Slip-sliding-away
Ik heb geschreven over mijn itroentje. Nadat ik silliconenspray tussen de deuren en kruipolie in de sloten had gespoten deden de deuren het heel goed. Mijn itroentje is een meesterauto. Vaak klop ik even op het dashboard om mijn goedkeuring voor haar rijgedrag te tonen. Ze is lief. Ze start. Ze remt als het nodig is.
Vorige week kwam ik in een slip. Ik reed met 30 km per uur over de singel. De weg leek niet te glimmen en er lag geen sneeuw of prut op. Niet glad, dus. Dacht ik. Maar opeens zag ik dat de wereld een stukje verschoof. Alles wat voor me had gezeten zat opeens aan de rechter kant. Ook de middenberm en de boom. De wereld kwam van rechts op me af. Ik bleef zitten. Kon immers toch niks doen. Niet remmen, niet aan t stuur draaien. Ik zocht in mijn spiegels naar de fietser die ik net gepasseerd was. Ik schoof dwars over de straat (blij dat ik geen volvo heb) , mijn voorwielen schoven de middenberm op, over de stoeprand. Ik bleef schuiven. Een boom naderde het rechter voorwiel. Ik schoof weer van de middenberm af, miste de boom, miste de geparkeerde auto’s en miste gelukkig ook de fietser die ik nu achter me zag rijden. Ik stond stil. Niks geraakt. Opluchting. Snel vrij baan maken voor de fietser. Ik steek achteruit en weer vooruit en weer achteruit en ik ben ‘los’.
Nu zou je kunnen zeggen: stomme auto! Maar nee, ik vind dat mijn schattebakkie het goed gedaan heeft. precies overal tussendoor manoeuvreren.