Kim Blogt

Archive for February, 2010

Usability (gebruiksvriendelijkheid) is een van de vereisten van een goede website. Voor mensen die niet goed kunnen onthouden is het nog belangrijker. Usability is logica. Usability is in een keer begrijpen wat iets is en hoe het werkt. Niet omdat je zo slim bent dat je alles in het leven meteen kunt doorgronden, nee… Omdat het zo logisch in elkaar zit. Wat is logisch? Logisch is ‘net als al het andere’. Alle fietsen hebben een zadel waar je op kunt zitten. Je herkent een zadel meteen, omdat je weet waar het ongeveer zit. Alle huizen hebben een deur. Alle websites hebben een menu. Een onderstreept stukje tekst is een snelkoppeling naar een andere pagina. Het hoofdmenu zit rechts of boven op de website.

Omdat ik op mijn website niet zoveel ruimte heb als hier, leg ik het daar zo uit:

Als u een koffiezetapparaat koopt dat de ene keer thee zet en de andere keer koffie en u kunt er niet achter komen waarom dat zo is dan denkt u dat het apparaat kapot is en gaat u terug naar de winkel.

Ja, het is een enigszins mal voorbeeld. Er zijn geen koffieapparaten die soms thee en soms koffie zetten. De boodschap is dat onverwachte resultaten onwenselijk zijn. Steve Krug zei het heel mooi met de titel van een van zijn usabilityboeken: ‘Don’t make me think’. En hij heeft gelijk. Ik wil niet hoeven nadenken over wat een snelkoppeling is en wat niet. Ik moet namelijk ook al kijken naar de tekst die bij een link staat: moet ik hier klikken of daar? Ik wil niet ook nog hoeven nadenken over wat een knop is en wat niet, wat een advertentie is en wat inhoud van de website is:

Met websites is het net zo. Als een bezoeker niet kan voorspellen wat er gebeurt als hij ergens op klikt, dan denkt hij waarschijnlijk dat de website kapot is. Uw bezoeker gaat dan op zoek naar een website die het wel doet.

Er zijn veel voorbeelden in het ‘echte’ leven. Neem mijn gasfornuis. Ik denk dat we die een jaargeleden gekocht hebben. Misschien wel anderhalf jaar geleden. Voor hen die mij al wat langer kennen: ik kook tegenwoordig toch zo’n vijf keer per week, dus het gasfornuis is niet nieuw. Elke keer als ik ga koken en meer dan 1 pit nodig heb, moet ik nadenken.

Een tijdje geleden heb ik het opgegeven. Ik ben gestopt met proberen het ding te begrijpen. Ik kijk nu gewoon waar de stipjes staan. De bovenste knop is voor de pit rechtsboven. Kijk… dat is logisch. Daar valt niks aan te onthouden. Dat is altijd en overal zo. De eerste knop is voor rechtsboven of linksboven. Ik voorspel dat de tweede knop rechtsonder is: met de klok mee de vier pitten af gaan.

De tweede knop is voor linksonder. Huh? Echt? Bizar! Nou ja, ok. Het is de ‘wok-pit’. Die zal wel de tweede belangrijke in de lijn zijn… Onzin. Misschien doen ze deze wel kruislings. Ook suf, maar goed. Of hebben ze de kleinste pit voor t laatst bewaard… ergens om. Ben benieuwd waarvoor de derde knop is. Ik denk dan linksboven. Vraag me niet waarom, maar het ‘met de klok mee’ zit toch erg in mijn hoofd. Ja, linksboven is dan toch het meest logische.

De derde knop is voor rechtsonder. Ik ben het kwijt. Al meer dan een jaar kook ik op deze pitten. En altijd als ik meer dan een pit nodig heb, moet ik kijken. Ik kan het ook niet in 1 oogopslag zien. Ik ben altijd net een paar seconden bezig om de juiste knop bij de juiste pit te vinden.

Onachtzaam van de ontwerpers. Lastig voor mij. Idioot.  Gebruiksonvriendelijk.

Ik was als kind veel bezig met anderen en minder met mezelf. Dat wordt tenminste gezegd. Volgens mij valt dat wel mee. Als ik kijk naar hoe goed ik nu kan drammen, moet ik dat toch als kind al geleerd hebben :-)

Op school kregen wij getuigschriften. Een getuigschrift krijg je elk jaar aan het eind van het jaar. Daarin staan geen cijfers. Dat was vrij ongewoon. Nu weet men wel beter: cijfers geven aan kinderen is niet zo handig. Nou ja. Wat stond er dan in dat getuigschrift? Per vak (dat waren er een stuk of 14) een beschrijving van houding, ontwikkeling ten opzichte van vorig jaar en een voorspelling van hoe ik het volgend jaar zou zijn. Dat gedeelte was voor de ouders.

Verder stond er op de voorkant een gedicht, verhaal of wijsheid voor de leerling. Voor mij dus. Het ging ook over mij. In latere klassen leerden we dit uit ons hoofd en elke dag kwam een van de leerlingen voor de klas zijn of haar eigen getuigschrift voordragen.

Sommigen waren bizar.

‘Goddelijke krachten had Perseus. Hij gebruikte ze voor het heil van de mensheid.’

‘Zij die de zee overvaren veranderen van hemel, maar niet van hart’

Sommigen waren schattig.

Het verhaal van koning Leeuw die in een net gevangen zat en kleine Muis (dat was ik) die de draden doorknaagde zodat hij kon ontsnappen. Kleine Muis had hier heus wel voordeel bij.

Sommigen zijn nog steeds goed om eens bij stil te staan.

‘Wees bij dat wat gij doet met heel uw hart’

Aan deze spreuken moest ik gisteren denken toen ik zomaar in een artikel op lifehacking.nl een citaat tegen kwam van Stephen R Covey:

The main thing is to keep the main thing the main thing.

Dat is er ook een om te onthouden. Natuurlijk is een zin als dit vooral een mooie ketting van woordjes. Als het anders verwoord wordt, ligt de nadruk veel meer op de boodschap, maar vanwege de vorm springt de zin in het oog. Ik zal eens kijken op een dag hoe vaak ik hiervan afwijk.

Wie doet er mee?

Dineke en ik vormen samen met drie andere meiden een roeiteam dat voor de club gaat uitkomen komend seizoen. We hebben al twee wedstrijden niet geroeid, omdat ze kwamen te vervallen vanwege ijs op de grachten in Groningen. Het waren beide thuiswedstrijden. Het roeien van een wedstrijd is zo lekker. De adrenaline schiet door mijn lijf, mijn spieren gaan tot het uiterste, mijn hart en longen werken zich een slag in de rondte. Daarna wil ik het liefst slapen. En bier. Maar liever nog slapen. Oh, en soms na een wedstrijd ook huilen omdat ik zo moe ben.

Heerlijk.

Over een week of wat hebben we een wedstijd in Amsterdam. Vorig jaar zijn we gaan kijken bij die wedstrijd en hebben we twee clubploegen aangemoedigd. Een herenploeg en een damesploeg. Onze vereniging is eerste geworden bij de dames. Ik zei: ‘Dien, volgend jaar roeien we deze wedstrijd zelf!’ We lachten wat. Als dat toch eens waar kon zijn.

Gisteren zijn we naar Amsterdam gereden met twee auto’s om te oefenen voor de wedstrijd. Zaterdag werd er nog gewoon geroeid. In Groningen lag zoals de afgelopen twee maanden nog teveel ijs. We gingen om half acht weg zodat we zowel van 10-13 als van 15-17 konden roeien. De route verkennen. Voor stuurman en roeiers beide erg prettig. Het is een wedstrijd van 8 kilometer op de Amstel.

We kwamen aan. Amstel dichtgevroren. Vaarverbod. Roeiboten zijn kwetsbaar. Een schots tegen de romp kan veel schade veroorzaken. We hebben gewacht tot half 1. Daarna zijn we naar Groningen teruggereden, waar gewoon geroeid kon worden (door wedstrijdploegen).

Gedemotiveerd begonnen we aan een training van twee uur die me volledig uitputte. Toch nog iets gelukt, die dag. Heerlijk.

1. het kabinet is gevallen
2. het heeft weer gesneeuwd

Gelukkig hebben ze nog een rijsttafel gehad, de regerende partijen, voordat het kabinet viel. En gelukkig was het gisteren opeens de hele dag sneeuwvrij. De minister kan niet naar de koningin, want die is aan het skiën in Lech, en wij kunnen niet roeien, want het gaat weer 4 graden vriezen.

Gelukkig hebben wij een uitje naar Amsterdam gepland komende zondag omdat we daar wel kunnen roeien. Ja, dat ligt zuidelijker, hè? Twee van de geplande wedstrijden (de Winterwedstrijden en de Gyas-HunzeRace) zijn voor ons niet door gegaan. En gelukkig heeft een demissionair kabinet geen mogelijkheid om beslissingen te nemen over ‘grote’ zaken. PvdA wint: de missie in Uruzghan gaat niet verlengd worden.

Het kabinet viel om half 6 vanochtend, of in ieder geval was het toen op het journaal. Je merkt het aan de interviews: Minister van buitenlandse zaken wordt geinterviewd:
‘Wat betekent dat voor Nederland?’
‘Nou, ik zal aan de buitenlandse betrekkingen moeten werken.’
‘Want daar is schade geleden?’
‘Want daar is schade geleden.’
‘En dat had niet gehoeven?’
‘En dat had niet gehoeven.’

Rouwvoet wordt geïnterviewd:
‘Neemt u het de PvdA kwalijk?’
‘Ik betreur de uitkomst, want…’ (en dan volgt zijn motivatie om het de PvdA kwalijk te nemen)

Een balkje onderin het journaal zegt ‘”zwarte pieten is niet nodig”‘. Zal wel een citaat zijn van onze premier. Die hoopt altijd dat als je iets suggereert, iedereen het zich eigen maakt in gedrag en gedachte. Lief hoor.

Ik heb samen met Auke visitekaartjes besteld bij Vista print. Dat leidde tot een serie lachsalvo’s aan de telefoon waarvan de poes naar buiten vluchtte. Ik zat bijna te huilen van de lach. Ken je dat? Alles doet zeer, ik wil niet meer lachen omdat mijn buik zeer doet maar ophouden kan ook niet, want ik moet eerst nog inademen. Tijdens het inademen komt er weer een gedachte terug mijn hoofd in en die veroorzaakt weer een hik. En ja, dan is het nog steeds mis.

Het moest snel en goedkoop. Nou, dan ga ik naar google en type ik in ‘Visitekaartjes’ en ik klik op een willekeurige link. Ik klikte toevallig op Vista print. Naar de site, bestand uploaden, door 12 pagina’s aanbiedingen heen klikken (ja, ze moeten toch ergens winst op draaien) en op ‘voor later bewaren’ klikken. Hm, moet e-mailadres opgeven. Ik besluit een spamadres op te geven. Ik gebruik mijn eigen domein en daarvoor zet ik ‘troep’. Dan kan ik dat regelrecht naar de prullenbak laten verwijzen.

Auke bellen en wachtwoord en url doorgeven, zodat hij het kon bekijken en al dan niet kopen. Hij kon niet on line, dus ik log weer in en ik zie dit:

'welkom terug'-boodschap op vista print

Ik zeg tegen Auke: ‘TROEP KLANT!!!! HAHAHAHAHA.’ Auke is nogal verbaasd over mijn communicatie. Ik beschrijf wat ik zie. Hoe verzinnen ze het. Ze nemen gewoon het eerste deel van het emailadres dat je hebt opgegeven en gebruiken dat.

We hebben slogans zitten bedenken:
‘Wij maken de kwaliteit die bij u past!’
‘Vista print, waar u aangesproken wordt zoals wij zelf aangesproken willen worden.’
‘U weet dat u welkom bent bij Vista print’
‘We doen wat we zeggen en we zeggen wat we vinden bij Vista print’

Ik zie nu steeds een ‘t’ achter hun eigen slogan. Vista Print. Maakt indruk. (Ja, en hoe!) Troep klant. Je bent zelf een troep bedrijf! Oh, wat een heerlijke onzin. Ik kan er nu weer om lachen. Ik bedenk ook met plezier andere e-mailadressen die in deze context passen.

Hoe meer ik moet, hoe minder ik wil. Dat gaat wel ongeveer op. Andersom natuurlijk niet. Of toch? is het een woordenspel of een levensbeschouwelijke vraag?

Ik betrap mezelf er steeds minder vaak op dat ik spreek over moeten terwijl ik willen bedoel. Er is eigenlijk zo weinig dat moet. Ik heb gezien dat de manier waarop ik wil leven een keuze is die ik bewust moet maken. Of het voor iedereen geldt weet ik niet en dat maakt ook niet uit. Voor mij is het bepalen van de prioriteit van dingen belangrijk. Belangrijker dan hoe het gebruiken van willen overkomt. Of juist niet? Het gaat juist om hoe het over komt.

Als ik moet gebruik terwijl ik wil bedoel voelt het alsof ik me verschuil achter iets dat me overkomen is waarvan ik slachtoffer ben. En dat is tot nu toe nog nooit gebeurd. Ik wil helder zijn in waar ik voor kies. Voor mezelf en voor anderen. Soms kies ik ervoor om iets te doen waar ik chagrijnig van wordt. Omdat ik het niet leuk vindt, bijvoorbeeld. Of omdat het slecht uit komt.

Neem het huishouden. Ik kan zeggen dat het moet. Ik kan mezelf vertellen dat ik geen keus heb. Onzin. Ik wil het om een of twee redenen doen, en om veel redenen gedaan hebben. Maar ik moet het niet. Er overkomt me geen onheil als ik besluit om het niet te doen.

Ik ga het vandaag maar even doen… denk ik…

Na het werk.

Die kat van mij kreeg nooit zacht voer. Alleen harde brokjes. Vond’ie geen probleem. Totdat we op vakantie gingen en mijn vader voor de kat ging zorgen. Ik had blikvoer gehaald omdat de poes dan een reden had om hier te zijn als papa langs kwam. Kon hij ook mooi nog wat aandacht krijgen. Ik dacht aan de poes, maar als papa wat aandacht kreeg als bijverschijnsel leek me dat ook geen groot drama.

Papa kwam twee keer per dag langs om de poes lekkers te geven. Sindsdien is de poes een verwend mokkel. En omdat hij het zo lekker vindt blijft hij (een keer per dag) een blikje van 75 gram krijgen. Hij wil er liever drie per dag. Vier op feestdagen.

Ik blijf schuiven met wanneer hij het eten krijgt. ‘s Ochtends? Niet handig, dan mauwt hij ons uit bed. Je weet wel, met van die schelle verongelijkte uithalen. Je moet Hedzer zien als hij door de poes uit bed gemauwd wordt! ‘s Avonds? Ook niet handig, dan begint hij om 4 uur al met het maken van hele kleine onwillekeurige geluidjes. Die breiden zich uit tot rollende, volle, vettige knorretjes en na een uur of twee zijn het langgerekte geluidjes die beginnen als ‘ehm Kimmie,’ en eindigen als ‘toe nou-ou!’

Ik kan het best lang negeren, maar na een tijdje wordt het vervelend.

Vandaag heb ik besloten dat harde brokjes voldoende is. Dus hij krijgt niet meer. Niet ‘s ochtends, niet ‘s avonds, niet tijdens de lunch. Hij weet het nog niet. Hij lag toen ik dit schreef tussen ons en de keuken in. Nu zit hij voor me. Mij aan te kijken, onwillekeurige geluidjes te maken. Ze worden steeds luider. Kijken wie er het eerst zat van is.

Of ik goede voornemens heb bedacht? Ja. Die heb ik. Twee zelfs. Ik heb geprobeerd ze zo helder mogelijk te definiëren. Bij de een is dat goed gelukt: ‘Rechtop zitten’. Dat is specifiek, meetbaar, en realistisch. De resultaten daarvan zijn matig. Ik zit meestal niet rechtop, behalve op de ergometer. Zelfs als ik ingezakt zit en ik bedenk dat ik rechtop wil zitten, blijf ik dom puddingen. Of aardappelen. Geef het maar een naam. Het komt erop neer dat ik al na een maand heb opgegeven. Nee. Ik ben er zelfs niet aan begonnen. Dat gebeurt natuurlijk vaak met goede voornemens. Voornemen afgevoerd.

Maar kijk eens naar deze: ‘Niet roomser zijn dan de paus’. Dat is er een die minder helder gedefinieerd is. Want hoe rooms is de paus nu helemaal? Dat weet ik niet. Hoe kom ik er eigenlijk achter? Dat weet ik ook niet. Hoe wil ik dan meten of ik roomser ben dan de paus?
Nou, ik laat het anderen beslissen. Natuurlijk kies ik zelf uit welke reacties mogen meedoen als maat.

Deze mag dat: ‘Ik stuur je deze e-mail omdat ik jouw commentaar sterk vond. Eindelijk iemand die gewoon aangeeft dat de keuze voor meer connecties volledig afhangt van hoe je LinkedIN wilt inzetten. Vrijheid blijheid, zonder het opgeheven vingertje “dit moet zus en dat moet zo”. Complimenten.’

Voornemen geslaagd. Joepie!

Nadat er een achterlichtje gesprongen was en ik hem vervangen had, bleek mijn lichthuishouding op tilt gesprongen te zijn. Wat doe je in zo’n geval? Je belt je vader!

‘Nee, je kan er niet heel veel aan verprutsen, aan het vervangen van een achterlicht.’

Toch doet mijn rechter knipperlicht hetzelfde als mijn remlicht als ik rem, en gaan beide achterlichten mee knipperen als ik mijn licht aan heb. En allerlei combinaties van die twee zijn ook nog mogelijk. Ik lijk wel een circusattractie in mijn autootje. Dit moet toch binnen afzienbare tijd opgelost worden.

Het internet doet geen wonderen dit keer. Ik besluit de garage te bellen waar ik 8 jaar geleden ook heen ging. Ja hoor, ik mocht wel even komen. Opgelucht loop ik op zaterdagmiddag naar mijn auto. Het itroëntje staat een beetje scheef. Logisch, overal nog sneeuwhopen en weer vastgevroren stukgereden prut.

Hij start. Wat een gave auto heb ik toch! Ik rij en meteen voelt het raar. Ik stop op een parkeerplaats en stap uit. Lekke band. Wat doe je dan? Je gaat op zoek naar een krik en een reservewiel. Kan niet vinden. Alleen maar een deel van een krik (dat draaiding). En trouwens ook geen wiel. Oh ja! toch wel. Maar wat heb ik aan een wiel als ik geen krik heb? Wat nu. Ik bel mijn vader.

‘Nee, je kan niet op een platte band over de ringweg naar de garage rijden.’

Gelukkig ben ik lid van de wegenwacht. Het duurt 75 minuten voordat ze er zijn. Ik heb onderhand de weekeindboodschappen gedaan en zit een krant te lezen in de auto als de gele wagen nadert. Grappige man erin. Wel behulpzaam, maar wel chagrijnig. Ja, het is koud en er zijn een hoop sufferds die hun auto niet meer inkomen of die hun handrem hebben gebruikt bij het parkeren bij -8 graden Celcius. Goed, er blijkt een schroef in te zitten. Ik probeer nog een grapje te maken ‘Met een kruiskopschroevendraaier zijn we in een tel klaar’ maar dat landt in kleffe sneeuw.

Een beetje blauwe ‘green stuff’ en een stukje wollen (?) draad doen wonderen. Zelfs zoveel wonderen dat ik niet dat gat nog een keer ‘echt’ hoef te laten maken. Opgelucht en koud bedank ik de wegenwachtmedewerker en rij ik naar de garage.

De baas herkent me nog. Leuk is dat. We zijn met drie man sterk verbaasd over de knipperlichten. Ik heb niks raars gedaan. De contactdoos waarin alle lichtjes zitten is doorgerot. Ik ruil een nieuwe contactdoos voor 20 euro en mag weer naar huis. Handig, zo’n autootje.

Op mijn iPhone heb ik een erg leuk tooltje: Sleep-cycle heet het. Het houdt een grafiek bij van je slaap-cycli. Dat doet hij aan de hand van de bewegingen die je maakt. Mijn iPhone ligt dus bij me in bed, want anders registreert hij niks.

Op het moment dat je hem instelt, moet je een calibratie doen. Dat betekent dat je hem in testmode zet en dan rustig heen en weer draait, alsof je slaapt. Ik kon natuurlijk weer niet normaal doen, dus ik lag te stuiteren in bed. Zo blij was ik met mijn nieuwe tooltje en zo graag wilde ik hem laten weten dat ik bewoog. De eerste nachten heeft hij amper iets waargenomen. Ik was wakker, toen ging ik slapen, en toen werd ik wakker. Dat was het. En om 04:00 kreeg ik een spam mailtje op mijn iPhone en dan gaat de trilfunctie aan :-)

Gelukkig is het na een paar dagen wel bijgesteld, want volgens mij slaap ik niet zo, en het is toch leuk als zo’n speeltje iets doet wat waar zou kunnen zijn. Het hoeft niet eens te kloppen, als het maar zou kunnen kloppen.

Er zit een gevaar aan zo’n applicatie: wakker worden, en dan op dat ding kijken of ik goed geslapen heb hoe ik me dus voel. Echt, ik heb mezelf erop betrapt! Geitje. Goed, na enige tijd werden de grafieken beter (of in ieder geval diverser):

Hoewel er veel verschil tussen de grafieken zit, is er een overeenkomst. Voor en na t slapen ben ik duidelijk wakker. De laatste grafieken tonen dat ik mijn hoofd op t kussen leg en meteen slaap: de lijn gaat recht naar beneden.

Gisteravond was ik nog wat gaan drinken na het roeien met een ex-roeimaatje. Gezellig, paar biertjes, kaas, nootjes, olijven, kletsen. Ik had er zin in, want ik wilde thuis nog wat bier. zo gezegd, zo gedaan. Nou, ik heb het geweten: ik ben niet meer wakker geworden!

Mag ik dan zometeen wel weer naar bed?