Kim Blogt

Archive for May, 2010

Eindelijk. Hoewel ik het vreselijk eng vind, heb ik de demo van de 1-page-website eindelijk live staan: hier. Ik ben er lang mee bezig geweest om dit product te ontwikkelen. Ik heb het zo groot gemaakt voor mezelf dat ik mijn eigenwaarde aan de kwaliteit van deze website gehangen heb. ‘Lekker dom’, zul je zeggen. Ja dat klopt.

Ik weet ook wel dat er mensen zullen zijn die het niks vinden. Ook mensen die ik aardig vind of hoog acht. Erger nog, aardig vind EN hoog acht. Maar het heeft wel kans van slagen. Als ik erover vertel, wordt er erg enthousiast op gereageerd. Op verschillende vlakken, overigens. De een zegt ‘Wat leuk dat je ook iets met Opera (de webbrowser) doet’, de ander zegt: ‘werkt het ook in Netscape?’

Niet-IT-ers zeggen: kan ik ook zelf de website wijzigen? Ja, dat kan. Dat is het hele idee erachter. Je bestelt via de website (of bij mij persoonlijk) een domeinnaam, een grafisch ontwerp, en een website van 1 pagina. Je krijgt van mij een email als je site voor je klaar staat.

Je gaat naar je website. Je logt in en je komt op je eigen website in wijzig-modus. Vanaf dat moment is het alleen nog maar ‘Klik – type – klik’. Je klikt op datgene wat je wijzigen wilt. Je typt een nieuwe tekstof kies een nieuw bestand op je computer. Je klikt op ‘opslaan’. Klaar.

Hah! hoe gemakkelijk kan het zijn? Nou… zo gemakkelijk.

Een van de potentiële klanten zei: “iedereen wil toch zo’n website” en een ander zei: “dat kan ik nog wel betalen als starter”. Het kost 19 euro per maand (automatische incasso). Dat moet toch kunnen, zeker met een opzegtermijn van 1 maand.

Ik heb nooit nagedacht over hoe oud ik ga worden. Het gaat me er niet om dat je wel eens van een koude kermis thuis zo kunnen komen, maar het is de moeite niet. Ik heb gemakkelijk praten natuurlijk. Gezond, geliefd, gelukt. In willekeurige volgorde.

Mijn eerstkomende verjaardag luidt toch de tweede helft van mijn leven in. Volgende week ben ik veertig. Raar is dat. Het zou een mijlpaal moeten zijn, maar het enige wat ik ermee doe is ernaar kijken en opmerken dat het geen mijlpaal is. Ik spendeer er dus toch wel tijd aan.

Ik roei met 4 meiden die allemaal 7-10 jaar jonger zijn dan ik. Toen we een keer aan het eten waren, en een van hen zei: ‘Waterschapsheuvel, wat is dat voor een film?’ kon ik het niet laten om te zeggen: ‘Ach, das van ver voor jouw tijd’. Heel flauw, ik moet er weer om lachen.

Zou ik het gevoel hebben dat ik nog ‘iets moest’ als ik ver over de helft was? Nee, niks essentieels. Ik zou alleen maar heel graag een paar mensen weer willen zien. Heb ik eigenlijk nog wel wat om voor te leven? Jazeker. Ik krijg voldoening uit wat ik doe en met wie ik omga.

Ik denk dat ik de komende 40 jaar maar gewoon zo door ga.

Ik krijg een brief in de bus dat ik mijn BTW over Q1 moet betalen met een boete van 50 euro, want ik ben te laat. Bah! Ik kijk het na en ja hoor, geld is gewoon overgemaakt. Nou, ik bel toch even. Scheelt een hoop gedoe. Met name voor hun.

Wachttijd 2-6 minuten. Nou, dat lukt nog wel. Na 5 minuten hetzelfde riedeltje horen – elke 15 seconden – denk ik ‘Nog EVEN geduld a.u.b.’ Na 10 minuten denk ik ‘NOG even geduld a.u.b.’ Na 12 minuten: ‘Laat dat even maar weg. Na 15 minunten hang ik op. Ik ben ik geïrriteerd. ‘Twee tot zes minuten… Vijftien minuten en drie seconden zul je bedoelen!’

Op zich is het prettig als ik een verwachting kan hebben over hoe lang ik moet wachten. Als die verwachting gebaseerd blijkt te zijn op verkeerde informatie, is de teleurstelling des te groter. Zou het een idee zijn om te melden: ‘We weten niet zo goed hoe lang het nog duurt, maar het loopt tegen lunchtijd, dus het kan alleen maar erger worden en het is echt heel erg druk. Als uw telefoontje niet urgent is, bel dan op een minder druk tijdstip even terug.‘

Ik zou dat wel waarderen.

Op weg naar de winkel kijk ik in de brievenbus. Veel post. Ook iets van een incassobureau. Sinds ik mijn eigen onderneming heb en de KvK dus mijn adres, krijg ik de meest waanzinnige dingen in de bus. Ik ben me al een aantal keren het ongans geschrokken van incassobureaus, verzekeringen en zelfs een keer de bingo!

De sticker ‘alleen geadresseerde post aub’  (wat staat er precies?) helpt in deze gevallen ook niet. Ik zie het daarom maar als een training in onverschilligheid.

Goed, incasso is toch wel eng, dus ik maak de brief open, ondanks dat Centraal Justitioneel Incassobureau mij erg doet denken aan de spam waarvoor ik laatst gewaarschuwd ben (via LinkedIn, dacht ik). Oh nee, wacht, het is natuurlijk van de verzekering die niet kan omgaan met een betaling van een acceptgiro als reguliere bankoverschrijving. Niks aan de hand dus. Ik heb gisteren mijn financiën bekeken, en alles was in orde.

Ik haal de brief uit de envelop. Drieëndertig Euro. Ik kijk nog eens. Mijn verzekering is duurder. Huh? Een grote glinmlach trekt langzaam over mijn gezicht. Ik heb een bekeuring! De eerste in mijn leven. Wedden dat de Paus er nog nooit een heeft gehad? Hah! Vlak voor de helft van mijn leven (rare zin) ben ik niet langer roomser dan de Paus.

Op weg naar de supermarkt krijg ik de glimlach niet meer van mijn gezicht en het volgende riedeltje niet meer uit mijn hoofd:

- ‘Wat is er met jou, wat kijk je blij.’
- ‘Ja, ik heb een bekeuring.’