Kim Blogt

Archive for July, 2010

Schatje zit regelmatig naar buiten te kijken. Soms ontspannen, en soms helemaal stil.

Dan weet je dat er iets aan de hand is. Er zit een vogeltje op de bol. Meestal is het een koolmees maar af en toe zit er iets anders op. Een pimpelmees met zijn paarse hoedje bijvoorbeeld. Soms zijn ze met zijn tweeen, dan gaat poes zelfs naar ze mekkeren. Er komen dan van die onwillekurige geluidjes uit zijn bekkie. Ik denk dat hij zegt “kom maar, ah toe nou, toe nou, toe nou…”

- Er loopt een muis over de muur. (Zegt Hedzer)
- Een muis?
- Ja muis.
- Mees bedoel je?
- Nee MUIS!
- Huh?

Even later kijk ik naar buiten. Ik schiet in de lach. Twee grote oren op de mezenbol. Heel stil, zit hij. Wij bewegen bijna niet, maar ik moet natuurlijk mijn fototoestel pakken. Voorzichtig. Muis verstijft van angst. Hij kijkt recht in het grote oog van de camera. Of toch naar de poes? Hij komt regelmatig thuis met muis, zou dus een bekend gevaar moeten zijn voor onze mees-muis.

Schatje springt over de bank.

Normaal gaat ie bij de deur staan mauwen dat hij naar buiten wil. Vandaag schiet hij als een jonge panter via de kast, over de trapsgewijs bevestigde plankjes aan de muur op een plateautje boven de deur. Dan razendsnel door het luikje en langs de wenteltrap naar beneden. Poes posteert zich voor de heester (is het een heester?). Grote ogen gefixeerd op … Ja, op wat? Op waar de muis geweest is, lijkt het.

Na een uur beginnen we Schatje uit te lachen. Wat een sufferd, hij denkt echt dat Muis nog in de struik zit. Op sommige vlakken ziet Schatje er wel uit als een kat, maar over het algemeen is het meer een dompie. Het begint donker te worden, en poes zit er nog. Hedzer gaat op onderzoek uit. Hij vindt de muis in de struik. De poes krijgt alsnog het respect dat hem toekomt.

We zien op de buienradar het kaartje met ongelooflijk veel rood erin. Ha! Dat wordt lekker regenen. Ik lees op nu.nl dat er noodweer boven ons land hang. Schade. Overlast. Vervelend.

Het is donker. Vlak voordat de zaterdag overgaat in de zondag zet ik een van de houten bankjes onder het balkon van de bovenburen. Hedzer schenkt zichzelf een Bowmore Legend in en mij het laatste restje Singleton. Deur op de haak, ramen op een kier. Kleedje op de bank (het is zo’n bank met latjes op de zitting, zodat als je je voet onder je trekt, de hoeken van die latjes in je enkel snijden) en wij op het kleeedje. We zijn er klaar voor. Laat het water maar komen.

Het wil om middernacht nog niet echt vlotten. Een paar dikke stroperige druppels vallen naar beneden. De bliksem scheert langs de hemel. We zoeken op wikipedia op hoe dat werkt. Nooit geweten dat het rollen van de donder betekent dat de lichtflits lang en ver weg is en dat hoge tonen en een harde knal betekent dat de bliksem dichtbij is.

Ja, daar komt het. meer regen. En wat een bliksem! We kijken in verwondering naar boven. We tellen. Ik tel tot 30. Wordt de donder overstemd door het geluid van auto’s op nat wegdek? Door het ruisen van de wind door de bladeren van onze trompetboom? Door mijn ongeduldigheid op ‘het allermooiste’? We praten over ionen, neutronen, protonen. Ik heb alleen maar kruiswoordpuzzelwijsheid: een proton is een neutron met een extra ion. Een ion is een electrisch geladen deeltje. Misschien zit ik er wel helemaal naast. H2, H1, H-?

En dan komt hij. De flits. en dan die vette, rollende, spinnende donder. Ik kruip tegen Hedzy aan, spin mee. Poes vlucht onder ons bankje. Druppels vallen blij naar beneden. Hedzy aait me over mijn bol. Gelukkig.