Kim Blogt

Archive for the ‘Thuis’ Category

Het moeilijkste is om in oplossingen te blijven denken. Vind ik. Waarom? Omdat dat betekent dat je naar de toekomst kijkt en naar je gesprekspartner luistert. Ook als je gesprekspartner naar t verleden kijkt en niet naar jou luistert. »

Na de serie ‘The killing’ en ‘Borgen’ besloot ik wat meer te willen weten van t Deens. Kijken of ik dat kan leren. Qua intelligentie moet dat wel lukken (Deens schijnt voor nederlanders niet zo moeilijk te zijn. Uitproberen?). Mijn taalgevoeligheid kan ook alleen maar positief werken. En dat ik al een andere taal naast het Nederlands beheers helpt ook.Waar de crux zit, is bij het doorzetten. »

Gisteren zat ik in de stoel naar uitzendingen »

Toen ik Jittie leerde kennen werkte ze voor »

Schatje zit regelmatig naar buiten te kijken. Soms ontspannen, en soms helemaal stil.

Dan weet je dat er iets aan de hand is. Er zit een vogeltje op de bol. Meestal is het een koolmees maar af en toe zit er iets anders op. Een pimpelmees met zijn paarse hoedje bijvoorbeeld. Soms zijn ze met zijn tweeen, dan gaat poes zelfs naar ze mekkeren. Er komen dan van die onwillekurige geluidjes uit zijn bekkie. Ik denk dat hij zegt “kom maar, ah toe nou, toe nou, toe nou…”

- Er loopt een muis over de muur. (Zegt Hedzer)
- Een muis?
- Ja muis.
- Mees bedoel je?
- Nee MUIS!
- Huh?

Even later kijk ik naar buiten. Ik schiet in de lach. Twee grote oren op de mezenbol. Heel stil, zit hij. Wij bewegen bijna niet, maar ik moet natuurlijk mijn fototoestel pakken. Voorzichtig. Muis verstijft van angst. Hij kijkt recht in het grote oog van de camera. Of toch naar de poes? Hij komt regelmatig thuis met muis, zou dus een bekend gevaar moeten zijn voor onze mees-muis.

»

In december hebben we veel van onze boeken verkocht. Een paar advertenties op marktplaats en de telefoon stond roodgloeiend. Blijkbaar te goedkoop erop gezet.

Een van die jongens wilde graag een groot deel van onze boeken hebben. Natuurlijk heeft hij een mooi prijsje gekregen. Ben naar t postkantoor gegaan, heb twee dozen van tien kilo verstuurd. Na een dag of wat kreeg ik deze mail:

»

Ik heb samen met Auke visitekaartjes besteld bij Vista print. Dat leidde tot een serie lachsalvo’s aan de telefoon waarvan de poes naar buiten vluchtte. Ik zat bijna te huilen van de lach. Ken je dat? Alles doet zeer, ik wil niet meer lachen omdat mijn buik zeer doet maar ophouden kan ook niet, want ik moet eerst nog inademen. Tijdens het inademen komt er weer een gedachte terug mijn hoofd in en die veroorzaakt weer een hik. En ja, dan is het nog steeds mis.

Het moest snel en goedkoop. Nou, dan ga ik naar google en type ik in ‘Visitekaartjes’ en ik klik op een willekeurige link. Ik klikte toevallig op Vista print. Naar de site, bestand uploaden, door 12 pagina’s aanbiedingen heen klikken (ja, ze moeten toch ergens winst op draaien) en op ‘voor later bewaren’ klikken. Hm, moet e-mailadres opgeven. Ik besluit een spamadres op te geven. Ik gebruik mijn eigen domein en daarvoor zet ik ‘troep’. Dan kan ik dat regelrecht naar de prullenbak laten verwijzen.

Auke bellen en wachtwoord en url doorgeven, zodat hij het kon bekijken en al dan niet kopen. Hij kon niet on line, dus ik log weer in en ik zie dit:

Hoe meer ik moet, hoe minder ik wil. Dat gaat wel ongeveer op. Andersom natuurlijk niet. Of toch? is het een woordenspel of een levensbeschouwelijke vraag?

Ik betrap mezelf er steeds minder vaak op dat ik spreek over »

Die kat van mij kreeg nooit zacht voer. Alleen »

Nadat er een achterlichtje gesprongen was »