Kim Blogt

Ik was als jong meisje verliefd op Serge. Hij was stoer, en sterk en ouder dan ik. Hij had lang haar en een mooi gezicht. Hij zinderde van wat niet mocht en van wat ik wou.

Als ik in zijn buurt kon zijn, zelfs met mijn arm langs de zijne strijken, zodat iets van dat moois en spannends op mij overging en bleef als ik hem niet meer zag. Als ik kon luisteren hoe hij sprak. Misschien juist omdat hij niet veel zei was elk woord waardevol. Ik hunkerde naar zijn blik, een glimlach, of wat daarvoor door gaat als je stoer en 15 bent, en kreeg die natuurlijk niet.

Toen mij opa 8 jaar geleden overleed was ik zenuwachtig voor de uitvaartdienst. Ik zou mijn moeder weer zien na 4 jaar, en zij voor het eerst mijn man. Mijn vader en moeder zouden er beide zijn. En Serge… Serge was er natuurlijk ook! Ik wilde wel en ook weer niet weten of hij nog zo’n held was. Of hij nog zo knisperde. Ergens wilde ik dat hij veranderd was in een doorsnee man van middelbare leeftijd met een motor om zijn tweede jeugd te vieren en zijn haren grijs en in een scheiding over de linker kant van zijn hoofd. Ergens wilde ik dat hij nog stoerder en nog gevaarlijker was dan toen.

Ik heb het niet gezien. Natuurlijk ben ik veel te veel bezig geweest met opa en oma en mijn tantes en moeder, met mijn vader en mijn man om te onthouden wat ik zo graag van mijn neef wou weten. Misschien maar goed ook. Hij gaat nu als held van vroeger mijn hart in, en daar komt hij nooit meer uit.

4 Responses or references to “Serge (1964-2010)”