Verwoed verven
Woensdag ochtend
Ik moet wil nog vijf orks verven. Een vervoerssysteem in elkaar timmeren, een dienblad maken, mijn poppetjes lakken. Twee dagen geleden heb ik mijn fluff geschreven. De reden dat mijn orks blauw zijn. Het klopt ook nog (deels).
Ik stap zometeen op de fiets naar een bouwmarkt. Kijken of ik me kan laten inspireren door de daar aanwezige materialen. Raar is dat toch. Een bouwmarkt is zo triest. Stinkende, zweterige mannen en te dik opgemaakte, klikklakkende vrouwen lopen rond met lege gezichten. Chagrijnige klanten komen je vanuit alle gangpaden tegemoet. Vanuit de rij met gekleurde lakken zijn het met name de grommende grauwen van ongeduldige mannen. Bij de elektrische gereedschappen worden de zuchten van verveelde vrouwen veelvuldig gehoord. Jengelende kinderen laten duidelijk merken genoeg te hebben van het vele lopen. En geef ze eens ongelijk. Wat is er nu op ooghoogte van een kind in een bouwmarkt te zien. Neem dan een supermarkt. Veelkleurige verpakkingen lachen kindergezichtjes tegemoet. ‘Pick me! Pick me!’
Aan de anderen kant is een bouwmarkt een poel van genot. Creativiteit te over. Glanzende oogjes bij Hedzer, ik krijg rode koontjes van de inspanning te begrijpen hoe iets werkt, waar het voor zou kunnen zijn. Jammer dat er systeem zit in de winkel. Het meest aantrekkelijke zijn de bakken bij de kassa. Zeker als ze groot zijn, en er de meest uiteenlopende vormen en kleuren in te vinden zijn. Ik wordt er hebberig van. Ik wil een nieuw bureau: alleen maar een houten tafelblad. En graag ook een nieuwe gereedschapskist. En hebben we niet zo’n nieuw meetdingetje nodig waarmee je tiende milimeters kan meten? En kijk wat een mooie steentjes! Oh en moest de muur niet groen? Of juist oranje? Wacht! Kijk! een nieuw setje bits voor op de boormachine…. He? wat is dit? Hedzy! Wat zou dat zijn? Ja, oh, wat gaaf. En kijk dat hout! Wat ruikt het hier lekker hè?
Woensdag middag
Het is herfstvakantie. Stom stom stom. Nadat we bij de bouwmarkt zijn geweest zijn we naar IKEA gegaan. In de herfstvakantie. We hadden meteen moeten omdraaien. Nou ja… Na uren in deze winkel komen we moe, hangerig en zonder de gewenste spullen naar buiten. We proberen tegen beter weten in ook nog even de Leenbakker en de Praxis. We halen op de terugweg vast Nasi Rames Speciaal aan het Zuiderdiep in Groningen. Thuis met een boek op de bank val ik in slaap. Wie had bedacht dat het verpakken van mijn leger handiger was in plastic bakken? Ik heb allerlei dozen al aan gort gesneden zodat ze precies groot genoeg zijn om mijn leger te herbergen. Samen kunnen ze in een doos van ongeveer 15 bij 30 bij 50. Daaraan heb ik een schouderband bevestigd. Lekker makkelijk. Plastic erover zodat de doos niet uiteen valt als het regent en klaar. Kost niks, past in de orkengedachte.