Getuigschriften
Ik was als kind veel bezig met anderen en minder met mezelf. Dat wordt tenminste gezegd. Volgens mij valt dat wel mee. Als ik kijk naar hoe goed ik nu kan drammen, moet ik dat toch als kind al geleerd hebben :-)
Op school kregen wij getuigschriften. Een getuigschrift krijg je elk jaar aan het eind van het jaar. Daarin staan geen cijfers. Dat was vrij ongewoon. Nu weet men wel beter: cijfers geven aan kinderen is niet zo handig. Nou ja. Wat stond er dan in dat getuigschrift? Per vak (dat waren er een stuk of 14) een beschrijving van houding, ontwikkeling ten opzichte van vorig jaar en een voorspelling van hoe ik het volgend jaar zou zijn. Dat gedeelte was voor de ouders.
Verder stond er op de voorkant een gedicht, verhaal of wijsheid voor de leerling. Voor mij dus. Het ging ook over mij. In latere klassen leerden we dit uit ons hoofd en elke dag kwam een van de leerlingen voor de klas zijn of haar eigen getuigschrift voordragen.
Sommigen waren bizar.
‘Goddelijke krachten had Perseus. Hij gebruikte ze voor het heil van de mensheid.’
‘Zij die de zee overvaren veranderen van hemel, maar niet van hart’
Sommigen waren schattig.
Het verhaal van koning Leeuw die in een net gevangen zat en kleine Muis (dat was ik) die de draden doorknaagde zodat hij kon ontsnappen. Kleine Muis had hier heus wel voordeel bij.
Sommigen zijn nog steeds goed om eens bij stil te staan.
‘Wees bij dat wat gij doet met heel uw hart’
Aan deze spreuken moest ik gisteren denken toen ik zomaar in een artikel op lifehacking.nl een citaat tegen kwam van Stephen R Covey:
The main thing is to keep the main thing the main thing.
Dat is er ook een om te onthouden. Natuurlijk is een zin als dit vooral een mooie ketting van woordjes. Als het anders verwoord wordt, ligt de nadruk veel meer op de boodschap, maar vanwege de vorm springt de zin in het oog. Ik zal eens kijken op een dag hoe vaak ik hiervan afwijk.
Wie doet er mee?