Kim Blogt

Ik heb nooit met plezier korte verhalen kunnen lezen. Ze zijn steeds maar weer afgelopen. Op zich is dat niet erg, maar ik ga er snel en gehaast van lezen. Alsof het ‘af’ moet. Met een novelle heb ik dat al minder en met een roman heb ik er helemaal geen last van. Omdat ik me kan onderdompelen? Mezelf verliezen? Omdat het verhaal me draagt, misschien…

Ik word door een vriendin een winkel binnen gelokt met wierook en kristallen bollen en boeken. Ik sta daar en blader wat. Ik koop dingen voor in de tuin die in de boom moeten hangen en een kadootje om op te sturen. Ik heb een grasgroen boekje in mijn hand. Vierkant, met een harde kaft waarin foam is verwerkt. Bijna zoals een kinderboekje dat mee mag in bad.

Ik sla het open, tegen wil en dank. Omdat het groen is en zacht. De titel is niet erg aanlokkelijk. ‘Mindfulness reminders’ van Rob Brandsma. Ik verwacht een zweverig soort ‘Liefde is..’.-spreuken. Van die dingen waar ik haast van krijg. Nog meer haast dan van korte verhalen.

Ik begin in het midden. Op elke bladzijde staat inderdaad een spreuk. Van de eerste raak ik van slag. ‘Angst voor morgen komt een dag te vroeg’ Ik denk na. (Ik zal me deze spreuk na drie keer lezen pas herinneren. En dan ook nog als ‘de angst voor morgen komt altijd een dag te vroeg.’ Twee woorden teveel. Opeens is het geen opmerking meer, maar een klacht.) Ik lees er nog een ‘Wat ik zo fijn vind aan het verleden is dat het voorbij is’. Hmm… vind ik niet. Het beste van het verleden is dat het altijd bij me blijft en me helpt te maken wie ik wil zijn. Ik lees door om te kijken of het een mooi of een raar boekje is.

‘Als je denkt dat je verlicht bent’ (ik schrik een beetje bij het woord ‘verlicht’ maar zet me er in het kader van mijn onderzoek overheen) ‘ga dan eens een week bij je ouders logeren’. Ik moet lachen. Ik weet niet precies wat verlichting is, maar nu kan ik me er iets bij voorstellen. ‘Je hoeft je gedachten niet te volgen’ laat mijn oordeel doorslaan naar ‘mooi’, en ‘door niet te oordelen schep je stilte in je geest’ geeft de doorslag. Het is niet verwoord zoals ik het zou doen. Bovendien is op elke opmerking is iets aan te merken. Het bijzondere is dat dat niet per se hoeft. De spreuken hoeven niet ‘waar’ te zijn. Ze laten me denken over mezelf.

Ik koop het en laat het inpakken. Kadootje voor mijn schat. Hoe eng het ook is om een spreukenboekje te geven, ik wil de ruimte en de mogelijkheden die het boekje mij geeft om buiten gewoontes te denken graag met hem delen. Ik vertrouw op zijn eerlijkheid en mijn liefde voor hem om daarmee om te kunnen gaan. Toch vertel ik mezelf alvast: Als hij het boekje raar vindt wijst hij je niet af hoor Kimmie.

5 Responses or references to “Korte verhalen”