Smile on my face
Op weg naar de winkel kijk ik in de brievenbus. Veel post. Ook iets van een incassobureau. Sinds ik mijn eigen onderneming heb en de KvK dus mijn adres, krijg ik de meest waanzinnige dingen in de bus. Ik ben me al een aantal keren het ongans geschrokken van incassobureaus, verzekeringen en zelfs een keer de bingo!
De sticker ‘alleen geadresseerde post aub’ (wat staat er precies?) helpt in deze gevallen ook niet. Ik zie het daarom maar als een training in onverschilligheid.
Goed, incasso is toch wel eng, dus ik maak de brief open, ondanks dat Centraal Justitioneel Incassobureau mij erg doet denken aan de spam waarvoor ik laatst gewaarschuwd ben (via LinkedIn, dacht ik). Oh nee, wacht, het is natuurlijk van de verzekering die niet kan omgaan met een betaling van een acceptgiro als reguliere bankoverschrijving. Niks aan de hand dus. Ik heb gisteren mijn financiën bekeken, en alles was in orde.
Ik haal de brief uit de envelop. Drieëndertig Euro. Ik kijk nog eens. Mijn verzekering is duurder. Huh? Een grote glinmlach trekt langzaam over mijn gezicht. Ik heb een bekeuring! De eerste in mijn leven. Wedden dat de Paus er nog nooit een heeft gehad? Hah! Vlak voor de helft van mijn leven (rare zin) ben ik niet langer roomser dan de Paus.
Op weg naar de supermarkt krijg ik de glimlach niet meer van mijn gezicht en het volgende riedeltje niet meer uit mijn hoofd:
- ‘Wat is er met jou, wat kijk je blij.’
- ‘Ja, ik heb een bekeuring.’