Is bloggen moeilijk? (2)
Als het zomer is, de zon schijnt, de mooie plaatjes maar blijven binnenkomen, als de lente aanbreekt en lucht ijl is, ik seringen ruik die er nog niet zijn. Als de bladeren van de bomen vallen in schitteringen van rood. Als we samen op de bank hangen, Hedzer en ik, en de poes tegen ons aanligt: uitgestrekt zodat hij met zijn kop tegen de een en dan toch nog net even met een pootje tegen de ander aan kan drukken. Als ik denk aan het Noord Nederlands Toneel en de verassing die ze me steeds geeft. Als het buiten regent en iedereen blij is. Als Lena’s kleindochter bij haar op bezoek gaat. Als meisjes met mooie benen en zomerse jurkjes over de sluis lopen. Als de zon gefilterd op mijn boek valt en als de hangmat licht schommelt. Als het onweert en bliksemt en het water met bakken uit de hemel komt en wij onder het balkon van de buren zitten. Als ik lachen moet om wat ik zie. Als alle ellende ver weg lijkt te liggen. Dan is bloggen zo gemakkelijk.
Bloggen is heel moeilijk. Soms. Nu. Ik wil schrijven over wat mij raakt en ik kan dat niet doen. Dat is moeilijk aan bloggen. Waarover beslis ik en waarover iemand anders? Mijn wereld is niet van mezelf. Wat ik voel is deels van een ander. Wat jij zegt is ook van mij.