Kim Blogt

Archive for the ‘Overig’ Category

Mooi weer. Veel wolken. Harde wind. Takken bewegen, lucht is blauw met grijze slierten. Ganzen vliegen over. Als ik omhoog kijk dan val ik. Er wordt er een beetje bang van. Soms zijn luchten zo.

Als ik naar beneden kijk zie ik een zachte groene deken van gras. Met gaten. Hele diepe donkere olieachtige gaten. Ik maak ze zelf, die gaten. Toch ben ik er een beetje bang voor. Ik zou banger moeten zijn voor de zachte groene deken. Dat is blauwalg. Daar wil je niet op liggen.

Ik probeer er van weg te roeien. Dat lukt natuurlijk niet. Ik probeer niet in de diepte te kijken. Als je niet naar beneden kijkt is er geen hoogteverschil. Voor het eerst ben ik bang om om te slaan. Ik ken het gevoel wel. Als ik naar een zeilboot kijk heb ik het al. ook zeilboten die niet om kunnen slaan. In de skiff heb ik het nooit. Het is namelijk heel moeilijk om te kapseizen in een skiff. Pas als je je riemen loslaat kun je het voor elkaar krijgen.

Als ik niet verder roei, zijn er geen diepe gaten meer. He… met een beetje doorzettingsvermogen kun je daar een wijze les uithalen. Hoe harder je vlucht hoe groter hetgeen wordt dat jouw achternazit. In ieder geval in je eigen hoofd. Dat had de docent tijdens formele semantiek niet moeten merken, dat ik dit soort vergelijkingen maak: als a dan b volgt uit als niet a dan niet b.

Als ik roei zijn er diepe gaten dus als ik niet roei zijn er geen diepe gaten. Dat hoeft niet waar te zijn. Immers, er kan iemand anders voorbij roeien, of een vis maakt een sprongetje. Ja, dat doe ik. Ik stel me voor dat alle diepe gaten gemaakt zijn door vissen die een sprongetje maken.

Ik roei verder en geniet van de lucht en de wind en het water.

Sta ik bij de computerland om een printer te kopen, kan ik bijna mijn lachen niet inhouden.

Hoe het begon: na een update van MacOSX naar Snow Leopard doet mijn printer opeens raar. Hij heeft een eigen wil gekregen. Sommige pagina’s print hij niet en andere wel. Ik ben nog niet achter de details van het systeem dat Printerlief hanteert. Het lijkt erop dat zijn systeem niet heel eenvoudig is. Op sommige pagina’s doet Printerlief een steekproef. Dat duurt lang. Als de proef slaagt wordt de pagina alsnog geprint. De proef slaagt niet vaak.

Ik heb een methode ontwikkeld om de steekproef voortijdig af te breken of zelfs te omzeilen. Eerst de printer uitzetten. Dan weer aanzetten en tijdens de opwarmperiode de opdracht versturen. Ik kreeg er drie opdrachten door. Daarna zette ik Printerlief weer uit en aan.

Eindelijk! na maanden geklooi heeft samsung zijn printerdrivers geupdate. Ik download er een. Het lijkt te werken. Een klein probleempje. Printerlief is blind geworden. Heeft niks te maken met de nieuwe drivers. Is gewoon toevallig op hetzelfde moment gebeurd. Nu weet hij niet meer wanneer het papier is afgelopen. Dus houdt hij er na een halve pagina voor de zekerheid maar mee op. Ik zet de printer uit en weer aan. De rest van de pagina komt eruit met de inkt die van de vorige pagina nog op de rol zat. Te weinig dus. Bah! Kan ik mijn financiële administratie niet doen.

Ik bel met Computerland. Hebben jullie de CLP315 nog? Ja, die is er nog. Met draadloos netwerkverbinding. Ik ga erheen. Er is alleen nog een showmodel. Ik zeg: doe me die maar dan. De winkelbediende gaat op zoek naar de doos: hij opent een deur een meter of twee van ons af, en gaat de ruimte daarachter binnen. Ik zie hem niet meer. De deur is tever dichtgevallen. De verkoper stroopt zijn mouwen op en buigt voorover alsof hij een krat bier of iets anders zwaars gaat optillen. Hij zet zich schrap en valt aan. Zijn armen maaien in het rond, de dozen stuiteren alle kanten op: tegen het plafond via de muren weer naar de grond. Hij graaft zich een weg naar de doos van mijn nieuwe printer. Het duurt niet lang. Een minuutje of twee. Dan komt hij naar buiten.

Ik ben verbaasd over de kleur van zijn gezicht. Niet rood en verhit. Gewoon, gezond Gronings. Zijn mouwen zijn netjes naar beneden gerold, zijn manchetknopen in het gelid. Geen kreukje in zijn overhemd. Zelfs zijn stropdas heeft van het geweld achter de deur geen hinder ondervonden.

Ik doe mijn best om niet te schaterlachen. Hoe leg je zoiets uit?

Excentriciteitsversneller, plunjer, torntoestel, krukas. Oh… kruk-as, ja, die ken ik wel. Maar die andere woorden zijn wel intrigerend. Zou je van de excentriciteitsversneller heel rap heel raar worden? En gaat de verandering dan, bij herhaaldelijk gebruik, sneller? Of wordt de verandering dan groter? Hoe wordt de mate van excentriciteit gemeten? Wat is de normale snelheid van excentriciteit? Rekenen we dan in kilometers per uur of in minuten per fase?

Een plunjer zou een haak of ander soort van bevestigingsmechanisme kunnen zijn waaraan een grote tas gehangen kan worden. Of misschien verwijst het wel naar een opslagruimte. Of een vervelend persoon. ‘He! plunjer! Doe es effe aardig, joh!’ Ja, dat bekt wel lekker. Dan moet het wel waar zijn.

Van het woord ‘torntoestel’ krijg ik beelden in mijn hoofd die te maken hebben met gedwongen insubordinatie, onvrijwillige burgerlijke ongehoorzaamheid, en rijen grijs-huidige mensen in schemerlicht die wachten tot ze ‘aangekoppeld’ kunnen worden voor hundagelijkse portie tornzin.

Zou het aan mij liggen of hebben de woorden de verkeerde betekenis gekregen in dagelijks taalgebruik.

Als het zomer is, de zon  schijnt, de mooie plaatjes maar blijven binnenkomen, als de lente aanbreekt en lucht ijl is, ik seringen ruik die er nog niet zijn. Als de bladeren van de bomen vallen in schitteringen van rood. Als we samen op de bank hangen, Hedzer en ik, en de poes tegen ons aanligt: uitgestrekt zodat hij met zijn kop tegen de een en dan toch nog net even met een pootje tegen de ander aan kan drukken. Als ik denk aan het Noord Nederlands Toneel en de verassing die ze me steeds geeft. Als het buiten regent en iedereen blij is. Als Lena’s kleindochter bij haar op bezoek gaat. Als meisjes met mooie benen en zomerse jurkjes over de sluis lopen. Als de zon gefilterd op mijn boek valt en als de hangmat licht schommelt. Als het onweert en bliksemt en het water met bakken uit de hemel komt en wij onder het balkon van de buren zitten. Als ik lachen moet om wat ik zie. Als alle ellende ver weg lijkt te liggen. Dan is bloggen zo gemakkelijk.

Bloggen is heel moeilijk. Soms. Nu. Ik wil schrijven over wat mij raakt en ik kan dat niet doen. Dat is moeilijk aan bloggen. Waarover beslis ik en waarover iemand anders? Mijn wereld is niet van mezelf. Wat ik voel is deels van een ander. Wat jij zegt is ook van mij.

Ik was als jong meisje verliefd op Serge. Hij was stoer, en sterk en ouder dan ik. Hij had lang haar en een mooi gezicht. Hij zinderde van wat niet mocht en van wat ik wou.

Als ik in zijn buurt kon zijn, zelfs met mijn arm langs de zijne strijken, zodat iets van dat moois en spannends op mij overging en bleef als ik hem niet meer zag. Als ik kon luisteren hoe hij sprak. Misschien juist omdat hij niet veel zei was elk woord waardevol. Ik hunkerde naar zijn blik, een glimlach, of wat daarvoor door gaat als je stoer en 15 bent, en kreeg die natuurlijk niet.

Toen mij opa 8 jaar geleden overleed was ik zenuwachtig voor de uitvaartdienst. Ik zou mijn moeder weer zien na 4 jaar, en zij voor het eerst mijn man. Mijn vader en moeder zouden er beide zijn. En Serge… Serge was er natuurlijk ook! Ik wilde wel en ook weer niet weten of hij nog zo’n held was. Of hij nog zo knisperde. Ergens wilde ik dat hij veranderd was in een doorsnee man van middelbare leeftijd met een motor om zijn tweede jeugd te vieren en zijn haren grijs en in een scheiding over de linker kant van zijn hoofd. Ergens wilde ik dat hij nog stoerder en nog gevaarlijker was dan toen.

Ik heb het niet gezien. Natuurlijk ben ik veel te veel bezig geweest met opa en oma en mijn tantes en moeder, met mijn vader en mijn man om te onthouden wat ik zo graag van mijn neef wou weten. Misschien maar goed ook. Hij gaat nu als held van vroeger mijn hart in, en daar komt hij nooit meer uit.

We zien op de buienradar het kaartje met ongelooflijk veel rood erin. Ha! Dat wordt lekker regenen. Ik lees op nu.nl dat er noodweer boven ons land hang. Schade. Overlast. Vervelend.

Het is donker. Vlak voordat de zaterdag overgaat in de zondag zet ik een van de houten bankjes onder het balkon van de bovenburen. Hedzer schenkt zichzelf een Bowmore Legend in en mij het laatste restje Singleton. Deur op de haak, ramen op een kier. Kleedje op de bank (het is zo’n bank met latjes op de zitting, zodat als je je voet onder je trekt, de hoeken van die latjes in je enkel snijden) en wij op het kleeedje. We zijn er klaar voor. Laat het water maar komen.

Het wil om middernacht nog niet echt vlotten. Een paar dikke stroperige druppels vallen naar beneden. De bliksem scheert langs de hemel. We zoeken op wikipedia op hoe dat werkt. Nooit geweten dat het rollen van de donder betekent dat de lichtflits lang en ver weg is en dat hoge tonen en een harde knal betekent dat de bliksem dichtbij is.

Ja, daar komt het. meer regen. En wat een bliksem! We kijken in verwondering naar boven. We tellen. Ik tel tot 30. Wordt de donder overstemd door het geluid van auto’s op nat wegdek? Door het ruisen van de wind door de bladeren van onze trompetboom? Door mijn ongeduldigheid op ‘het allermooiste’? We praten over ionen, neutronen, protonen. Ik heb alleen maar kruiswoordpuzzelwijsheid: een proton is een neutron met een extra ion. Een ion is een electrisch geladen deeltje. Misschien zit ik er wel helemaal naast. H2, H1, H-?

En dan komt hij. De flits. en dan die vette, rollende, spinnende donder. Ik kruip tegen Hedzy aan, spin mee. Poes vlucht onder ons bankje. Druppels vallen blij naar beneden. Hedzy aait me over mijn bol. Gelukkig.

Al jaren vragen wij de man van de geiser of hij eens wil kijken waarom we geen warm water hebben in de keuken maar wel in de douche. Trouwens, de douche heeft ook een tijd onvrijwillig gediend als wisseldouche. Warm. Koud. Warm. Koud. IJskoud. Lauw. Warm.

Goed, de laatste keer dat de man van de geiser er was, was hij lang en donkerharig. Vriendelijk en op zichzelf. Ik vroeg hem of het iest met druk te maken had. Nee, de druk was tussen 1,5 en 2 bar. Precies goed.

Hij looopt naar de kraan, schroeft het gaasje eruit en zet de kraan open. Het water spuit er met minstens 2 bar uit. Wat een waterval! En warm. Meteen.

Daarom ga ik naar een antroposofische huisarts. Die kijkt als ik last heb van mijn knie ook naar andere oorzaken dan dat wat er in mijn knie zit. Bijvoorbeeld naar mijn hoofd :-)

Nog dagen lang heb ik moeten leren dat de watertank van de senseo in 5 seconden vol loopt, dat een glas vullen op halve kracht beter lukt, dat een waterballet in een paar tellen gerealiseerd kan worden en dat mijn gieter voor mijn nieuwe plantjes helemaal niet zo groot is. Mooie manier om te ervaren dat er meer is dan slechts dat wat de aandacht vraagt.

Eindelijk. Hoewel ik het vreselijk eng vind, heb ik de demo van de 1-page-website eindelijk live staan: hier. Ik ben er lang mee bezig geweest om dit product te ontwikkelen. Ik heb het zo groot gemaakt voor mezelf dat ik mijn eigenwaarde aan de kwaliteit van deze website gehangen heb. ‘Lekker dom’, zul je zeggen. Ja dat klopt.

Ik weet ook wel dat er mensen zullen zijn die het niks vinden. Ook mensen die ik aardig vind of hoog acht. Erger nog, aardig vind EN hoog acht. Maar het heeft wel kans van slagen. Als ik erover vertel, wordt er erg enthousiast op gereageerd. Op verschillende vlakken, overigens. De een zegt ‘Wat leuk dat je ook iets met Opera (de webbrowser) doet’, de ander zegt: ‘werkt het ook in Netscape?’

Niet-IT-ers zeggen: kan ik ook zelf de website wijzigen? Ja, dat kan. Dat is het hele idee erachter. Je bestelt via de website (of bij mij persoonlijk) een domeinnaam, een grafisch ontwerp, en een website van 1 pagina. Je krijgt van mij een email als je site voor je klaar staat.

Je gaat naar je website. Je logt in en je komt op je eigen website in wijzig-modus. Vanaf dat moment is het alleen nog maar ‘Klik – type – klik’. Je klikt op datgene wat je wijzigen wilt. Je typt een nieuwe tekstof kies een nieuw bestand op je computer. Je klikt op ‘opslaan’. Klaar.

Hah! hoe gemakkelijk kan het zijn? Nou… zo gemakkelijk.

Een van de potentiële klanten zei: “iedereen wil toch zo’n website” en een ander zei: “dat kan ik nog wel betalen als starter”. Het kost 19 euro per maand (automatische incasso). Dat moet toch kunnen, zeker met een opzegtermijn van 1 maand.

Ik heb nooit nagedacht over hoe oud ik ga worden. Het gaat me er niet om dat je wel eens van een koude kermis thuis zo kunnen komen, maar het is de moeite niet. Ik heb gemakkelijk praten natuurlijk. Gezond, geliefd, gelukt. In willekeurige volgorde.

Mijn eerstkomende verjaardag luidt toch de tweede helft van mijn leven in. Volgende week ben ik veertig. Raar is dat. Het zou een mijlpaal moeten zijn, maar het enige wat ik ermee doe is ernaar kijken en opmerken dat het geen mijlpaal is. Ik spendeer er dus toch wel tijd aan.

Ik roei met 4 meiden die allemaal 7-10 jaar jonger zijn dan ik. Toen we een keer aan het eten waren, en een van hen zei: ‘Waterschapsheuvel, wat is dat voor een film?’ kon ik het niet laten om te zeggen: ‘Ach, das van ver voor jouw tijd’. Heel flauw, ik moet er weer om lachen.

Zou ik het gevoel hebben dat ik nog ‘iets moest’ als ik ver over de helft was? Nee, niks essentieels. Ik zou alleen maar heel graag een paar mensen weer willen zien. Heb ik eigenlijk nog wel wat om voor te leven? Jazeker. Ik krijg voldoening uit wat ik doe en met wie ik omga.

Ik denk dat ik de komende 40 jaar maar gewoon zo door ga.

Ik krijg een brief in de bus dat ik mijn BTW over Q1 moet betalen met een boete van 50 euro, want ik ben te laat. Bah! Ik kijk het na en ja hoor, geld is gewoon overgemaakt. Nou, ik bel toch even. Scheelt een hoop gedoe. Met name voor hun.

Wachttijd 2-6 minuten. Nou, dat lukt nog wel. Na 5 minuten hetzelfde riedeltje horen – elke 15 seconden – denk ik ‘Nog EVEN geduld a.u.b.’ Na 10 minuten denk ik ‘NOG even geduld a.u.b.’ Na 12 minuten: ‘Laat dat even maar weg. Na 15 minunten hang ik op. Ik ben ik geïrriteerd. ‘Twee tot zes minuten… Vijftien minuten en drie seconden zul je bedoelen!’

Op zich is het prettig als ik een verwachting kan hebben over hoe lang ik moet wachten. Als die verwachting gebaseerd blijkt te zijn op verkeerde informatie, is de teleurstelling des te groter. Zou het een idee zijn om te melden: ‘We weten niet zo goed hoe lang het nog duurt, maar het loopt tegen lunchtijd, dus het kan alleen maar erger worden en het is echt heel erg druk. Als uw telefoontje niet urgent is, bel dan op een minder druk tijdstip even terug.‘

Ik zou dat wel waarderen.