Archive for the ‘Gamen’ Category
Ork Meetlint
Mijn vader ziet regelmatig dat er weer iets anders ruimte in mijn leven inneemt. Dat is roeien geweest, dat is world of warcraft geweest, en nu is dat Warhammer40k. Hij is nooit bij voorbaat al afwijzend tegenover mijn hobbies. Als hij het niet begrijpt, dan doet hij er moeite voor om het te snappen. We praten erover (misschien is dat ook omdat ik mijn mond er niet over kan houden), maar ook komt hij dan kijken hoe we dat doen. Bij het roeien, maar ook tijdens een avond on-line gamen. Dan gaat hij er naast zitten en stelt vragen over wat het allemaal is en wat het doet.
Over het leiden van een guild, het opzetten daarvan, de mate waarin het wel en niet likt op ‘echt’ leven in plaats van virtueel leven, over het verven van poppetjes voor WH40K, over het vinden van die ene lekkere haal tijdens een roeitraining en proberen die vast te houden, over het maken van een gametafel. En over het modden van poppetjes. Het is zo leuk als je een set met 20 poppetjes hebt besteld, en die komen aan en je gaat proberen om van de 4 x 5 gelijken 20 verschillenden te maken. Dat kan door bij de een een ander wapen in de hand te stoppen dan bij de ander, maar je mag ook echt bijzondere wijzigingen aanbrengen.
Op een dag zag ik papa met een rode veeg op zijn hand. We maken wel eens geintjes met de gamers onderling ‘Mooi gehigh-light, die brug’ en ‘Prachtig roesteffect is er op die auto geschilderd, zeg!’ en ‘Kijk, dat is volgens mij red gore.’ Dus ik zeg: ‘Heb jij scab red op je hand?’ En hij reageerde echt heel raar. Geen idee wat er aan de hand was. Hij was aan het verhuizen… maakt hij een rode muur in zijn huis ofzo?
De volgende keer dat we onze stuif-in hadden (iedereen die zin heeft om te gamen komt bij elkaar) was mijn vader er ook. Hij had voor iedereen een rolmaat (een meetlint van metaal met inches erop) gekocht. En voor Hedzer en mij had hij er een gemod.
Ork Warboss – op verzoek
Omdat ik gek wordt van op de bank liggen, en werken niet lukt vandaag (ben een beetje ziek) ben ik gaan spitten in mijn archief. Dit was een van de eerste figuren die ik geverfd heb. In de hoek de warboss zoals deze er uit zou ‘moeten’ zien. Natuurlijk is de mijne weer blauw. Alles wat blauw is wordt door de goden beschermd, immers. Verder zijn de kleuren deels gelijk: aarde, blad, herfst. Orken zijn een soort van paddestoelen. Ze groeien onder de grond. Hoe een paddestoel een dikke gun kan vasthouden weet ik niet, maar zoals je ziet, kan het wel:
»
To red or not to red?
Het begint erop te lijken dat mijn vehicles toch rood worden. Als ik denk aan de grote hoeveelheden signaalrode vervoersmiddelen met groene orken draait mijn voorstellingsvermogen is de stress. Het is niet mooi. De kleurencombinatie is kinderlijk. Met name omdat de intensiteit van de kleuren gelijk is. Maar toch… zwart is saai, groen is raar, blauw is de kleur van mijn orken. Wit lijkt toch niet zo mooi. Lastig high-lighten. Grijs is het ook niet. Metallic (brons, ijzer, goud) is te opvallend. Orken zijn net eksters, dat wel…
Dan maar donkerrood. Scab red met oranje inkt. Zilver voor de butsen. Ja het moet maar. Er liggen nog een battlewagon en een truck op me te wachten.
White
Ofwel: Hoe verf ik een deffkopta?
Je plakt een deffkopta in elkaar uit de Assault on Black Reach doos. Die verf je wit. Helemaal. Ook in de gaatjes.
Daarna neem je deneb stone en een hardgehaarde kwast en je stipt met flink wat kracht en vrij droge verf op de oppervlakken van de chopper. Negeer de Ork. Het effect is dat een wat rommelige structuur ontstaat:
Red things go faster
Bij Orken werkt het zo: als je het gelooft dan is het zo. Mooi idee, toch? Alles wat blauw is, wordt door de goden beschermd in gevecht. Alles wat rood is gaat sneller. Mijn Orken zijn blauw. Hun helicopters zijn rood. Ik weet nog niet wat ik van deze kleur vind. Dus probeer ik ook een witte versie uit en een blauwe. Van de witte maak ik na elke fase een foto. Dat verslag post ik nog een keer hier. Die blauwe is wel riskant, want de Ork die erin zit is ook blauw.
De deffkopta in t rood heeft twee kanten: de drukke kant en de rustige kant. Die drukke lijkt wel een kermis. Je hoort de toeters en bellen, de ‘Plaatskaarten aan de kassa’, ‘Nieuwe ronden, nieuwe kansen’, ’Komt dat zien! komt dat ervarrrrrennnnnn.’
Woorden
Vanochtend werd ik om 9 uur wakker, en de woorden die in mijn hoofd zaten waren ‘Deep Strike’ en ‘Mishap Tabel’. Genietend van dat de dag eigenlijk nog niet bestaat omdat ik het licht nog niet gezien heb, van de warmte van het bed, van de koelte van Hedzer en van dat het zondag is en ik pas om 4 uur iets hoef, laat ik flarden van gisteravond en gistermiddag door mijn hoofd zweven… Gisteren waren hier 3 vrienden met hun WH40K legers, hun verf en hun lijm bij ons op bezoek. OM twee uur in de middag kwamen ze aan en om half een in de avond hadden we twee potten gespeeld, hadden de gastheer en -vrouw overweldigend verloren, zat mijn hoofd vol met terminologie en was de poes een beetje tot rust gekomen, ondanks alle bezoek.
Ik denk terug aan een gesprek tussen Freek en Ingrid: De manier waarop zij reageert op zijn opmerkingen over haar verven is prachtig. Ze maakt fantastische figuren, is daarmee helemaal in haar element. Ze verft ze met name voor hem, want ze gaat waarschijnlijk niet zelf spelen. Of misschien wel, maar nu is t nog te spannend. Zij laat steeds aan hem zien wat ze gedaan heeft. Hij vindt het mooi gedaan – dat kan ook niet anders, het is prachtig! – maar kijk verder dan dat. De waardering die hij geeft aan haar is heel duidelijk. Daarnaast zegt hij dan ook: ‘Is dit niet ook een stukje bil? Moet dat randje niet iets verder doorlopen?’.
‘Ja,’ zegt ze dan, ‘dat kan wel, dat verander ik dan nog even’. Terwijl ik zou willen zeggen: ‘Ach man, kniesoor die daarop let :-) Dat zie je niet meer als je een leger van die poppetjes hebt.’ Ik zou me aangevallen voelen, of niet gewaardeerd. Zeker als mij gezegd werd: ’Heel mooi, maar ik denk dat het in het zwart mooier is. Dat rood is wel mooi gedaan, maar ik vind de kleur niet mooi.’ Maar zij gaat gewoon op de inhoud af. Ze weet dat er geen boodschap achter zit.
‘Welke kleur vind je beter passen dan?’
Zwart?’
‘OK.’ En ze pakt haar kwastje, en verft lekker verder. Weliswaar op een figuurtje dat eigenlijk al af was en met zwart over het bestaande rood, maar het gaat haar duidelijk om het proces en niet om het afronden van het proces of het toewerken naar ‘klaar’ zijn. Bewonderenswaardig. In dat gesprek was geen greintje irritatie of verongelijktheid te vinden, beiden konden ze reageren op de situatie zonder de ander daarmee te kwetsen of voor het blok te zetten. Hoe doen ze dat toch, samen?
Mijn Ork Boyz en zijn Fire Fighters (hehe) stonden tegenover elkaar:
Tankbusta
Een van de eerste poppetjes die ik in elkaar gezet heb en geverfd. Dit is een Ork Tankbusta. De cape die hij om heeft is een trofee van een eerder gevecht: gejat van een omgekomen aanvoerder van een tanksquad. De standaardmanier van verven is als getoond in de linker onderhoek.
