Kim Blogt

je kent het wel, zo’n helder, bijna tinkelend geluid van iets dat per ongeluk uit iemand’s broekzak valt. Ik hoor dat, en kijk. Ik ben ver weg, en zie een jongen van het geluid af en naar mij toelopen. Hij is netjes gekleed, zwart, fors, een jaar of 25.

Ik kijk naar hem, hij niet naar mij. Hij heeft iets in zijn hand, het lijkt wel een boekje. Daar kan inderdaad gemakkelijk iets uitgevallen zijn. Ik loop naar de plek van het geluid toe, pak op wat daar ligt. De kleuren van een briefje van 50 vliegen me tegemoet. Heel even denk ik: “Boy, wat een geld heeft hij laten vallen!” Ik roep: ‘Hey!” en wuif met mijn vondst. Daarna twijfel ik. Het voelt als plastic. “Is het wel echt? Nee, natuurlijk niet.” Maar toch, de jongen loopt terug, mijn kant op, en ik geef hem zijn eigendom terug.
“Hier, die heb je laten vallen.”
“Wat?”
“Deze is van jou…”
“Ja, die wou ik dus kwijt!”
Hij pakt het aan en steekt het in zijn zak. Hij mokt.
Ik kijk hem verbaasd aan. Hij kijkt terug: “Ja, dat is zo’n ding voor tussen een boek, weet je, dat je weet waar je bent.”

Ik ben volkomen uit het lood geslagen. De woorden landen niet. Opeens moet ik lachen. Ik stap op de fiets en hoop dat hij de volgende keer als hij zijn troep op straat gooit weer zo’n aardige dame op leeftijd tegen komt die hem zijn verloren spullen terug brengt :-)

Ik glimlach de hele weg naar huis. Iedereen glimlacht terug. Lekker.

One Response or reference to “Ik hoor iets vallen…”