Zoek
December 2014
M T W T F S S
« Nov   Jan »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Archive for December, 2014

Zakdoek

Al een aantal weken schaam ik me als ik met t Alfaatje door t land rijd. De aanblik van uitgestrekte velden met of zonder windmolens, overwaaid door stevige winden, of van de meren die bedekt met dunne laagjes engelenhaar een stilleven vormen wordt woest verstoord door ons voorbijgaan. Ze spuugt grote zwarte wolken uit in het prille winterlandschap.

Wat is er aan de hand? Is dit haar wraak omdat ik haar Sufpik noem? Ja, Beertje is misschien beter, maar die naam is voor een busje heel lang geleden. Of Slak (een busje met een hoog ruggetje). Of Peu Chaud-je (zie hier). Itroentje (voor de Citroen waar de ‘c’ afgevallen was). Eigenlijk allemaal beter. Maar geen van deze is van toepassing op Sufpik.

Ze heeft wel de mooiste claxon van de wereld. Afgelopen zomer bleek dat de tuuter het soms wel en soms niet deed. Na het starten moest ik op t stuur slaan tot ik een klein geluidje hoorde. Daarna kon ik tuuteren wat ik wou zolang de motor draaide. Natuurlijk moet je dat testen. Als er geen auto’s in de buurt waren, dan drukte ik snel even op het stuur om te zien of Sufpik nog kon zingen. Meestal wel.

Zo’n tuuter is niet handig. Bovendien is het een APK-eis dat de auto ‘een werkende claxon’ heeft. Aha! Een werkende claxon betekent niet dat de originele tuuter het moet doen. Pa en ik op zoek naar een mooie grote knop. Een knop die bij spelshows gebruikt wordt: Knal! ‘Stop de tijd!’ De knop hangt nu in de auto. Met tweezijdig kleef (en een beetje spuug) bevestigd op een plastic afvoerpijp die weer in een aluminium bakje geklemd zit. Dit alles aan de voorruit geplakt met een telefoonhouder. Een snoertje vanaf het dashboard via de binnenkant van het spatbord verbindt de knop met de accu en de nieuwe claxon. Vergeef me dat ik wel eens tuuter terwijl t niet hoeft.

Nu is ze voor de keuring geweest. Ik verkneukelde me om de monteur die de knop zou zien, zou denken: ‘Huh? Wat is dat?’ en er voorzichtig op zou drukken. Ik zie hoe hij met zijn hoofd het dak raakt van schrik. Als een poesje dat aan een glas sprankelende wijn ruikt. Snoet er naartoe, snuffel snuffel, belletje springt open, roetsj, dikke staart en snel van de tafel af. Of zoals toen ik een film keek met Hein. Het was in de negentiger jaren. We zaten samen thee te drinken op de bank. Ik zei: ‘Oh nu wordt t heel spannend, ik zet snel mijn thee neer’. Maar mijn ogen zaten vast aan het beeld. Ik bewoog niet. Tot de spanning zich ophoopte en meteen ontlaadde bij de een of andere plotselinge verschijning terwijl de thee over de bank spoelde.

De garage belde me om te vragen of ze een luchtding konden vervangen om het walmen te voorkomen. Ik dacht nog: kunnen we geen zakdoek om de uitlaat doen. Zo’n mooie geruite, ouderwetse. Met een breed elastiek.

Uitzet

Ik raad iedereen die aan het sparen is voor zijn of haar uitzet aan een kerstlunch te organiseren waarbij iedereen zijn eigen bord, soepkom, schotel en bestek meeneemt. Theekoppen had ik al.

Een uur na de noen komen de eerste gasten binnen. Negen uur later zijn de laatste mensen vertrokken. Ik bruis van de energie. Dans nog een uur in de woonkamer en besluit dan de buren te ontzien en de stad in te gaan. Alles dicht natuurlijk, veel te vroeg.

Ik beland in een schimmige kroeg waar ze achter een muurtje een dansvloer hebben. En redelijke muziek. Ik neem er genoegen mee en dans mijn benen uit mijn lijf. Om half drie begint de muziek me te ergeren. Ik ga naar huis. De liters spa die ik gedronken heb hoef ik niet af te rekenen. Ben ik een attractie? Een dame in kerstjurkje die geen alcohol drinkt en geen contact maakt met anderen en de twintigjarige die haar probeert te versieren met een kluitje naar bed stuurt.

De volgende ochtend denk ik terug aan gister. Het brood met paprika en pepertjes ga ik nog een keer maken. Die was kloimzig. Dat is positief, werd me verzekerd. De spinaziegaspacho was groener dan succesvol. De salades waren verrukkelijk, de thee overvloedig. Tussen de gangen door werden er spelletjes gedaan met de linten die om de cadeautjes heen zaten. ‘Dit is het geheim van de smid’ leverde steeds maar weer dezelfde knoop op, totdat ik stopte met nadenken. Het ‘overnemen’ ging geweldig. Ik kreeg zin om te gaan elastieken.

Bier en wijn kwamen mee met de bezoekers en vloeiden vanaf zeker moment ook rijkelijk. (Verbazingwekkend genoeg heb ik slechts twee lege wijnflessen. Er was kabaal voor vijf.) De rollade was gaar en goed, de forellen wilden niet zo graag maar we hebben het uiteindelijk toch gewonnen van ze. Ze gingen goed samen met de maïs, de doperwten en de spruiten. De gekookte aardappels maakten het tot een ouderwets festijn. We hebben liedjes met een verhaal geluisterd en andere verzoeknummers gedraaid. Meegezonden en mama-appelsaps gedeeld. Na de drie soorten taart waarvan alleen de appel- écht lekker was kwam de koffie met likeur of whiskey en een sigaartje voor de liefhebbers. Ik zou verwachten dat je me daarna zo in bed kon rollen maar wat had ik een energie! Blij dat ik die gebruikt heb om te dansen. Het opruimen vanochtend was niet erg.

Mijn kasten zijn overvol. De volgende keer kan ik dertig mensen uitnodigen en hoeft maar de helft zijn eigen bord, schotel, soepkom en bestek mee te nemen. Heeft er nog iemand een tafel te leen?

The smell of Christmass in the morning

Gister kocht ik een kerstboom. Er zit een bloemenwinkel aan de overkant. Die heeft elk jaar kerstbomen. Duur maar mooi. En dichtbij. Even over de sluisdeur en hop! naar binnen met die boom. Kun je bijna alleen doen.

– ‘Ik wil graag een kerstboom kopen’, val ik met de deur in huis.
– ‘Dat kan, mevrouw. Heeft u er al een uitgezocht?’ verzucht de verkoopster.

Er staan 2 bomen buiten op een houten kruis, de takken al uitgehangen. Prachtige, volle, gezonde boeren blauwsparren. Zo te zien blijven de naalden nog maanden zitten. De andere zijn allemaal ingepakt als waren het rollades. Takken met naalden bollen op achter de mazen van het net. Of ik er al een heb uitgezocht.

Ik denk terug aan een zomer 14 jaar geleden. Ik ga Schatje kopen. In Borger. Er zijn nog 5 of 6 schatjes over uit een nest van 8. De dame die me de kat verkocht is een ka. Ik wil ze allemaal wel meenemen. Redden uit de klauwen van een kenau. Ze kosten 90 euro. Of 50. Contant afrekenen. Dat weet ik niet precies. Genoeg om me bij 1 te houden. In de auto terug heb ik spijt. Wat is geld. Die diertjes blijven achter bij een dierenbeul. Bij een psychopaat! Ik zit op de N34, kan niet keren, rijd door. Buikpijn.

-‘ Nou, volgens mij zien ze er ingepakt allemaal hetzelfde uit, dus doe me er maar een’, reageer ik lichtelijk verbaasd.
– ‘Ja hoor, mevrouw. Ze kosten 40 euro en het moet contant afgerekend worden’ zegt ze. En ze houd haar hand op.
– ‘Is dat inclusief sterilisatie, mevrouw?’ denk ik.

~

De boom is nog niet ingericht. Eerst moet Snorretje eraan wennen. Snorretje? Dat is een ander schatje. Dit maal uit het asiel in Zuidwolde. En inderdaad inclusief sterilisatie. Ze heet Snorretje omdat Schatje al bezet is. Als ik haar voor t eerst zie is ze moe. Haar gitzwarte broertje sabbelt aan haar buik. Ze heeft een navelbreuk en broerlief heeft honger. De hele dag. Zoals je begrijpt wil ik haar meteen redden. Ze weegt 850 gram. Is slordig gelapt. Heeft een stem als een muis. Dat is leuk in contrast met de bootwerkervariant van Schatje. Ze wil niet op schoot, is iets aan de schuwe kant. Ik twijfel.

Twee dagen later, alle formaliteiten achter de rug, zie ik haar weer: door t dolle heen, vol energie, springt ze meteen in de poezentas en gaat mee op reis. Onderweg veel misbaar. Thuis zit ze op schoot en slaapt ze ‘s nachts tegen mijn buik aan. Ze luistert ondertussen naar haar naam en meestal naar een vriendelijk ‘Nee Snorretje, dat mag niet.’

Ze vindt Schatje een heerlijke kat: rent met gestrekte armpjes op hem af en vliegt hem om zijn nek. Schatje is daarvan niet gediend, die snauwt haar af. Logisch, want ze wil ook in zijn staart en achterpoten bijten. Als ik er echt genoeg van heb en roep ‘Snorretjuh!’ dan reageert ze niet. Opvoeden is vooruitdenken…

~

Snorretje zit binnen 10 minuten in de boom. Halverwege. Schatje bekijkt het tumult met misnoegen,ik bevreesd. Mijn kerstballen zijn van glas. Duct-tape? Bloemen en slingers? Of nog even wachten met ophangen. Dat laatste. Morgen.

Vanochtend, toen ik wakker werd, rook ik het. Heerlijk! Ik pak snel alle cadeautjes uit de kast en leg ze eronder. Blij!

20141206_102601

Statistical data collected by Statpress SEOlution (blogcraft).