Kim Blogt

Dineke en ik vormen samen met drie andere meiden een roeiteam dat voor de club gaat uitkomen komend seizoen. We hebben al twee wedstrijden niet geroeid, omdat ze kwamen te vervallen vanwege ijs op de grachten in Groningen. Het waren beide thuiswedstrijden. Het roeien van een wedstrijd is zo lekker. De adrenaline schiet door mijn lijf, mijn spieren gaan tot het uiterste, mijn hart en longen werken zich een slag in de rondte. Daarna wil ik het liefst slapen. En bier. Maar liever nog slapen. Oh, en soms na een wedstrijd ook huilen omdat ik zo moe ben.

Heerlijk.

Over een week of wat hebben we een wedstijd in Amsterdam. Vorig jaar zijn we gaan kijken bij die wedstrijd en hebben we twee clubploegen aangemoedigd. Een herenploeg en een damesploeg. Onze vereniging is eerste geworden bij de dames. Ik zei: ‘Dien, volgend jaar roeien we deze wedstrijd zelf!’ We lachten wat. Als dat toch eens waar kon zijn.

Gisteren zijn we naar Amsterdam gereden met twee auto’s om te oefenen voor de wedstrijd. Zaterdag werd er nog gewoon geroeid. In Groningen lag zoals de afgelopen twee maanden nog teveel ijs. We gingen om half acht weg zodat we zowel van 10-13 als van 15-17 konden roeien. De route verkennen. Voor stuurman en roeiers beide erg prettig. Het is een wedstrijd van 8 kilometer op de Amstel.

We kwamen aan. Amstel dichtgevroren. Vaarverbod. Roeiboten zijn kwetsbaar. Een schots tegen de romp kan veel schade veroorzaken. We hebben gewacht tot half 1. Daarna zijn we naar Groningen teruggereden, waar gewoon geroeid kon worden (door wedstrijdploegen).

Gedemotiveerd begonnen we aan een training van twee uur die me volledig uitputte. Toch nog iets gelukt, die dag. Heerlijk.