Zoek
November 2013
M T W T F S S
« Oct   Dec »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Archive for November, 2013

Een tiende

‘t Jaar is weer bijna rond. Een nieuwe cyclus begint. De vorige rondt zich af. Eindjes knopen zichzelf weer aan elkaar, zoals elk jaar. Af en toe blijft er een rafeltje hangen. Een geknoopt eindje raakt los op een sleetse plek. Een draadje dat naast een ander ligt valt niet op en ontsnapt aan de knoop. Weer een stukje littekenweefsel. Weer een stukje nieuwe huid. Zo groei ik en beschadig ik, zo vorm ik.

Vanochtend in bed. Ogen nog dicht. Uitgeslapen. Gelukkig. Zin in de dag en het komende jaar. Ik voel me sterk en veilig bij mezelf. Klein zijn, groot zijn, maakt niet uit. Het is toch allemaal zijn. De cirkel is rond en ik begin aan een nieuwe.

Vorige week in bed. Ogen stijf dicht. Toch komen de tranen naar buiten vloeien. Naast me ligt mijn verkering, mijn schat. Zijn armen om me heen. Mijn gedachten zwart als teer. Donker en in de knoop, zodat ik ze niet meer ontwarren kan. De pekbal van gedachten rolt regelrecht de hel in en wordt groter en groter. Ik rol mee. Alle onzekerheden op zijn pad neemt hij mee. Ik ook. Kleef-aan. Ook het donker van de nacht geeft gewicht. De bal groeit en ik slink. Hoe groter de bal hoe sneller hij gaat. Hoe meer er aan hem kleeft. Hoe kleiner ik wordt.

De dag brengt geen soelaas. Ik worstel. Zoek mijn vrienden op en praat over niks. Wentel me in warmte en vriendschap en liefde. Ik wordt weer een beetje groter en minder wiebelig. Ik kan alweer denken aan de nacht. Ik durf alweer naar bed. Ik leg mijn oor op de flank van de kat. Ik voel me een beetje meer thuis. En dan praat ik. Met mijn lief. Een beetje maar. Een paar rafeltjes worden afgehecht. Over een paar dagen ben ik uit het gat. Ik weet het maar geloof het nog niet.

Vandaag ben ik er. Een nieuw begin. Afsluiten doet zo zeer, soms. Terwijl het helemaal niet erg is. Helemaal niet erg.

 

Dag

Het regent. Ik heb mijn wandelschoenen aan. Die zijn t waterdichtst. Op de stelen van de bloemen die ik heb neergelegd verzamelt zich een beetje water. Een druppel wordt een grote druppel wordt een plasje. Hoewel ik tussen de wind en de bloemen zit, bewegen de witte kelkjes in de wind. Blijven ze liggen als ik opsta?

Het maakt niet uit. Ik zit hier. Op een witte plastic tas. Een paraplu tussen mijn gehandschoende handen. Blauwe regenjas. Meer druppels. Grote druppels. De plastic tas ligt op graniet. Graniet ligt op de grond. Grond ligt op een lichaam. Alsof ik weer bij haar op bed zit. Op de dekens. Zij eronder. Ik voel de bedrand in mijn hamstring.

Natuurlijk huil ik. Net als toen. Eindeloos. In mijn hart doet t zeer. De triestheid. De onzinnigheid. De nutteloosheid van jong sterven slaat me in het hart. Ze had nog zoveel kunnen leven. Ze had nog zoveel moeten kunnen leven.

Ja, dat had je. Dag meissie. X.

 

ik weet nog goed…

… de eerste keer dat ik van mezelf hield. Het was of ik in brand stond en in ijs lag. Het was wonderbaarlijk.

En nu kan ik naar Nick Cave luisteren (ja, dat dacht ik ook, maar luister maar eens) en zoveel liefde en warmte voelen dat ik me er niet van kan losscheuren.

Ik ga hem live zien. Dit jaar nog. Met mijn liefste. Heaven.

Twee mannen met stijl

Ik zit in de ZiggoDome met Leo Blokhuis en nog wat anderen. Naast mij zit mijn liefje. Voor mij zit een gezin. Vader, moeder, twee dochters en een schoonzoon. Vader wilde hierheen en heeft, in t kader van de algemene ontwikkeling, zijn kinderen meegenomen. Op zijn kosten. Denk ik. De schoonzoon is er na de tweede toegift helemaal klaar mee. Twitter wijzigt van communicatiemiddel in vluchtmogelijkheid. Nog even zijn mail checken dan. Facebook, foursquare. Zelfs 9gag heeft hij al uit. Over 5 minuten heeft hij internet ook uit.

Dit bedenk ik als de tweede toegift achter de rug is en mijn T me verzekert dat er zeker nog 7 liedjes komen. Tijdens de tweede toegisft zijn mijn ogen aan het podium gekluisterd. Nou, niet helemaal. Ik schiet van de band op het podium naar Leonard Cohen op het beeldscherm. Ik leun wat achteruit en zie mijn lief en Cohen samen in beeld. Mooi! Mannen met stijl.

Het is magisch om hier te zijn. Ik leg mijn hand op mijn lief’s borst terwijl ik de stem van Cohen hoor. Onder mijn hand voel ik een hart slaan. En de golven uit de boxen. Ik ben verbonden met en door liefde. Het ontroert me. Cohen begint aan Halleluja. Ik drink het met grote teugen. Hier kan ik nog lang op teren. Hij zingt: “I used to live alone before I knew you.” Dat is voor mij.

In t echt is het natuurlijk omgedraaid. Ik woon nu alleen. En voorheen woonde ik samen. Maar zo letterlijk is t natuurlijk niet. Voor mij dan. Ik heb iets over mezelf geleerd. En nu ben ik nooit meer te min, hoef ik nooit meer beter te zijn dan zo. Ben ik nooit meer afhankelijk. Is mijn geluk van mij. Dat zei Cohen tegen me.

De familie gaat voor de tweede keer de zaal uit. Ik vermoed dat ze niet meer terugkomen. Ze missen een heel nummer. En nog een halve. En dan zijn ze er toch weer. Vader schud meewarig zijn hoofd als ik hem toelach.

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).