Kim Blogt

Archive for December, 2009

Het is een zaterdagavond. We zijn bij de Bro. Hedzer en Ingrid spelen een pot WH40K. Stoffie en Freek kletsen over het spel en ik zoek iets op over een regel. We hebben alle tijd van de wereld. Ik kan het antwoord niet vinden. Ik maak een post op dakkadakka.com waar alle regelmuggen zitten en ook alle vriendelijke mensen die graag de rulebook nog eens overschrijven. Binnen 5 minuten heb ik een antwoord.

Het is 7 uur. Stoffie gaat koken. Het ruikt lekker. Ik ben gelukkig.

Om even na zessen op donderdag knippert ons licht. Het gaat weer aan. Aan de overkant van de straat is het donker. Raar is dat.

Rond zevenen gaat bij ons ook het licht uit. Ik loop op de tast naar de WC, pak een doosje lucifers dat daar ligt, voel waar de kaars in de studeerkamer staat en steek de kaars aan. Ik denk aan de bovenburen. Ik zeg tegen Hedzer dat ik even ga kijken bij ze. Geen idee waarom precies. Ze zijn oud. Tachtig gemiddeld. Hij iets ouder, zij iets jonger.

Hij heeft me bootjes zien bouwen in de tuin jaren geleden. Hij kwam met een bouwpakket aan dat hij nog had. Hebben we samen over gepraat. Als ik een fikkie maak in de tuin halen ze snel de was binnen, en dan vraagt zij aan Hedzer: “Jouw vrouw mag wel graag vuur maken hè?” Ik ben nog eens bij ze langs geweest. Geen idee waarom. Oh ja, er was een pakketje afgeleverd bij hun voor ons. Lieve mensen. Geen ouwe-zeurderigheid, geen kouwe kak, geen van de vooroordelen die ik bij oude mensen heb, hebben ze waargemaakt.

Ik bel aan. Hoor gestommel in de gang. Hou de kaars bij mijn gezicht, zodat ze me kunnen herkennen. De sleutel wordt eerst een paar maal naast het slot gestoken, en dan is het raak. De deur gaat open. Ik zeg: ‘Dag buurvrouw. Ik kwam even kijken of alles in orde was met u.’

Ze gaat me voor naar de kamer. Er brand een kaarsje. Haar man is er niet. Ze zegt: “Ik ben zo blij dat je er bent! Dit is nu echt teveel hoor!” Ze legt me uit dat haar man al 12 dagen in het ziekenhuis ligt. Best ernstig. Dat ze hem vandaag niet heeft kunnen bezoeken, omdat haar zoon haar niet kon komen halen (die woont buiten de stad) en dat nu ook nog het licht uit valt en de telefoon. Ze was net met het ziekenhuis aan de lijn. Ik blijf een uurtje bij haar zitten. We praten over haar en mij, haar familie en mijn familie. Ze vraagt naar mijn werk. Ik geef haar mijn telefoonnummer voor in noodgevallen en vraag of ze nog boodschappen nodig heeft. Ik vertel haar dat ik naar huis ga, maar over een uurtje nog even bij haar kom kijken.

Ze is me onredelijk dankbaar. Ik voel me haast onprettig. Maar als ik denk aan de momenten dat het mij teveel is en dat er iemand even de tijd neemt om me over mijn bol te strijken, dan snap ik het wel. Ik zeg: “Daar zijn we buren voor, toch?” Op dat moment floept het licht aan. Buurvrouw is zo blij dat ze de tranen in de ogen heeft staan. Bij de deur trekt ze me met een arm naar zich toe en geeft me een zoen op mijn wang.

Thuis vertel ik Hedzer over het gesprek en over haar en haar man. Over haar leven en wat ze vroeg over ons leven. Hij vraagt me “Hoe heet ze?” Ik zeg: “Mevrouw van der Werf”. We lachen om de kloof tussen hoe dat klinkt en de intimiteit van het gesprek dat we hadden. Ook van Hedzer krijg ik een zoen. Ik ben zijn mooie meissie.

Stroomstoring: wanneer weer?

Je stuurde me een sjaal op voor kerst. Hedzy kreeg er ook een. Ze zijn perfect. Ik stond in de lift van de parkeergarage van het Martiniziekenhuis. Buiten vriest het, binnen ligt overal kapotgereden sneeuw. Alles is grijs en bruin. Veel triester en kouder kan je het niet krijgen. Ik houd de liftdeur open voor twee mensen die er aan komen lopen. “Wilt u ook nog mee?” “Als het nog past, dan graag.”

Stilte terwijl de lift omhoog gaat. “Wat een prachtige sjaal is dat!” zegt ze. Ze kijkt me aan. Ik zeg: “Bedankt, wat leuk dat u dat zegt. Mijn moeder heeft deze voor mij gemaakt. Ik zal haar vertellen dat u dat gezegd hebt”.

Mot: bij deze. Je handwerk maakt een mens op de onmogelijkste plaats blij. Bedankt.

Ik heb een nieuwe auto. Hij is niet heel nieuw. 13 jaar oud. Vanochtend zou ik ermee naar een vriendin. Ik heb me kapot gelachen om mijn itroentje (de ‘c’ is eraf gevallen).

De auto is vochtig van binnen, dus de kans dat de deuren dicht zouden zitten na twee nachten flinke vorst was niet ondenkbaar. Gewapend met een vegertje, een krabber, een busje autodeurslotenontdooier en een gezonde portie optimisme ging ik op weg.

Het vegertje duwt het meeste sneeuw van de ruiten en de auto. Gisteren heb ik flink gekrabd, dus de ruiten zijn vrij schoon. Het dak ligt wel vol. Hmm, zou een goed idee zijn om de auto vast aan te zetten, dan kan de kachel vast aan. Scheelt weer in het krabben en de condens. Ik probeer de deur aan bestuurderszijde te openen. Geen sjoege. De andere voordeur dan. Na een beetje morren geeft hij mee. Ik stap in, schuif door naar de bestuurdersplaats, en gooi mijn schouder tegen de deur. Het werkt… De deur breekt open. Er valt een paar kilo sneeuw naar binnen. Brr, koud. Ik lach naar twee mannen in een busje die gezellig aan de koffie zitten en kijken naar mijn vorderingen. Ze lachen vriendelijk terug.

De auto start gelukkig meteen. Ik stap uit en ga verder aan de buitenkant. De voorruit moet wel gekrabd worden. Als de ruitenwisser los breekt, blijkt deze aan te staan. Ik til precies op t juiste moment mijn hand op, en help hem over een bobbel of wat heen. Dat is een beste show. Ik kan zo wel met de pet rond :-)

Ik gooi de deur aan de passagierszijde dicht om de sneeuw van het dak te kunnen vegen en hij valt niet in t slot. Oeps! Ik probeer t nogmaals. Geen gehoor. Ik spreek de deur en het slot eens streng doch rechtvaardig toe. Hmmm, helpt ook niet. Nou daar vind ik wel wat op. Jammer genoeg sluit de deur aan bestuurderskant ook niet meer. De heren zien me prutsen en komen de damsel in distress redden.

Ik krijg het advies de riemen door de deurkrukken te weven en daarmee de deur vast te zetten. Er is slechts een probleempje: Ik heb zelf geen riem om. Slecht idee, volgens mij, met dit weer. Gisteravond was er nog een waarschuwing: als je de weg niet op hoeft, dan vooral binnen blijven. En het heeft vannacht alleen maar meer gesneeuwd en gevroren.

Het alternatief wordt me in de vorm van 4 meter koperdraad met daaromheen een blauwe plastic coating aangeboden. Ik stap in, vouw de draad dubbel, haal een van de uiteinden door de ene deurkruk en de ander door de andere deur. Ik draai de uiteinden van de draad om elkaar heen alsof ik een vuilniszak dicht draai. Voor mijn gevoel is de auto op dat moment ook niet meer waard dan dat. Ik moet wel lachen. Wat een stunt. Ik ga blij op weg. Blijk ik mijn telefoon annex routeplanner niet bij me te hebben. Ik parkeer de auto, ontbind de vuilniszak, stap uit, gooi de deur dicht. De deur ketst meteen weer open. Dan maar met zachte hand toeduwen en hopen dat er geen windvlaag komt. Ik loop achterom naar het huis en ren terug. Glibberglibber-rustig over de sluis-glibber-glij-hijghijg.

Ik giechel ervan. Er werd me verzekerd dat als ik de kachel hoog zou houden, de deuren vanzelf weer in t slot zouden vallen. Als ik aankom bij mijn ‘date’ blijkt dat waar te zijn. Ik trek de deuren dicht en stap uit. Midden in een sneeuwhoop. Maar ja, ze loop niet erg gemakkelijk op dit moment, dus aan het pad parkeren is wel handig.

Je zou denken dat het nu klaar is, maar natuurlijk moet ik vragen of ze uitstapt omdat ik via haar stoel naar de mijne moet klimmen. Gelukkig duwt een meneer ons uit de sneeuwhoop, en hoef ik niet weer via de bijrijderskant uit te stappen om hulp te halen. Ik lig onderhand slap van t lachen.

~

Ik ben nog twee maal in de auto gestapt die dag, waarvan 1keer  via de passagiersdeur en 1 keer via de achterdeur aan passagierszijde.

Op de laatste rit moest ik 35-40 kilometer per uur rijden. Harder was niet verantwoord. Ik probeerde het steeds even uit met een beetje remmen in laag tempo. Leuk hoor, glibberen onder gecontroleerde omstandigheden. Toen ik in de stad kwam, en harder kon rijden op de ringweg, hoorde ik een raar geluid. Bleek mijn achterdeur open te zijn: eindelijk losgedooid.

Wat heb ik toch ene leuk itroentje. Morgen neem ik de buurvrouw van bijna tachtig mee naar haar man in t ziekenhuis. Ik hoop maar dat ik niet over haar heen hoef te klimmen om in te kunnen stappen….

Gisteren naar een vergadering geweest aan de andere kant van de stad. Toen ik thuis kwam zag ik er zo uit. De sjaal van Mot kwam precies op tijd! Ik voelde me helemaal kerstig.

Kerstboom en besneeuwde Kim

Vanochtend werd ik wakker. Ik keek naar buiten. OVERAL SNEEUW! Wow, fantastisch er is wel 10 centimeter gevallen. Het moet wel kerst zijn. Ik heb vakanie, Hedzer heeft vakantie, de kerstboom staat te stralen, en buiten ziet het er zo uit!