Graafgraafgraaf
Sta ik bij de computerland om een printer te kopen, kan ik bijna mijn lachen niet inhouden.
Hoe het begon: na een update van MacOSX naar Snow Leopard doet mijn printer opeens raar. Hij heeft een eigen wil gekregen. Sommige pagina’s print hij niet en andere wel. Ik ben nog niet achter de details van het systeem dat Printerlief hanteert. Het lijkt erop dat zijn systeem niet heel eenvoudig is. Op sommige pagina’s doet Printerlief een steekproef. Dat duurt lang. Als de proef slaagt wordt de pagina alsnog geprint. De proef slaagt niet vaak.
Ik heb een methode ontwikkeld om de steekproef voortijdig af te breken of zelfs te omzeilen. Eerst de printer uitzetten. Dan weer aanzetten en tijdens de opwarmperiode de opdracht versturen. Ik kreeg er drie opdrachten door. Daarna zette ik Printerlief weer uit en aan.
Eindelijk! na maanden geklooi heeft samsung zijn printerdrivers geupdate. Ik download er een. Het lijkt te werken. Een klein probleempje. Printerlief is blind geworden. Heeft niks te maken met de nieuwe drivers. Is gewoon toevallig op hetzelfde moment gebeurd. Nu weet hij niet meer wanneer het papier is afgelopen. Dus houdt hij er na een halve pagina voor de zekerheid maar mee op. Ik zet de printer uit en weer aan. De rest van de pagina komt eruit met de inkt die van de vorige pagina nog op de rol zat. Te weinig dus. Bah! Kan ik mijn financiële administratie niet doen.
Ik bel met Computerland. Hebben jullie de CLP315 nog? Ja, die is er nog. Met draadloos netwerkverbinding. Ik ga erheen. Er is alleen nog een showmodel. Ik zeg: doe me die maar dan. De winkelbediende gaat op zoek naar de doos: hij opent een deur een meter of twee van ons af, en gaat de ruimte daarachter binnen. Ik zie hem niet meer. De deur is tever dichtgevallen. De verkoper stroopt zijn mouwen op en buigt voorover alsof hij een krat bier of iets anders zwaars gaat optillen. Hij zet zich schrap en valt aan. Zijn armen maaien in het rond, de dozen stuiteren alle kanten op: tegen het plafond via de muren weer naar de grond. Hij graaft zich een weg naar de doos van mijn nieuwe printer. Het duurt niet lang. Een minuutje of twee. Dan komt hij naar buiten.
Ik ben verbaasd over de kleur van zijn gezicht. Niet rood en verhit. Gewoon, gezond Gronings. Zijn mouwen zijn netjes naar beneden gerold, zijn manchetknopen in het gelid. Geen kreukje in zijn overhemd. Zelfs zijn stropdas heeft van het geweld achter de deur geen hinder ondervonden.
Ik doe mijn best om niet te schaterlachen. Hoe leg je zoiets uit?