Zoek
March 2013
M T W T F S S
« Feb   Apr »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Archive for March, 2013

Nog even over Cyprus

Ken je die vertikale band lichtjes die je bij fietsstoplichten hebt waarop je kunt zien hoe lang je nog moet wachten? En heb je ook daar gestaan dat elk lichtje er vijf seconden over deed om uit te gaan maar naarmate je dichter bij t eind kwam het opeens sneller ging? Vaker andersom denk ik. Je hebt er niet echt heel veel aan. Op Cyprus hebben ze het handiger bedacht. Ze hebben aftellers bij de stoplichten. In seconden. Zowel in rood als in groen. Geniaal!

Triaspect

Zoals je misschien op Linkedin al gezien hebt, ben ik sinds januari van dit jaar partner van Triaspect. Triaspect helpt de veiligheid in de zorg in Nederland te vergroten (www.triaspect.nl). Onderstaande brief heb ik (in iets gewijzigde vorm) naar de vier eigenaren gestuurd enige tijd geleden.

Het belangrijkste is niet de aandelen of het managementfee of de zekerheid. Ik voel me erg vereerd dat de vier huidige eigenaren het bedrijf waar ze zoveel energie in hebben gestoken en dat ze met zoveel inzet en passie hebben opgebouwd met mij willen delen. Ik vind het een prachtbedrijf met een prachtproduct en met bijzondere mensen. Ik werk graag met hen allemaal. Ieder heeft zijn eigen stijl en houding en ik weet dat ik van iedereen veel kan leren. Dat ben ik ook van plan te doen (doe ik al). Het maakt me blij dat ik mee mag doen. En het geeft me energie. Ik ben daar  dankbaar voor. Voor t vertrouwen en voor de inspanning die zij geleverd hebben (en nog leveren) om me erbij te betrekken en mijn inbreng te waarderen.

Ik vind het ook heel bijzonder dat zij hun eigen aandeel willen verkleinen om mij de ruimte te geven. Het getuigt in mijn ogen van moed en vertrouwen. Misschien is het financieel wel helemaal geen issue, maar gevoelsmatig geniet ik ervan.

Ik ben heel loyaal en over het algemeen erg betrokken. Ik dacht dat mijn betrokkenheid bij Triaspect als freelancer al totaal was, maar nu blijkt dat ik me verantwoordelijker voel dan eerst. Dat ik nu op een andere manier kijk naar de dienstverlening en het product dat wij leveren en naar de manier waarop Triaspect gerund wordt. Niet dat ik vind dat er van alles opeens anders moet. Nee, juist niet, ik zie dat er heel veel dingen gebeurd zijn de afgelopen tijd en ik kijk er met plezier naar. Mooie ontwikkeling! Mijn verantwoordelijkheid is om die ontwikkeling mede door te zetten. Over t algemeen ben ik vol vertrouwen dat dat gaat lukken, maar soms bekruipt me even de angst dat ik dat niet kan. Gelukkig zijn de anderen er om me te helpen. Als ik denk aan dat ik met elk van hen kan samenwerken, dan heb ik er zelf ook weer alle vertrouwen in.

Ik hoop dat onze samenwerking vrucht gaat dragen. Hoera voor Triaspect en hoera voor Kim!

Correctie

Ik zit in de auto. Ben verdrietig om wat ik mis. Moe vanwege de heerlijke avond gisteren. Wiebelig van hoe blij en verloren elkaar afwisselen. Mis mijn vrienden. Heb ze uitgenodigd bij mij thuis. Zes van hen. Deze vrienden moeten bier.

Ik ben dus onderweg naar de supermarkt met de auto om 7 sixpacks te halen. Op mijn nieuwe fiets met paarse fietstassen is dat teveel gevraagd. Zelfs al is het een Batavus Stabilo. Zoeen waar daadwerkelijk iemand achterop kan. En toch met 7 versnellingen. Zodat er iemand achterop kan en je toch nog kunt optrekken bij een stoplicht. En licht zit erop. Met dynamo. Veel in t donker fietsen. Krijg ik mooie benen.

Het is druk op de parkeerplaats. Ik zie nog een plek recht voor de deur van de drogist. Lijkt geen plek, maar is t wel. Beetje smal, want een van de auto’s staat scheef. Die daarnaast staat schever. Ik frommel mijn auto ertussen. Frommel mezelf uit de auto. Als ik tien minuten later weer bij mijn mooie snelle bakkie aankom staat er een vrouw naar mij te wijzen. Ze roept ‘Ja, hier!’

De auto’s om de mijne heen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Behalve die scheefste. Een man zit in de passagiersstoel. Hij stapt uit. Loopt naar me toe. Zegt: ‘Zo kan ik dus mijn auto niet in!’

‘Ik zie het.’ Zeg ik. Er is ongeveer 20 centimeter ruimte tussen de bestuurderskant van zijn auto en de bijrijderskant van de mijne. De vrouw verwijdert zich stilletjes. Ze hoort er duidelijk niet bij. Waarom zat de chaffeur van de scheve auto op de bijrijderstoel? Ik moet een beetje giechelen als het me daagt. Hij probeerde vast van die kant in zijn stoel te komen. Met zo’n postuur kan ik me voorstellen dat het niet gemakkelijk is.

‘Waarom parkeer je dan zo’ snauwt hij.
Ik ga er serieus op in. ‘Er was geen andere plek. Wat moet ik dan?’ Ondertussen loopt mijn hoofd vol met gedachten aan agressieve verkeerssituaties, klappen, pistolen en het koele bier in mijn sixpacks in het mandje op wieltjes en een worst die vast zit tussen de handrem en de versnellingspook.

Ik maak mijn achterklep open, leg mijn bier in de bak, draai me naar de man toe en zeg ‘Ben zo terug.’ Hij roept me na ‘Ja maar je hoeft me toch niet zo te corrigeren!’ Ik breng mijn mandje terug, rijd mijn auto weg. De zin blijft door mijn hoofd spoken. Dagenlang. Ik begrijp er niks van.

Tot vanavond: Waarschijnlijk dacht hij dat ik moedwillig mijn auto zo had neergezet dat hij er niet in kon omdat ik het stom vond dat hij zo scheef geparkeerd had. En dat er ook ruimte was op de plekken naast mij. Ofzo. Ik geloof t nog steeds niet helemaal. Arme man. Hoe kom je erop dat je gecorrigeerd zou kunnen worden. Met een auto. Op een parkeerplaats.

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).