Zoek
July 2012
M T W T F S S
« Jun   Aug »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Archive for July, 2012

Met het einde in gedachten

Ik kreeg van mijn vader voor mijn propedeuse een boek. Alice in wonderland. Voorin heeft hij een gesprek tussen het witte konijn en de koning geschreven.

Konijn: Waar zal ik beginnen, Majesteit?
Koning: Begin bij het begin, ga door tot je bij t eind bent en stop dan.

Mooi citaat. Heeft me geholpen om grote dingen behapbaar te maken. Je hoeft namelijk alleen maar het begin te vinden. En te weten waar het einde is, wanneer je moet stoppen.

Hoe weet je waar het einde is? Steven R Covey heeft er in zijn boek (7 habits) over geschreven. Hij geeft de volgende opdracht: Ga in een ruimte zitten waarvan je weet dat je er de komende 15 minuten niet gestoord wordt. Door niemand.

Stel je voor dat je naar een begrafenis gaat. Van iemand waar je van houdt. Je loopt naar de kist. Je ziet rouwenden zitten. Veel mensen willen afscheid nemen. Jij ook. Er komen 4 sprekers, heb je gezien. Je bent bij de kist aangekomen. Je kijkt erin. Je ziet jezelf. Je loopt naar je stoel en gaat zitten. De eerste spreker is iemand uit je familie of gezin (kind, partner, ouder, broer of zus). De tweede is van je werk. De derde uit je verenigings/vrijwilligersverbanden en de vierde is een goede vriend/vriendin.

~

Stop met lezen en probeer in 5 of tien minuten te bedenken wat je wilt dat zij gaan zeggen over jou. Maak het specifiek, hou het niet bij concepten zoals ‘altijd een goede vriend geweest’. Bedenk hoe dat is gebleken.

~

Wat je nu bedacht hebt is belangrijk. Daar kun je naartoe werken. Als je dat wilt. Als je hebt bedacht dat je een goede vriend wil zijn, denk dan na over wat je een goede vriend vindt. Wat moet die doen? Wat moet die niet doen? Schrijf dat op. Dat is de basis van jouw visie.

Bedenk of je die dingen wilt doen. Ze gaan namelijk altijd ten koste van iets anders. Het is net politiek. Je kunt zeggen dat er meer geld naar Kunst moet, maar dat geld moet ergens anders vandaan gehaald worden. Wil je die keuzes maken? Wil je verantwoordelijk zijn voor het verdelen van het geld? Je weet waar t zwaartepunt ligt.  Dat heb je net zelf bedacht en gevoeld.

Het lijkt raar, want meestal worden beslissingen genomen met inachtneming van het moment, het nu. En met weinig aandacht voor de lange termijn. In mijn geval: ik wil vrij zijn om mijn eigen beslissingen te nemen. Altijd. Ik ben getrouwd met een man die dat respecteert. Dat betekent niet dat ik altijd voor mezelf kies. Zeker niet. Ik kan er ook voor kiezen om een beslissing te nemen die vooral voor Hedzer goed voelt en waarbij ik mijn eigen wensen naast me neer leg. Als ik dat maar zelf kan beslissen. Als ik maar niet afhankelijk ben van de angst om niet aardig gevonden te worden, of om het fout te doen. Dat is denken aan de lange termijn.

Maar op de korte termijn wordt het heel banaal en heel confronterend: Ik drink en eet teveel. Verslaving? Ik wil dat niet geloven, maar ik twijfel. Een verslaving ontneemt me de mogelijkheid om te kiezen. Een verslaving is altijd kortetermijndenken. Dat past dus niet in mijn visie. Dat betekent dat ik nu, op de korte termijn, iets ga doen aan datgene wat niet bij mijn visie past. Ik ga alcohol vervangen door thee en chips door tomaatjes en fruit.

~

Zo gemakkelijk is dat. Als ik een glas wijn wil, dan leg ik die wens langs de lat (mijn visie) en kijk ik of dat past. Soms wel, soms niet. Soms zal ik dus wijn drinken en soms niet. Als ik een opleiding wil volgen, dan leg ik die opleiding langs de lat. Datzelfde geldt voor grote uitgaven doen, contacten onderhouden, vrijwilligerswerk doen, ja zeggen en nee zeggen. Ik heb al bedacht wat ik echt belangrijk vind. Ik hoef dat niet elke keer weer te bedenken.

Het lijkt alsof je een heel ingewikkeld leven krijgt hierdoor, maar dat is niet zo. Het wordt er juist gemakkelijker van. Het is alleen even wennen. Je kunt ervoor kiezen om jezelf die tijd te geven.

Starting with the end in mind

 

Ik heb een tijdje geleden een aantal posts over het jaarplan geschreven: over of het voor 1-pitters raar is een Jaarplan te schrijven, over hoe ik mijn missie en visie verwerkt heb en over SBF‘s (succesbepalende factoren). Ik  schreef ook dat het leuke van het hebben van een jaarplan is, dat als je even niet meer weet waar je mee bezig bent of moet of was, je je jaarplan erbij haalt en kijkt of het past bij wat je hebt opgeschreven.

Klinkt leuk, maar hoe werkt dat in de praktijk? Heel eenvoudig: waar haal ik mijn hout vandaan om een frame in mijn kast te zetten? Bij een kleine, lokale onderneming en niet bij een bouwmarkt. Dan betaal ik meer, maar dat past wel bij mijn ideeën over Maatschappelijk verantwoord ondernemen. Welke bank neem ik voor mijn zakelijke rekeningen? Een die wel het gemak biedt van een app op mijn telefoon, maar ook genoeg geeft om de maatschappij om te passen in mijn visie. Ga ik naar een netwerkbijeenkomst (terwijl ik al een drukke week heb gehad en moe ben)? Ik kijk of ik de 20 bijeenkomsten voor dit jaar ga halen als ik wel/niet ga. En als ik ga, dan ga ik er ook helemaal voor.

Het is fijn als je niet elke keer dat er een vraag op komt, alle voors en tegens hoeft af te wegen. En het is ook prettig dat de waan van de dag niet al te veel meespeelt in het nemen van beslissingen. Wat het beste eraan is, is dat er achter de taken die ik mezelf heb gegeven in mijn jaarplan, een visie zit. Als ik me aan het jaarplan houd, dan zit ik op de goede weg. Punt.

Eens per maand leg ik mijn acties langs het jaarplan en kijk of ik nog op de juiste weg zit. Dat is moeilijk, maar ik leer het nog wel. Als na maanden blijkt dat mijn jaarplan niet klopt, is het volgende jaar niet ver weg meer. Aan de hand van de evaluatie en het plan en de bedrijfsresultaten kan ik voor volgend jaar een ander plan schrijven. Zo lang de dingen in het plan maar niet opgenomen zijn om een specifieke situatie op te lossen.

~

Klinkt best zinnig, toch? Moet je je voorstellen dat je zo’n plan hebt voor je hele leven. Dat je een missie en een visie hebt. Dat je weet wanneer je leven voor jou een succes is geweest (je dus je succesbepalende factoren hebt gedefinieerd) en dat je taken hebt opgeschreven die jou gaan helpen om die SBF’s te realiseren. Daar wordt t leven makkelijk van, zeg.

Saai? Niet per sé. Voorspelbaar? Dat ligt aan je visie en SBF’s. Misschien is jouw missie (‘wat’) wel om mensen over de hele wereld te leren kennen. Je visie (‘hoe’) kan zijn dat je dat doet door zo vaak mogelijk je rugzak pakken en te gaan liften en zien waar je uitkomt. Om in elk land waar je bent een tijdje te werken en bij iemand in huis te wonen. Wanneer is het gelukt (‘sbf’)? Als je er langdurige relaties aan over houdt. Als je intieme gesprekken kan hebben met de mensen. Als je dit kunt blijven doen ook als je getrouwd bent. Wat zijn dan dus je taken? Je gaat talen leren, je koopt een rugzak, je vindt een partner die mee wil of die het niet erg vindt dat je er niet bent gedurende een deel van het jaar. Je zoekt een baan die genoeg geld en vrijheid oplevert om jouw doel te verwezenlijken.

~

Hoe pak je dit aan? Het is nogal iets anders dan een jaarplan schrijven. Hoe weet je nu al wat je allemaal moet doen? Eigenlijk heel eenvoudig. Begin met het einde in gedachten. De volgende post gaat hierop door.

Vrijdag de 13e

Op vrijdag, als de straten niet nat zijn, gaan we met de FridayFunSkate mee.

Het is opvallend dat ik geen zin kan maken over natte straten zonder dat ik moet denken aan mijn studie theoretische taalwetenschap. Bij het vak formele semantiek (de logica van de betekenis van woorden) werd gebruik gemaakt van de zin: “Als het regent worden de straten nat” Als a dan b. Maar andersom is dat niet het geval. Dus Als a dan b is niet gelijk aan als  b dan a. Want als de straten nat zijn, kan dat ook komen door iets anders dan regen (smeltende sneeuw, een waterbommengevecht, blusvliegtuigen… creatieve studie, dat ATW). We probeerden in die lessen de betekenis van woorden en zinnen in logica te vatten. Sommige en alle bijvoorbeeld: Er is minstens 1 X waarvoor geldt dat… (sommige). En Voor alle X geldt dat… (alle). De negatie van alle is geen: Er is geen X waarvoor geldt dat…

* Zwanen hebben geen tanden (er is geen zwaan waarvoor geldt dat die tanden heeft)
* Niet alle zwanen zijn wit (er is minstens 1 zwaan waarvoor geldt dat hij een andere kleur dan wit heeft)
* Ik heb een zwarte zwaan gezien (voor minstens 1 zwaan geldt dat hij zwart is)
* Zwanen leggen eieren (voor alle zwanen geldt dat ze eieren leggen en er is geen zwaan waarvoor geldt dat hij geen eieren legt)

~

Als de straten nat zijn, kun je je met skates niet afzetten: je hangt je gewicht boven je rechter been terwijl je op je linker been staat. Je valt dus eigenlijk naar rechts. Dan kom je op je rechter been te staan en je duwt, terwijl je linker skate nog op de grond staat, je linker voet naar buiten. Door die beweging krijg je vaart. Dat naar buiten duwen lukt niet als er geen grip is. Je slipt dus eigenlijk de hele tijd. Erg vermoeiend en erg pijnlijk voor mijn knieen. Bijkomend nadeel is dat remmen op skates zonder remblokjes ook bijna niet meer kan. Als je remt zet je je achterste skate dwars op de weg en doordat je daar gewicht op zet, rem je af. Zonder wrijving is dat niet mogelijk. Gevaarlijk, ook al gaan we maar met 15 of 18 kilometer per uur.

~

De groep is meestal tussen de 70 en 100 man groot. We hebben allemaal rolschaatsen of skates of skeelers aan en rijden een tocht door stad en ommeland van een dikke twintig kilometer. Gister, vrijdag de 13e, was er een speciale skate: de friday fright skate. Dan gaan we verkleed of geschminked. We hebben even gebrowsed en vonden een paar inspirerende plaatjes.

Stonden we een uur voor vertrek samen in de douche ons eigen hoofd te schminken. Naderhand in de Bres waren er behoorlijk wat mensen die twee keer moesten kijken. Wat zijn we toch een lief stel….

Hedzer

Kim (een kant beschilderd, de andere kant ‘gewoon’)

 

JOP

Laat ik beginnen bij de JOP. JOP staat voor JongeOndernemersPrijs. De JOP is er voor ondernemingen die in de afgelopen 4 jaar zijn gestart. Ze wil graag bedrijven die de moeite waard lijken te zijn een steuntje in de rug geven. Dat vind ik altijd mooi. Steuntjes in de rug. Dat is ook waarom ik afgelopen schooljaar een 12-jarige jongen begeleid heb die een lastige thuissituatie heeft. Ik hoefde niet veel te doen. Elke week was ik een uur of anderhalf uur bij hem thuis. Gelukkig woonde hij ook in Groningen. Soms dezen we huiswerk, soms gingen we praten voer school en over keuzes maken. Soms deden we niks, of kletsten we over koetjes en kalfjes. Het was prachtig. We hebben heel veel gedeeld.

Tijdens de opleidingsdag voor mensen van Coach4You (wil je je ook inzetten? Kijk dan op www.coach4you.nl) werd er gezegd: ‘Neem je bagage niet mee als je naar je coachkind gaat.’ Dat vond ik onzin. Je bent tenslotte coach als jezelf. Mijn bagage zou juist een toevoeging moeten zijn op mijn aanwezigheid. Hoe kan ik iemand vragen wat hij van zijn leven vindt als ik niet bereid ben om ook over mijn eigen leven vragen te beantwoorden? Ik hoef natuurlijk niets te noemen wat ik niet wil, maar datzelfde geldt voor t coachkind. Anyway, we hebben veel gedeeld. Het was een bijzondere ervaring. Ik zou zo graag willen vertellen over hoe leuk mijn coachkind was, en hoe lief, en hoe stoer hij werd, en hoe lief hij bleef, en over hoe hij het leven zag in die uren dat ik bij hem was. Ik zou graag in detail het gesprek met jullie delen over het nemen en voelen van je verantwoordelijkheid voor je gedrag, en zelfs voor je gedachten en gevoelens. En hoe goed hij dat begreep. Maar dat kan niet. Het is immers privé. In ieder geval voor hem.

Ik ben dus wel gecharmeerd van steuntjes in de rug. Ik kreeg er nogal wat toen ik begon als ondernemer. Ik geef ze nog steeds graag aan anderen. Al dan niet in georganiseerd verband. En dat is waarom ik de JOP zo leuk vind. En natuurlijk voor de aandacht die je onderneming krijgt als je meedoet.  En de prijzen! Lees erover op www.jongeondernemersprijs.nl.

~

Hoe kwam ik erbij om mee te doen? Nou, ik werd voorgedragen door Ingrid Vellinga van de Kamer van Koophandel in Leeuwarden. En dan vraag je je natuurlijk af hoe zij weet dat ik besta? Ik ben twee jaar geleden eens bij een bijeenkomst geweest in Leeuwarden voor startende ondernemers. Daar heeft toen iemand gesproken over zijn bedrijf. Dat vond ik zo leuk dat ik zei: ‘wil ik ook wel eens doen’. Daar hebben ze me aan gehouden.  Ik werd gebeld op de vooravond van de 11-stedenroeimarathon (zie een latere post). En ik zei ‘Ja, graag!’

De presentatie die ik heb gehouden staat hier (KVKpresentatie in pdf). Ingrid heeft me naderhand gevraagd of ze me mocht voordragen voor de jongeondernemersprijs.

Ondertussen ben ik geselecteerd voor de halve finale. Voor het overgrote deel (of volledig) op basis van het ingevulde formulier op de website van de JOP. Daar heb ik hard over nagedacht. Er zaten moeilijke vragen tussen. Neem bijvoorbeeld ‘Wat maakt u als ondernemer succesvol? (innovatie, kennis, ervaring, medewerkers etc.)’ Dat is toch echt een andere vraag dan die waarover ik zal zoveel heb nagedacht: ‘Wat is uw onderscheidend vermogen?’

Ik heb dit antwoord gegeven: ‘

  • mijn achterban (ik kan zowel emotioneel als financieel steunen op de mensen om me heen)
  • mijn ex-collega’s die vinden dat ik goed werk lever en een leuk mens ben om mee te werken en dat tegen anderen vertellen
  • mijn netwerk en klanten die tevreden zijn over proces en resultaat
  • mijn openheid en eerlijkheid en intelligentie en vooral ook mijn wil om me te verplaatsen in anderen.
  • mijn ervaring in IT en onderwijs
  • mijn wil om te leren en om mezelf te verbeteren in allerlei opzichten
  • mijn professionaliteit (maar niet formaliteit) en betrouwbaarheid’.

Het antwoord deed me goed. Het is fijn om te zien hoeveel ik krijg. Bedankt. Ik ontvang het met plezier. Ook vragen als “Welke uitzonderlijke (dus niet algemeen passende) beslissingen zijn er in het afgelopen jaar genomen t.a.v. de bedrijfsvoering?’ kon ik niet zomaar beantwoorden. Wat betekent ‘niet algemeen passende’?

De laatste vraag was niet moeilijk. Die rolde zo uit mijn toetsenbord.  ‘Waarom vindt u dat u dé Jonge Ondernemersprijs moet winnen?’

~

De halve finale dus. En trots dat ik ben… En blij. En nu al leer ik ervan. Over wat ik belangrijk vind en wat ik meer of juist minder wil doen. Heerlijk! Ik geniet met volle teugen.

~

De deelnemers aan de finale worden voor 1 september bekend gemaakt. Ook weer op basis van het ingevulde formulier. Ik heb duidelijk niet op zitten letten toen ik de website bekeek, want dit wist ik niet. Ik dacht dat ik mondeling mocht toelichten wat ik opgeschreven had. Nou ja. It is wat it is.  Het zijn mijn gedachten, en mijn visie en strategie. Dat is wat er is. Niet meer (nog niet) en niet minder.

zo veel te vertellen

en om de een of andere reden kom ik er niet toe.

Ik wil graag vertellen over de 11-stedenroeimarathon en de hilarische situatie bij de brug naderhand (of: wat slaapdeprivatie met je doen kan). Over mijn ervaringen tijdens de opleiding Coachen als beroep bij ICM. Over die mooie dagen in Seoul. Over hoe mooi liefde is, over ‘Starting with the end in mind’ en ik wil vragen hoe jullie omgaan met invloedssfeer en dat waar je aan denkt (circle of influence en circle of concern). Over hoe logisch het is om te vragen en te antwoorden. Over dat ik uitgenodigd ben om bij de opening van swinging groningen te zijn door een klant van me (omdat zij mijn werk waardeert). En over dat ik voorgedragen ben door de KvK Leeuwarden om mee te dingen naar de JOP (Jonge ondernemersprijs). En ook kan ik t haast niet laten om het grapje al voor je voeten weg te maaien.

Ik weet echt niet waar ik beginnen Zal ik dan maar morgen beginnen? Ja, goed idee :-)

 

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).