Zoek
October 2013
M T W T F S S
« Sep   Nov »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Archive for October, 2013

Floep!

Nu. Ik zit in de loveseat die ooit een bank was. Een filmpje te kijken. Op mijn laptop. Het schemert. De gordijnen zijn half dicht. Poes wil achter het gordijn zitten. Hij springt op de vensterbank. Opeens floept het licht aan. Bah. Die moet ik dus gaan verstellen.

Vorige week. Ik ben een buitenlamp aan het ophangen. Zoeen met bewegingssensor. Lees lees lees (gebruiksaanwijzing). Ja, moet niet al te moeilijk zijn. Er zit een snoer aan en er zitten gaatjes in. Ik vind een plankje in mijn schuur van precies t juiste formaat. Helemaal blij schroef ik de lamp erop. Aan de andere kant van t plankje schroef ik (met mijn spiksplinternieuwe accu-schroef-annex-boormachientje met lichtje) twee hoekbeugels van metaal. Die maak ik aan de muur vast. Ik ben helemaal trots. Ziet er prachtig uit. Ik buig de beugels in een scherpere hoek en de lamp schijnt diagonaal door de tuin. Briljant!

Nu een gat in t deurkozijn voor t snoer. Zo’n dikke boor heb ik niet eens. Oh ja, toch wel. Acht milimeter. Even nadenken. Niet door het scharnier heen. Ja, dit is een goed plekje. Fijne boor. Kozijn is te dik. Of boor te kort. Ik neem een metaalboor. Die is langer. Oeh, ik ruik brand. Iets minder hard duwen? Nee… van de andere kant gaan boren. Beetje lastig door de deur heen vergelijken. Boor in t ene gat, en dan proberen recht te meten. Na twee mislukte gaten toch maar weer aan de andere kant proberen. Hoge piep. Pijn aan mijn oren. Papa bellen. Iets minder snel laten draaien, zo’n dikke boor en lekker leunen… En t werkt. Ik duw hem er zo door.

Snoer erdoor, stekker eraan, in t stopcontact. Niks. Oh ja. Lamp indraaien. Ik heb alleen maar spaarlampen die heel langzaam aangaan. Lekker dom. Ah wacht. In de wc heb ik een gewone lamp (voor als je heel nodig moet en je niet kunt wachten tot de spaarlamp aangaat).

Niks. Stekker open maken. Draadjes zitten goed. Stekker dichtmaken. Buitenlamp controleren: draadjes zitten ook goed. Bolletje vaster aandraaien. Nee. Kan niet. Eruitdraaien en er weer in. Doet t! Volgende keer eerst dat proberen, daarna pas alles open maken.

Lamp zit te hoog aan de muur. Werkt alleen als ik ernaar zwaai of als ik de deur open doe. Nou zijn de meeste deurrammelaars wel groter dan ik, maar dit is me toch niet goed genoeg. Lamp een halve meter naar beneden. PATS! Bolletje geknapt. Donker is het onderhand. Ik wordt ongeduldig. Ben al ene uur bezig als t niet langer is. Bolletje gekocht bij de supermarkt. En hij doet t. Weet alleen nog niet of hij ook afgaat op de poes.

Bubbed! Ga es naar buiten. Hup! Hup! Kijk… een vogeltje! Hij wil natuurlijk niet. Twee dagen later zie ik hem door het luikje gaan. Ik ren hem achterna. Neus tegen het raam (ik dus). Wel een poes die de tuin doorkruist en geen floep! Perfect, dat werkt dus zoals t moet.

Nu. Ik sta op. Ik kijk naar buiten. Naar mijn hek. Uit gewoonte. Lopen er twee mannen! Ik ben opeens zo ontzettend blij! De mannen doen raar, alsof ze verrast zijn door t licht. Ze lopen terug naar waar ze vermoedelijk vandaan kwamen. Draaien zich weer om naar het portiek vlakbij dat ze vaak gebruiken als beschutting. Ik weet niet of ze mijn tuin in wilden lopen en tegen t hek aan liepen of dat ze erlangs liepen. Ik denk dat ze me zien. Maakt me niet uit. Ik trek lekker mijn op maat gemaakte gordijnen dicht. Ondertussen zie ik ze naar het portiek klimmen. Mijn tuin is weer van mij. Wat een heerlijk gevoel.

 

Bollen (deel 2)

Nu. Uren en uren zit ik avonden lang achter mijn laptopje in mijn stoel achter het raam met mijn prachtig op maat gemaakte gordijnen naar mijn omheinde tuin te kijken. Te berekenen hoeveel plantjes ik kopen moet om het hek aan het zicht te onttrekken. Vanaf deze kant dan. De bedoeling is dat degene aan de andere kant van het hek juist wel ziet dat er een barricade is tussen hem en mijn voordeur.

Vorige week. Met papa naar de Hornbach. Voor heel veel geld heel veel paaltjes en gaas en opzetklemdingetjes en opzetklemdingetjesgereedschap kopen. Geen poort. Ik knip het hek wel een keer open als de poort erin moet. Een beetje poort kost zo honderd euro. Oei. Volgende maand misschien.

Twee dagen ploeteren. Ken je dat? De eerste paal gaat perfect, de tweede niet. Die wil gewoon niet. Ik vraag de paal wat er mis is, maar hij lijkt wel ziek of ongesteld of een maandagochtendmodel. Maar ook hier biedt iets waarmee ik hard kan slaan uitkomst.

We prutsen met slangenbinders en metaaldraad. We excelleren in plannen maken. We leren elkaar nog beter kennen. Dan staat het hek. Vooral het klaphek van de sluis is mooi geworden. Dat kan nog open. Als ik het hangslot er voor je afhaal. Dat doe ik maar niet voor deurrammelaars.

Ik wil graag klimplanten voor t hek. Met bloeiende ranken ertussen. Bruidssluier bijvoorbeeld. Oh en ik wil graag bloemboillen in de tuin. In drie lagen, zoals ze op Apollo doen. Eerst sneeuwklokjes. Daaronder iets dat in april/mei bloeit. En helmaal onderop iets dat in juni tot september bloeit. Ik teken en reken en vul winkelmandjes op verschillende websites. En toch druk ik nergens op ‘Afrekenen’. Besluit om het anders aan te pakken. Ik ga op zoek naar klimplanten. Veel aanbod. Met thuisbezorging erbij, indien gewenst. Als ik kijk naar hoeveel ik nodig heb om mijn hekwerk te bedekken zakt de moed me in de schoenen. En hoe zet ik ze dan in de grond? Er is op sommige plekken helemaal geen grond. In een pot zijn ze niet winterhard… zucht.

Nu. Opeens weet ik het: het hoeft niet nu. Ik hoef niet een manier te vinden om dat zevenblad kwijt te raken met wordteldoek en verhoogde grond en daarop een halve kuub tuinaarde. Ik hoef geen zee van sneeuwklokjes te hebben in januari, ik hoef geen klimop tegen het hek zodat je het hek niet meer ziet. Ik hoef geen potten met bloemen die het hele jaar bloeien. Ik hoefde alleen maar bescherming tegen deurrammelaars. En dat heb ik.

Ik reset mezelf en ga zometeen de gang verven. Dat moest namelijk ook nog. Net als de TV op marktplaats aanbieden, de bluerayspeler naar Ki brengen, de rotzooi in de keuken met bakken aan het zicht onttrekken, de schuur opruimen, polsbeschermers en nieuwe wieltjes bestellen, de plinten vastzetten en een afdekplaatje voor t plafond zoeken en inklikken. Oh… en de buitenlamp ophangen. De tuin kan volgend jaar ook nog (net als al die dingen die ik net noemde).

Lekker relaxt, niks hoeven op een zaterdag.

Bollen (deel 1)

Nu. Uren en uren zit ik avonden lang achter mijn laptopje in mijn stoel achter het raam met mijn prachtig op maat gemaakte gordijnen naar mijn tuin te kijken. Te bedenken hoe ik mijn tuin kan afschermen en waar de lamp met bewegingsmelder en geluidsmelder moet komen te hangen zodat de poes hem niet en de deurrammelaar hem wel laat afgaan. Oh en hoe ik aan zo’n lamp kom.

Vorige week. Ik wil alles helemaal gelijk goed hebben. Een hek met een poort zodat ik nog naar de sluis kan lopen in de zomer, want dat is ook een stukje van mijn tuin, vind ik. En begroeiing. Oh en dan gelijk de boom gesnoeid, de brem opgebonden, en het onkruid verwijderd. En bloembollen. En veel lentezon in de tuin en hoogzomer belommerd. Grootse plannen. Detail uit het oog verloren, doel vergeten. En hoe kan ik dat vergeten.

Ik merk dat ik er wel op reageer dat er drie keer iemand aan de deur heeft staan rammelen (zie vorige blog: de bijl). Ook omdat de gordijnrails naar beneden is gekomen, waardoor het raam in de avond langzaam verandert van een groene uitkijk op de wereld in een luguber zwart vak dat beweging spiegelt en verbergt. Elke keer als ik mijn gang doorkruis draai ik mijn hoofd naar het raam om te zien of er iemand staat. Ik ga op bezoek bij vrienden om het zwarte gat te ontvluchten. Ik ga vroeg naar bed met de deur dicht en een filmpje in mijn laptop zodat ik niet zo te kijk zit in t licht. Ik voel me vooral vervelend bij de gedachte dat die gast heeft staan posten, de laatste keer. Zo gemakkelijk wordt ik dus bekeken in mijn veilige haven ver van de bozemensenwereld.

Heb je wel eens geprobeerd in een betonplatenplafond te boren? Met een matige boormachine? Ho-pe-loos. Dat is mijn ervaring met het plafond in mijn huis. Duwen tegen die boor en vanuitĀ  mijn binnenste proberen om mijn oren dicht te knijpen. Lukt beide niet. Maar T heeft een boor… als een warm mes door de boter… Mijn gordijnrails hangt weer. Dezelfde avond kan ik bij een vriendin de gordijnen helemaal perfect maken. Nu hangen ze een centimeter boven de vensterbank. Prachtig. Voelt heerlijk beschermd.

Ik ben weer lekker thuis ‘s avonds.

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).