Zoek
January 2013
M T W T F S S
« Dec   Feb »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Archive for January, 2013

Hoe gaat t?

Soms gaat t allemaal van een leien dakje. Ben ik blij en gelukkig. En dan ben ik intens verdrietig. Om wat er niet meer is en wat er nooit meer zal zijn. En dat kan bestaan naast elkaar. Een week of wat geleden schreef ik dat ik in de blije momenten niet wist dat er ook verdrietige waren. En andersom. Eigenlijk was dat heerlijk. In de blije momenten dan.

Nu wordt ik steeds verscheurd door het verdriet en raak ik bekneld in verliefdheid. Ik weet t niet meer. Soms voel ik alles te gelijkertijd en soms voel ik niks. Helemaal niks. Niet eens onverschilligheid. Gewoon niks. Ook niet als ik denk aan mensen van wie ik hou.

Vanavond stond ik voor Kardinge. Ik moest met de auto, want gister is mijn fiets gejat. Dat is nou echt iets waarvan ik moedeloos wordt. Het slaat me lam. Niet dat die fiets weg is, dat is niet zo belangrijk. Maar dat iemand iets meeneemt dat van mij is. En op slot staat. Als een signaal: deze is niet voor algemeen gebruik. En dat dan in de wind slaan en toch, overdag nota bene, mijn fiets meenemen. Respectloos. En zo zielig. Voor die dief. Dat hij dat nodig heeft. Ergens om.

Goed ik stond dus geparkeerd bij Kardinge. Schaatscursus. Ik zat huilend in de auto. Heb er tien minuten gestaan. Ben terug naar huis gereden. Huil nog steeds. Zot. Zo gaat dat blijkbaar. Ik ben blij dat ik nu alleen ben. Dit is mijn verdriet. Mooi verdriet.

Er wordt zo vaak gezegd: ‘Je gaat ook door een moeilijke tijd’ en als ik zeg dat t goed met me gaat wordt er meewarig gekeken. Alsof dat niet kan. Alsof ik niet weet dat het niet goed met me gaat, maar omdat het zo’n moeilijke tijd is, wordt me dat vergeven. Het is geen moeilijke tijd. Ik ben soms intens verdrietig. Klopt. Maar dat is niet moeilijk. Dat is verdietig. Ik denk veel na en leer over mezelf. Klopt. Ook dat is niet moeilijk. Dat is veel. Ik zie vaak de positieve kant. Van een nieuwe start, bijvoorbeeld. Van verliefd zijn. En hoewel dat best wel moeilijk is, maakt dat van deze tijd ook geen moeilijke tijd.

Lieve lieve mensen. Het gaat met me zoals het gaat. En dat is zo slecht nog niet. En geloof me, ik weet dat beter dan wie dan ook.

Vijf uur

Vijf uur in de ochtend. Ik zit aan tafel. Ben maar opgestaan. Slapen komt er niet van. De poes is in de war. “Kimmie, t is nog te vroeg om op te staan, ik moet eerst nog bij je bed komen mauwen.” “Ja poesje, ik weet t. En ik heb zelfs t nieuws al gelezen, al nagedacht over de rest van mijn leven, al gedroomd over de nalatenschap van de groten der aarde en al een uur naar koffie verlangd.”

De noten rollen door de kamer. Bach’s vioolconcerten. Alweer. Die zijn toch bijzonder mooi. Vooral die tweede, slepende, treurige, sterke variant. Die maakt dat ik mijn hoofd even uit zet en voel hoe het met me gaat.

Waar is eigenlijk het gevoel gebleven dat ik tijdens de coachcursus had. Die verbijsterende openheid? Dat gevoel genoeg te zijn, waardevol te zijn. De wens om mezelf te zien. Heb ik dat gevoel verloren? Achter me gelaten? Gek genoeg is het zo vertrouwd dat ik vergeet hoe waardevol het is: mezelf te kennen. En hoewel ik er dus ruim veertig jaar over gedaan heb om bij mezelf te komen, kan ik het nu niet meer loslaten. Ik kan nooit meer terug naar voordat ik zelf eigenwaarde zag. Ik kan me niet eens meer voorstellen hoe ijl me dat gemaakt heeft. Hoe weinig houvast ik aan mezelf had.

En ook toen wist ik dat er daarvoor een periode was geweest waarin ik mezelf niet kende, niet zag, niet waardeerde. En opeens wel. Omdat ik geleerd had over mezelf. En daarvoor was er nog zo’n periode. En nog eerder ook al. Ik stel me voor dat mijn ontwikkeling cyclisch is. Ik sta nu bovenop het rondje. Straks tuimel ik naar beneden, waarschijnlijk weer head first, en ga ik op zoek naar hoe het anders kan, beter, meer met mezelf, minder volgens stramien. Ik zoek naar de grond voor mijn gedrag, gedachten en gevoel, naar de kern van mijn bestaan en naar de manier warop die twee samen kunnen. Ik bungel tegen die tijd onderaan t cirkeltje. Hangend aan één hand, soms slechts aan een vinger, groeit mijn angst te vallen. En als ik loslaat, zie ik het opeens. Op die ervaring drijf ik naar boven. Tijdens het stijgen vind ik de balans weer in gevoel en gedrag en gedachten. Bijna boven ga ik rechtop staan. Heel even bewaar ik de herinnering aan de cirkel. Tot het bij me hoort en ik niet meer beter weet. Dan kijk ik weer vooruit en weet dat er een moment komt dat ik weer naar beneden tuimel. En nooit kan ik me een voorstelling maken van wat de volgende ronde gaat opleveren.

Behalve nu.

Groningen

Het gele licht van de straatlantaarns maakt van Groningen een bos. Een bos doorkruist met zandpaden die door de zomerzon rul en door kindervoeten tot fine gemaakt zijn. Een bries doet op open plekken het zand opstuiven. »

laatste dag

Gister naar de andere kant van het eiland gegaan. We staan vroeg op, want het is een hele reis: Met de bus naar Lefkosa/Nicosia. Daar moeten we lopend naar de grens met Griekenland (stempel halen) en dan verder naar de bus die in twee uur naar Lemasol/Limassol rijdt. Al met al dus een tochtje van een uur of 3, 4. In Girne giet het. Sinds gister. Het hotel lekt. Er liggen dweilen in de eetzaal. Wij zitten gelukkig hoog. »

Olijven en citroenen

Het hotel is erg luxe. Het ontbijt is overweldigend. Er zijn eieren in allerlei soorten, pannekoeken, tomaat met hallumi-kaas die onder de gril zijn geweest, verschillende soorten yoghurt, komkommer met en zonder kruiden, olijven, kip in groenteprut, jam, zelfs tahin! Ik eet overal waar ik kom die malle kikkererwtenprut. Heerlijk. »

1 januari

Een gewone dag, 1 januari. Maar ook weer niet. »

Bank 2.0

Na de verhuizing en de tranen omdat het allemaal zo definitief is, na het afscheid bij de deur en de lange omhelzing, na het wegrijden bij Hedzer’s nieuwe huis ben ik zo verdrietig dat ik iets moet kopen. Papa en ik gaan naar Mama Mini. Kijken naar een loveseat. Ik ga de bank proberen te ruilen voor een stoel. Mijn bank is rood, en ik wil graag een rode stoel ervoor in de plaats. »

Kiki on tour

Iets voor zessen. We zitten al anderhalf uur te luisteren naar de muzakste muziek die ik ooit gehoord heb. Ook staat het iets te hard. Net boven de grens van tolerabel. De wijn is matig, de mensen saai. Een baby huilt. »

Het einde

De dag staat in het teken van afsluiten. Wel bijzonder dat ik, ondanks dat ik me realiseer dat de datum arbitrair is, er zoveel emoties bij ervaar. Ja logisch, zul je denken, je relatie is net een maand uit. Je ‘ligt in scheiding’. »

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).