Kim Blogt

Verbazing is toch een van de mooiste gezichtsuitdrukkingen. Vandaag heb ik er per ongeluk weer zo een op het gezicht van een nietsvermoedende medemens gekregen. In de rij bij de supermarkt hoor ik ‘oh!’ en ik kijk naar het meisje – ze is al een vrouw – wier boodschappen net gescanned zijn. Ze graait in haar tas. En daarna nogmaals. Ze kijkt de kassière aan. Die reageert niet. Ze is natuurlijk afgestompt door haar baan. Of heeft er gewoon geen zin in. De portemonneeloze dame vraagt of ze de boodschappen even in een mandje mag doen en dan haar geld mag halen en daarna weer afrekenen. Er wordt een manager geroepen op het moment dat ik zeg: ‘Ik betaal wel even’. Het was maar 9 euro nog wat, dat is geen punt, lijkt me. Ik schat in dat ze me het geld terug betaalt.

Niemand reageert. Hahaha. De manager staat erbij te kijken of hij water ziet braden, de kassadame reageert nog steeds nergens op, en de portemonneeloze bekijkt me eens aandachtig. Ze fronst. Ik zeg: ‘Dan kan je me dat later wel terugbetalen, scheelt weer een hoop gedoe.’ Ik kijk de steen achter de kassa aan en vraag ‘Mag dat?’ Ze zegt niks. De manager zegt veelbetekenend de klemtoon op mij leggend: ‘Van mij wel.’

Ik haal mijn pas erdoor, en neem de bon aan. Het blijkt 29-nog-wat te zijn, maar goed. Daar doe ik nu ook niet meer moeilijk over. Ze hebben me een prachtvoorstelling gegeven. En ik deed het niet eens expres. Ik wou gewoon lief zijn. Ik kan me dagen herinneren dat ik te moe was om naar de winkel te gaan en toch ging en dan zonder geld bij de kassa stond, terug moest, geld halen en dat ik wel kon janken zo moe was ik. Misschien was deze dame helemaal niet op die manier eraan toe. Misschien interesseerde het haar geen barst, maar ja, ik projecteer nu eenmaal graag.

Of toen ik mijn OV-jaarkaart kwijt was, en iemand die terug kwam brengen. Toegegeven, het was een jongen van een jaar of 20 en ik was een bloeiende 18-jarige gezonde Hollandse meid. Hij had de kaart ook in de brievenbus kunnen stoppen of opsturen, maar hij wilde hem per sé thuis afleveren. Of die keren dat ik mijn sleutel in de voordeur heb laten zitten en deze door de brievenbus gegooid is door een aardige man of vrouw. Of toen ik met mijn fiets over de kop was gegaan, en een bus stopte, de chauffeur uitstapte en vroeg of het goed met me ging. Die keer dat de taxichauffeur mijn sleutel voor me in de voordeur heeft gedaan omdat ik dat zelf niet meer kon, of de keer dat mijn kat weer gevonden was. Al die keren dat je hulp krijgt van iemand zonder dat je dat verwacht. Dat is geweldig!

Ik moest de kassadame vertellen dat er verder gescand kon worden, omdat ik toch zelf de volgende klant was, en ik dat dan ook zou afrekenen. Is haar hoofd flauw gevallen van schrik, maar ging haar gezicht nog door met bewegen? Geen idee. Ik kijk op en wordt bestudeerd door het meisje zonder geld. ‘Wel een beetje raar hè?’ Zeg ik dan maar. ‘Ja’ zegt ze. Ze vraagt naar mijn mobiele nummer. Ik geef haar dat.
‘Ik hoop maar dat als ik goed doe, dat ik dat dan ook eens terug krijg.’
‘Als ik achter jou sta en jij je geld vergeten bent weet je dat in ieder geval zeker. Bedankt!’
Ik lach naar haar. Ze is lief. En natuurlijk heb ik haar goed ingeschat. Ik ben ook niet achterlijk.

Ik pak mijn spullen in en stap op mijn fiets. Ik had tenslotte een lekkere lunch voor mezelf gehaald. Daar ga ik van genieten. Ik ben blij.

3 Responses or references to “Verbazing”