Zoek
July 2013
M T W T F S S
« Jun   Sep »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Archive for July, 2013

Oud

Vandaag voel ik me oud. En het is pas zeven uur in de ochtend.

Naar t station gewandeld en in de trein gestapt. Zo eenvoudig was t vroeger. Juist. Oud. Nu heb ik in de automaat een ov-chipkaart gekocht. Wel leuk dat dat kon. En t ging ook snel. Maar toen wilde ik graag eerste klas reizen. En hoe moet dat dan. En moet je dan eerst inchecken of maakt dat niet uit. Oh… inchecken, maar ook niet vergeten uit te checken. Hmmm…

Ik vraag de jongen achter de kassa bij t afrekenen: ‘reis je wel eens met een ov-chipkaart?’ en als hij ‘Joa’ zegt, vraag ik hem: ‘Hoe moet je aangeven dat je eerste klas reist?’ Ik dacht dat daarvoor misschien wel verschillende palen gemaakt zijn. Hij denkt dat dat wel kan via de kaartautomaat.

Voor mij staat een meisje van half mijn leeftijd die nog ouder lijkt dan ik. Niet om haar uiterlijk, maar om hoe ze aan t worstelen is met dat machientje. En het duurt inderdaad lang. Ze moet ook heel veel dingen met verschillende kaarten die ze voor of in t apparaat plaatst. Als ik aan de beurt ben blijkt het heel eenvoudig te zijn. Zolang je maar die kaart hebt.

uit

De kerktoren van der A-Kerk staat scherp afgetekend tegen de nachthemelsblauwe lucht. Zo donker dat het bijna zwart is. Als ik mijn ogen tot spleetjes knijp zie ik niet of de hemel blauw of zwart is.

Ik fiets langs een meisje dat in het portiek naast het retaurant waar ze werkt een sigaret rookt. Ze kleeft als een spin tegen de muur. Nee, geen spin, ze is platter. Zo’n klein plat langwerpig vliegend torretje. Haast onzichtbaar. Ware het niet dat ze haar lippen zo rood gestift heeft dat ze me lijken toe te toeschreeuwen en mijn ogen lokken. Ik verwond bijna mijn blik aan haar scherpge√ępileerde wenkbrauwen. Ze heeft haar werkkleren nog aan: een bordeaux-rood schort en een zwart shirtje. Ze hangt tegen een lichtgele zandstenen wand.

Ik kom terug van een avond eten en film met een vriendin. De film hebben we overgeslagen. Er is al genoeg beeldmateriaal in ons gesprek geweest. We spraken over vergankelijkheid (we noemden het dood) en over zelfacceptatie (we noemden het fijn). Over eenzaamheid en eigenheid en altruisme. Het is een grootse avond.

Op de fiets troubleert de wijn mijn ogen. Ik wil mijn lenzen uitdoen, maar denk dan aan het beeld van der A-Kerk. Wil ik contouren zien of een vlek? Wil ik genieten of veilig zijn? Hoe scherp mag de snede zijn? Mijn trappers gaan rond en rond en rond. Mijn benen buigen en strekken.  Voeten stijgen en dalen. Net als vanochtend, toen ik aan het rennen was. Ik liep op hartslag. 40 minuten waar ik de laatste keer 31:29 over deed.

Zal ik me schamen? Nee. Het is wat het is. Naast beter-harder-sneller-meer is er ook altijd goedgenoeg-hardgenoeg-snelgenoeg-genoeg. Goed. Genoeg. Ik houd mijn lenzen in en geniet van de beelden op mijn netvlies. Van de contrasten. Het warme gele licht op gebouwen en het koele blauw van de lucht. Op weg naar huis – naar mijn veilige, zachte, warme bed – durf ik mijn ogen open houden en de wereld te zien zoals zij zich laat zien.

Even lijk ik gelukkig.

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).