Kim Blogt

Bijna zes jaar geleden zijn Hedzer en ik getrouwd. Het was een mooie dag in November toen we met de witte Mercedes van Auke opgehaald werden, en naar het stadhuis gebracht. De witte rozen en anjers in de auto gaven een ijle geur af. Het was perfect. Hedzer in zijn mooie zachte pak en ik in mijn door Karin gemaakte kunstwerk. We waren een plaatje. De camera waarmee we de bijeenkomst zouden filmen voor Elle en Hein stond nog tegen de tafelpoot bij de spullen die mee moesten. Ik wond me er even over op, maar dat duurde ook niet lang.

We zijn met een witte koets naar het restaurant gebracht waar we met de getuigen, de ouders, Karin en Horrie en Hans en Ulricha gingen eten. Ik weet er niet veel meer van. De dag was indrukwekkend. Ik zie wat foto’s terug en ik denk: ja, dat was prachtig. We waren de eerste die reserveerden voor een trouwerij. Het was voor de Kaaf (Cave Oporto) en voor ons een grote gebeurtenis. We kwamen er toen ongeveer al een jaar regelmatig eten.

Met de koets werden we afgeleverd voor de deur. De anderen waren er al. Er was een lange tafel gedekt. We werden warm onthaald. Het eten was verrukkelijk. De wijn goed. De sfeer fantastisch. Er was aandacht en zorg voor onze groep. Ik denk er met warme gevoelens aan terug.

We eten er nog steeds. We reserveren nooit. Als we binnen komen worden we herkend en haast uitbundig begroet. Er wordt gevraagd of we gereserveerd hebben, en wij zeggen: ‘Dat doen we toch nooit!’ Ik voel me altijd speciaal als ik daar ga eten. Ze doen het er om, volgens mij :-)

Onlangs zaten we er ook. De eigenaar/kok stond in de bediening. ‘Om betrokken te blijven en de klanten te zien’. Goed idee. Getuigt van aandacht voor wat hij doet. Het eten is altijd goed. Ik bestelde dit keer ‘iets wat de kok leuk vindt om te maken’. Zelfs een zeurpiet als ik kan daar alles bestellen. Al zouden ze gember gebruiken (bah!) dan nog zouden ze het gerecht smakelijk kunnen maken. Ik heb er eens een lammetje (zielig!) gegeten. Die was zo zacht (bruin van buiten, rosé van binnen) dat ik hem bijna kon opsabbelen. De kip piri piri is zo ontzettend lekker dat ik er altijd teveel van eet. Je krijgt altijd een bolletje rijst erbij en patat (lekker grote platte patatten. Heerlijk!) en salade. Rode ui, sperzieboontjes, bittere sla (eikenblad?), harde knabbeldingetjes, pitjes, olijven, tomaat, lekkere dressing die de smaak van de salade versterkt in plaats van verbergt.

De bediening is altijd prettig. De laatste keer werden we bediend door een mooi blond meisje. Ze komt naar onze tafel toe. Ze zegt: ‘Hallo,’ en terwijl ze ons de ruimte gaf om te reageren op haar begroeting zeggen Hedzer en ik te gelijkertijd ‘Hoi!’ Ze schiet in de lach. Een stralende glimlach. We lachen onwillekeurig mee. Ze zegt: ‘Dat is spontaan. Wat willen jullie drinken?’ Het mooie is dat ze meteen omschakelt van vriendelijk-formeel bij de begroeting naar vriendelijk-gezellig na onze ‘hoi’. Ze had ook kunnen zeggen ‘Kan ik jullie iets te drinken brengen, misschien?’ Daaraan herken je goede bediening. Dat zijn mensen die niet alleen hard werken en het gemakkelijk doen lijken, maar ze kijken bovendien naar hun klanten, zien de individuen en reageren op wat ze zien.

Dit zeggen ze zelf op hun site:
Restaurant Cave Oporto is een gezellig Portugees getint restaurant gevestigd in een gewelvenkelder in het hartje van Groningen. Kenmerkend voor het restaurant is de open keuken en de gemoedelijke huiskamersfeer. Een warme ontvangst en de attente bediening zorgen er samen voor dat u zich onmiddellijk welkom voelt.

Het klopt.

3 Responses or references to “De Kaaf”