Zoek
April 2013
M T W T F S S
« Mar   May »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Archive for April, 2013

YOLO

Ik hoorde een jongen in de eerste jaren van zijn volwassenheid zeggen dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen leven. Dat je er dus iets van moet maken. Ik was onder de indruk. Wijze woorden. Ik was verrast en berispte mezelf om mijn vooroordeel. ‘Iemand die zo gekleed gaat kan niet veel zinnigs te melden hebben.’ Bah, ik voelde me viezig omdat ik zo kortzichtig was.

“En als dat anderen dat niet leuk vinden, dan moeten je maar bedenken: YOLO. ‘You only live once’. En daarom moet je soms gewoon doen wat je wilt, zonder er teveel bij na te denken.” Zei de jongen. Daar heb ik dan wel weer mijn bedenkingen bij. Ik vind dat ik alles mag doen wat ik wil, maar wel zolang ik anderen daar niet mee schaadt. Ondertussen is het wel zo dat ikzelf degene ben die bepaalt wat wel en niet schadelijk is voor een ander.

Confronterend, bloggen.

De interviewer vroeg aan de jongen of zijn idee ook geldt voor het meedoen aan de rellen in Haren, waar mensen in doodsangst achter hun bank gekropen waren omdat er grote groepen mensen op staat aan het rellen waren. Waar auto’s in de fink gingen, waar bakstenen door ramen zeilden, waar tuinen vertrapt en straatstenen gelanceerd werden.

‘Ja’, zegt de jongen. ‘YOLO’.

Had hij zeker niet bedacht dat dat ook geldt voor de Harenaren (en de rest van de wereld). YOLO? Dan ook TOLO!

You’ve got mail

Ik ben aan t werk. Verwacht een mail waarop ik moet reageren. Ik hoor ‘ploink’ en verschuif mijn aandacht en de focus van de computer naar mijn mailprogramma. Mail van t Ministerie van Financiën. Huh? Waarom?

Dat werd snel duidelijk. Er was iets misgegaan bij de belastingdienst. Gelukkig kon ik t nog rechtzetten. Wie weet wat anders de gevolgen geweest zouden zijn!

 

Geachte heer/mevrouw,

Met spijt delen wij u mede, dat er een fout is opgetreden in de berekening van uw belasting over de voorafgaande belastingperiode.
Uw schuld bedraagt ˆ 1.000,00. U kunt de uitleg bij de berekening raadplegen in het bijgelegde document, of [link verwijderd]klik hier.
Om een boete te vermijden, wordt u vriendelijk verzocht de belastingschuld zo spoedig mogelijk te betalen.

Met vriendelijke groet,
Ministerie van Financiën

 

Update 1 dag later:
Ik heb een aantal bezorgde reacties gehad. Vandaar dat ik nog een stukje erbij schrijf.

Bovenstaande mail heb ik letterlijk zo gekregen. Het is natuurlijk absurd dat ik een mail zou krijgen van het Ministerie van Financiën over mijn persoonlijke belastingaangifte. Zonder afzender (het ministerie is geen persoon), zonder referentie (waar is mijn burgerservicenummer) via mail (de belastingdienst communiceert altijd via papier), zonder mijn naam in de aanhef (of heeft iedereen bij mij in de straat een schuld van 1000 euro?) en met zo’n afgerond bedrag als boete (heb je ooit een bedrag teruggekregen of moeten betalen, afezien van parkeerboetes of snelheidsovertredingen, dat je zo uit de pinautomaat kon trekken?).

Ik heb dus ook niets betaald. En de link verwijderd omdat ik denk dat niemand er baat bij heeft om erop te klikken. Als een link niet begint met waarmee ik verwacht dat die begint (bijvoorbeeld als hij van de belastingdienst is met www.belastingdienst.nl of in ieder geval www.rijksoverheid.nl als het gaat om iets van t Ministerie van Financiën) dan ben ik toch suf als ik erop klik. http://www.rijksoverheid.nl/nieuws/2013/01/15/belastingdienst-en-ministerie-van-financien-waarschuwen-voor-valse-e-mails.html

Over

De handtekeningen zijn gezet, de scheiding is bijgeschreven in de gemeentelijke basisadministratie, Hedzer en ik zijn nu echt en volledig en definitief uit elkaar. Voor de wet.

Toen we met onze advokaat aan tafel zaten om de laatste handtekeningen te zetten en de beschikking van de rechtbank door te nemen moest ik huilen. Om de term ‘duurzaam ontwricht’. Dat klinkt zo koud, zo hard. Alsof je een meteoriet op aarde laat landen, de dinosauriers uitroeit, een steen in een vijver gooit, me tegen mijn hoofd slaat. Natuurlijk gaan we niet voor niets elk alleen verder. Natuurlijk voelen we dat het beter is om niet samen verder te gaan. Natuurlijk begrijp ik dat niet elke beschikking precies kan vertellen wat er aan de hand is in die specifieke zaak. Natuurlijk helpt het dat Hedzy zijn hand op de mijne legt en me troost. Natuurlijk helpt het dat Joris me zegt dat het maar een term is. En dat mijn ouders dat ook vertellen, later. En al die dingen, ja, die helpen. Maar toch schuurt het. Wringt het.

We zijn naar de Mattheus Passion van Bach geweest, uitgevoerd door het NNO. Ik begreep er meer van dan ik ooit had kunnen begrijpen. Ik voelde meer dan wat ik ooit had kunnen voelen. Ik ken het lijden, de schuld, het gooien en het geraakt worden door de eerste steen, de liefde, de opluchting, de compassie, de saamhorigheid en het alleen staan. Ik hoorde dat in de tonen van de klarinet, de ijlheid van de sopraan, de volheid van de alt. In het kinderkoor en de beide andere koren. Het was ontroerend, prachtig, pijnlijk, en vol. Ik hoorde wat ik gevoeld heb als kind, beschermd en thuis, maar ook de vertwijfeling van kiezen na de scheiding, ik hoorde hoe het voelde om het populairste meisje in de klas te zijn, en ook hoe tien jaar later het gepest worden was. Ik hoorde wat ik voelde bij mijn eerste vriendje (wat vreselijk was), en later mijn eerste echte liefde. Ik hoorde hoe ik groeide en hoe ik me ontwikkelde. Hoe met vallen en opstaan ik groter werd. Ik voelde de diepe droefheid van mezelf verliezen, de ijle hoop van het terugvinden. De wanhoop van de dood. De warmte van onvoorwaardelijke liefde. Ik voelde de stabiliteit van weten dat het goed genoeg is. Ik voelde mijn leven en de mensen die met me geleefd hebben. NNO bedankt.

Dat is in t klein wat ik over houd aan mijn tijd met Hedzy. Een pracht aan herinneringen en de volheid van mijn leven. De mogelijkheid om meer te voelen en meer te begrijpen dan voorheen. Hedzy bedankt.

 

Steen en been

Als je iets wilt vertellen, dan luister ik graag. Als je het over een onrecht wilt hebben, of iets wat jou is aangedaan, dan ben ik al wat huiveriger. Als je iets moet spuien, of wilt klagen, dan kun je beter tegen een steen praten.

Ja, we gaan in gesprek, maar voordat je het weet gaat het over ‘ze’. En over ‘het is’. Terwijl ik wil luisteren naar ‘ik vind.. omdat’ of ‘ik voel.. vanwege’. Misschien mag ik niet vragen dat iedereen beargumenteerd met uitingen wil en kan omgaan. Misschien moet ik nu en dan voor steen spelen omdat iemand zin heeft om van leer te trekken tegen ‘het grote onrecht’ dat hem of iemand anders is aangedaan. Maar ik wil dat niet. Ik vind het onprettig om gebruikt te worden. Ik vind het onbeleefd. Je kunt toch niet verwachten dat ik kijk en luister naar iemand die zonder terugkijken of terugluisteren een verhaal afsteekt dat niet eens bijster interessant is.

Laten we wel wezen: heb je wel eens een interessante klaagzang gehoord? Of een boeiende tirade? Misschien bij Freek de Jonge, of Yoep van t Hek, maar dat bedoel ik natuurlijk niet. Ik heb nog nooit van een vriend of kennis of van een onbekende die ik tegenkwam in het openbaar vervoer of in de rij bij een attractiepark een tirade gehoord waarin ik oprecht in geïnteresseerd was.

Ik vind klagen bijna zo afstotelijk als discussiëren met iemand die zijn standpunten al kent. In beide gevallen wordt de toehoorder gebruikt als praatpaal (of steen). Discussiëren over politiek komt daar vaak in de buurt. Het voordeel van luisteren naar een klager is dat ik nog kan proberen om af en toe een vraag te stellen waardoor hij of zij anders tegen de situatie aan kan kijken. De mate van succes hangt wel een beetje af van hoe vasthoudend hij of zij is.

Sommige klagers denken dat ze een gesprek hebben, en sommige gesprekspartners denken dat ze klagen. Bij beide vind ik het lastig om aan te geven dat het anders voelt.

Bloggen kan ook zo zijn. Het is ook eenrichtingsverkeer. Gelukkig kun je een blog wegleggen.

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).