Kim Blogt

Archive for the ‘Thuis’ Category

Schatje zit regelmatig naar buiten te kijken. Soms ontspannen, en soms helemaal stil.

Dan weet je dat er iets aan de hand is. Er zit een vogeltje op de bol. Meestal is het een koolmees maar af en toe zit er iets anders op. Een pimpelmees met zijn paarse hoedje bijvoorbeeld. Soms zijn ze met zijn tweeen, dan gaat poes zelfs naar ze mekkeren. Er komen dan van die onwillekurige geluidjes uit zijn bekkie. Ik denk dat hij zegt “kom maar, ah toe nou, toe nou, toe nou…”

- Er loopt een muis over de muur. (Zegt Hedzer)
- Een muis?
- Ja muis.
- Mees bedoel je?
- Nee MUIS!
- Huh?

Even later kijk ik naar buiten. Ik schiet in de lach. Twee grote oren op de mezenbol. Heel stil, zit hij. Wij bewegen bijna niet, maar ik moet natuurlijk mijn fototoestel pakken. Voorzichtig. Muis verstijft van angst. Hij kijkt recht in het grote oog van de camera. Of toch naar de poes? Hij komt regelmatig thuis met muis, zou dus een bekend gevaar moeten zijn voor onze mees-muis.

Schatje springt over de bank.

Normaal gaat ie bij de deur staan mauwen dat hij naar buiten wil. Vandaag schiet hij als een jonge panter via de kast, over de trapsgewijs bevestigde plankjes aan de muur op een plateautje boven de deur. Dan razendsnel door het luikje en langs de wenteltrap naar beneden. Poes posteert zich voor de heester (is het een heester?). Grote ogen gefixeerd op … Ja, op wat? Op waar de muis geweest is, lijkt het.

Na een uur beginnen we Schatje uit te lachen. Wat een sufferd, hij denkt echt dat Muis nog in de struik zit. Op sommige vlakken ziet Schatje er wel uit als een kat, maar over het algemeen is het meer een dompie. Het begint donker te worden, en poes zit er nog. Hedzer gaat op onderzoek uit. Hij vindt de muis in de struik. De poes krijgt alsnog het respect dat hem toekomt.

In december hebben we veel van onze boeken verkocht. Een paar advertenties op marktplaats en de telefoon stond roodgloeiend. Blijkbaar te goedkoop erop gezet.

Een van die jongens wilde graag een groot deel van onze boeken hebben. Natuurlijk heeft hij een mooi prijsje gekregen. Ben naar t postkantoor gegaan, heb twee dozen van tien kilo verstuurd. Na een dag of wat kreeg ik deze mail:

Hoi Kim,
Vanmiddag kwam ik thuis en er stonden 2 grote dozen met boeken op mij te wachten. Super! Na het uitpakken zat ik er met een mengeling van verbazing en ongeloof naar te kijken. De boeken zien er fantastisch uit. Ik kan haast niet geloven dat ik zoveel mooie (en hopelijk goede) series in 1 keer gekregen heb. Het voelt een beetje alsof mijn verjaardag, sinterklaas, kerst, en kerstpakket op 1 moment samenkwamen. En dat bevalt heel goed kan ik je verzekeren.
Nu ga ik sparen om de series compleet te maken. Om eerlijk te zijn dacht ik dat de serie van Goodkind compleet was maar daar missen deel 10 en 11. Misschien staan ze nog bij de Slegte of zo. Maar goed de komende tijd lig ik dus op de bank te lezen. Waarschijnlijk met Goodkind beginnen, of toch met Nix?
Mocht jullie boekenkast weer eens te vol zijn… ik hou me aanbevolen.
Prettige feestdagen gewenst,
Peter

Toen was het voor mij ook feest :-)

Ik heb samen met Auke visitekaartjes besteld bij Vista print. Dat leidde tot een serie lachsalvo’s aan de telefoon waarvan de poes naar buiten vluchtte. Ik zat bijna te huilen van de lach. Ken je dat? Alles doet zeer, ik wil niet meer lachen omdat mijn buik zeer doet maar ophouden kan ook niet, want ik moet eerst nog inademen. Tijdens het inademen komt er weer een gedachte terug mijn hoofd in en die veroorzaakt weer een hik. En ja, dan is het nog steeds mis.

Het moest snel en goedkoop. Nou, dan ga ik naar google en type ik in ‘Visitekaartjes’ en ik klik op een willekeurige link. Ik klikte toevallig op Vista print. Naar de site, bestand uploaden, door 12 pagina’s aanbiedingen heen klikken (ja, ze moeten toch ergens winst op draaien) en op ‘voor later bewaren’ klikken. Hm, moet e-mailadres opgeven. Ik besluit een spamadres op te geven. Ik gebruik mijn eigen domein en daarvoor zet ik ‘troep’. Dan kan ik dat regelrecht naar de prullenbak laten verwijzen.

Auke bellen en wachtwoord en url doorgeven, zodat hij het kon bekijken en al dan niet kopen. Hij kon niet on line, dus ik log weer in en ik zie dit:

'welkom terug'-boodschap op vista print

Ik zeg tegen Auke: ‘TROEP KLANT!!!! HAHAHAHAHA.’ Auke is nogal verbaasd over mijn communicatie. Ik beschrijf wat ik zie. Hoe verzinnen ze het. Ze nemen gewoon het eerste deel van het emailadres dat je hebt opgegeven en gebruiken dat.

We hebben slogans zitten bedenken:
‘Wij maken de kwaliteit die bij u past!’
‘Vista print, waar u aangesproken wordt zoals wij zelf aangesproken willen worden.’
‘U weet dat u welkom bent bij Vista print’
‘We doen wat we zeggen en we zeggen wat we vinden bij Vista print’

Ik zie nu steeds een ‘t’ achter hun eigen slogan. Vista Print. Maakt indruk. (Ja, en hoe!) Troep klant. Je bent zelf een troep bedrijf! Oh, wat een heerlijke onzin. Ik kan er nu weer om lachen. Ik bedenk ook met plezier andere e-mailadressen die in deze context passen.

Hoe meer ik moet, hoe minder ik wil. Dat gaat wel ongeveer op. Andersom natuurlijk niet. Of toch? is het een woordenspel of een levensbeschouwelijke vraag?

Ik betrap mezelf er steeds minder vaak op dat ik spreek over moeten terwijl ik willen bedoel. Er is eigenlijk zo weinig dat moet. Ik heb gezien dat de manier waarop ik wil leven een keuze is die ik bewust moet maken. Of het voor iedereen geldt weet ik niet en dat maakt ook niet uit. Voor mij is het bepalen van de prioriteit van dingen belangrijk. Belangrijker dan hoe het gebruiken van willen overkomt. Of juist niet? Het gaat juist om hoe het over komt.

Als ik moet gebruik terwijl ik wil bedoel voelt het alsof ik me verschuil achter iets dat me overkomen is waarvan ik slachtoffer ben. En dat is tot nu toe nog nooit gebeurd. Ik wil helder zijn in waar ik voor kies. Voor mezelf en voor anderen. Soms kies ik ervoor om iets te doen waar ik chagrijnig van wordt. Omdat ik het niet leuk vindt, bijvoorbeeld. Of omdat het slecht uit komt.

Neem het huishouden. Ik kan zeggen dat het moet. Ik kan mezelf vertellen dat ik geen keus heb. Onzin. Ik wil het om een of twee redenen doen, en om veel redenen gedaan hebben. Maar ik moet het niet. Er overkomt me geen onheil als ik besluit om het niet te doen.

Ik ga het vandaag maar even doen… denk ik…

Na het werk.

Die kat van mij kreeg nooit zacht voer. Alleen harde brokjes. Vond’ie geen probleem. Totdat we op vakantie gingen en mijn vader voor de kat ging zorgen. Ik had blikvoer gehaald omdat de poes dan een reden had om hier te zijn als papa langs kwam. Kon hij ook mooi nog wat aandacht krijgen. Ik dacht aan de poes, maar als papa wat aandacht kreeg als bijverschijnsel leek me dat ook geen groot drama.

Papa kwam twee keer per dag langs om de poes lekkers te geven. Sindsdien is de poes een verwend mokkel. En omdat hij het zo lekker vindt blijft hij (een keer per dag) een blikje van 75 gram krijgen. Hij wil er liever drie per dag. Vier op feestdagen.

Ik blijf schuiven met wanneer hij het eten krijgt. ‘s Ochtends? Niet handig, dan mauwt hij ons uit bed. Je weet wel, met van die schelle verongelijkte uithalen. Je moet Hedzer zien als hij door de poes uit bed gemauwd wordt! ‘s Avonds? Ook niet handig, dan begint hij om 4 uur al met het maken van hele kleine onwillekeurige geluidjes. Die breiden zich uit tot rollende, volle, vettige knorretjes en na een uur of twee zijn het langgerekte geluidjes die beginnen als ‘ehm Kimmie,’ en eindigen als ‘toe nou-ou!’

Ik kan het best lang negeren, maar na een tijdje wordt het vervelend.

Vandaag heb ik besloten dat harde brokjes voldoende is. Dus hij krijgt niet meer. Niet ‘s ochtends, niet ‘s avonds, niet tijdens de lunch. Hij weet het nog niet. Hij lag toen ik dit schreef tussen ons en de keuken in. Nu zit hij voor me. Mij aan te kijken, onwillekeurige geluidjes te maken. Ze worden steeds luider. Kijken wie er het eerst zat van is.

Nadat er een achterlichtje gesprongen was en ik hem vervangen had, bleek mijn lichthuishouding op tilt gesprongen te zijn. Wat doe je in zo’n geval? Je belt je vader!

‘Nee, je kan er niet heel veel aan verprutsen, aan het vervangen van een achterlicht.’

Toch doet mijn rechter knipperlicht hetzelfde als mijn remlicht als ik rem, en gaan beide achterlichten mee knipperen als ik mijn licht aan heb. En allerlei combinaties van die twee zijn ook nog mogelijk. Ik lijk wel een circusattractie in mijn autootje. Dit moet toch binnen afzienbare tijd opgelost worden.

Het internet doet geen wonderen dit keer. Ik besluit de garage te bellen waar ik 8 jaar geleden ook heen ging. Ja hoor, ik mocht wel even komen. Opgelucht loop ik op zaterdagmiddag naar mijn auto. Het itroëntje staat een beetje scheef. Logisch, overal nog sneeuwhopen en weer vastgevroren stukgereden prut.

Hij start. Wat een gave auto heb ik toch! Ik rij en meteen voelt het raar. Ik stop op een parkeerplaats en stap uit. Lekke band. Wat doe je dan? Je gaat op zoek naar een krik en een reservewiel. Kan niet vinden. Alleen maar een deel van een krik (dat draaiding). En trouwens ook geen wiel. Oh ja! toch wel. Maar wat heb ik aan een wiel als ik geen krik heb? Wat nu. Ik bel mijn vader.

‘Nee, je kan niet op een platte band over de ringweg naar de garage rijden.’

Gelukkig ben ik lid van de wegenwacht. Het duurt 75 minuten voordat ze er zijn. Ik heb onderhand de weekeindboodschappen gedaan en zit een krant te lezen in de auto als de gele wagen nadert. Grappige man erin. Wel behulpzaam, maar wel chagrijnig. Ja, het is koud en er zijn een hoop sufferds die hun auto niet meer inkomen of die hun handrem hebben gebruikt bij het parkeren bij -8 graden Celcius. Goed, er blijkt een schroef in te zitten. Ik probeer nog een grapje te maken ‘Met een kruiskopschroevendraaier zijn we in een tel klaar’ maar dat landt in kleffe sneeuw.

Een beetje blauwe ‘green stuff’ en een stukje wollen (?) draad doen wonderen. Zelfs zoveel wonderen dat ik niet dat gat nog een keer ‘echt’ hoef te laten maken. Opgelucht en koud bedank ik de wegenwachtmedewerker en rij ik naar de garage.

De baas herkent me nog. Leuk is dat. We zijn met drie man sterk verbaasd over de knipperlichten. Ik heb niks raars gedaan. De contactdoos waarin alle lichtjes zitten is doorgerot. Ik ruil een nieuwe contactdoos voor 20 euro en mag weer naar huis. Handig, zo’n autootje.

Ik heb geschreven over mijn itroentje. Nadat ik silliconenspray tussen de deuren en kruipolie in de sloten had gespoten deden de deuren het heel goed. Mijn itroentje is een meesterauto. Vaak klop ik even op het dashboard om mijn goedkeuring voor haar rijgedrag te tonen. Ze is lief. Ze start. Ze remt als het nodig is.

Vorige week kwam ik in een slip. Ik reed met 30 km per uur over de singel. De weg leek niet te glimmen en er lag geen sneeuw of prut op. Niet glad, dus. Dacht ik. Maar opeens zag ik dat de wereld een stukje verschoof. Alles wat voor me had gezeten zat opeens aan de rechter kant. Ook de middenberm en de boom. De wereld kwam van rechts op me af. Ik bleef zitten. Kon immers toch niks doen. Niet remmen, niet aan t stuur draaien. Ik zocht in mijn spiegels naar de fietser die ik net gepasseerd was. Ik schoof dwars over de straat (blij dat ik geen volvo heb) , mijn voorwielen schoven de middenberm op, over de stoeprand. Ik bleef schuiven. Een boom naderde het rechter voorwiel. Ik schoof weer van de middenberm af, miste de boom, miste de geparkeerde auto’s en miste gelukkig ook de fietser die ik nu achter me zag rijden. Ik stond stil. Niks geraakt. Opluchting. Snel vrij baan maken voor de fietser. Ik steek achteruit en weer vooruit en weer achteruit en ik ben ‘los’.

Nu zou je kunnen zeggen: stomme auto! Maar nee, ik vind dat mijn schattebakkie het goed gedaan heeft. precies overal tussendoor manoeuvreren.

Verbazing is toch een van de mooiste gezichtsuitdrukkingen. Vandaag heb ik er per ongeluk weer zo een op het gezicht van een nietsvermoedende medemens gekregen. »

Er wordt wel gezegd dat hoe blijer je bent, hoe mooier de dingen om je hen zijn. Ik weet niet of dat waar is. De dingen om je heen worden minder belangrijk als je lij bent. Tenminste, ik denk dat dat bij mij zo werkt. Hoe minder ik me voel, hoe meer invloed de buitenwereld op mij heeft. »

Mijn vader ziet regelmatig dat er weer iets anders ruimte in mijn leven inneemt. Dat is roeien geweest, dat is world of warcraft geweest, en nu is dat Warhammer40k. Hij is nooit bij voorbaat al afwijzend tegenover mijn hobbies. Als hij het niet begrijpt, dan doet hij er moeite voor om het te snappen. We praten erover (misschien is dat ook omdat ik mijn mond er niet over kan houden), maar ook komt hij dan kijken hoe we dat doen. Bij het roeien, maar ook tijdens een avond on-line gamen. Dan gaat hij er naast zitten en stelt vragen over wat het allemaal is en wat het doet. »