en ongewassen, sommigen ruiken alleen maar naar was die te lang in de machine heeft gezeten. Er zijn er die er ‘gewoon’ uitzien, maar ook die er uitzien alsof ze niet van aarde komen.

Toernooibezoekers »

Verwoed verven

Woensdag ochtend

Ik »

Fluff

Orks zijn groen. Normaal gesproken. Meestal. Hoe groener hoe beter. Ze zijn groen omdat ze een paddestoel in zich hebben. Nou ja… Mijn orks zijn blauw. Ik heb opgeschreven waarom. In het Engels, want dat wordt verwacht.

»

beauty is in the spirit of the beholder

Er wordt wel gezegd dat hoe blijer je bent, »

Mijn Groningen

Ik ben een nieuwe bladzijde begonnen met »

Aigwnies goes Amsterdam

Nadat we besloten hadden om samen de Head »

Ork Meetlint

Mijn vader ziet regelmatig dat er weer iets anders ruimte in mijn leven inneemt. Dat is roeien geweest, dat is world of warcraft geweest, en nu is dat Warhammer40k. Hij is nooit bij voorbaat al afwijzend tegenover mijn hobbies. Als hij het niet begrijpt, dan doet hij er moeite voor om het te snappen. We praten erover (misschien is dat ook omdat ik mijn mond er niet over kan houden), maar ook komt hij dan kijken hoe we dat doen. Bij het roeien, maar ook tijdens een avond on-line gamen. Dan gaat hij er naast zitten en stelt vragen over wat het allemaal is en wat het doet.

Over het leiden van een guild, het opzetten daarvan, de mate waarin het wel en niet likt op ‘echt’ leven in plaats van virtueel leven, over het verven van poppetjes voor WH40K, over het vinden van die ene lekkere haal tijdens een roeitraining en proberen die vast te houden, over het maken van een gametafel. En over het modden van poppetjes. Het is zo leuk als je een set met 20 poppetjes hebt besteld, en die komen aan en je gaat proberen om van de 4 x 5 gelijken 20 verschillenden te maken. Dat kan door bij de een een ander wapen in de hand te stoppen dan bij de ander, maar je mag ook echt bijzondere wijzigingen aanbrengen.

Op een dag zag ik papa met een rode veeg op zijn hand. We maken wel eens geintjes met de gamers onderling ‘Mooi gehigh-light, die brug’ en ‘Prachtig roesteffect is er op die auto geschilderd, zeg!’ en ‘Kijk, dat is volgens mij red gore.’ Dus ik zeg: ‘Heb jij scab red op je hand?’ En hij reageerde echt heel raar. Geen idee wat er aan de hand was. Hij was aan het verhuizen… maakt hij een rode muur in zijn huis ofzo?

De volgende keer dat we onze stuif-in hadden (iedereen die zin heeft om te gamen komt bij elkaar) was mijn vader er ook. Hij had voor iedereen een rolmaat (een meetlint van metaal met inches erop) gekocht. En voor Hedzer en mij had hij er een gemod.

meetlint

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).