Bomen ziek? Mutsjeopaan!
Als je ziek bent en je moet naar buiten, dan moet je je goed inpakken. Dus: Sjaal om, mutsje op, jas aan. De bomen op de singels in Groningen zijn ziek. Ze moeten misschien allemaal gekapt worden. Dat is vreselijk, natuurlijk. Zo mooi, die statige kastanjes in de stad. Het gaat om honderden bomen. Ze zijn zo ziek dat ze een gevaar vormen voor bewoners en huizen. »
Ha-chou!
Hedzy had voor mij bloemen gekocht. Rode rozen met witte chrysanten. Mooie, volle, donker rode rozen. Erg mooi. Ik had een roeiwedstrijd en was dus op zaterdag niet thuis. En op zaterdag is de bloemenmarkt tegenwoordig een vast punt in mijn dag. Even voor 5 of 6 euro een paar prachtige bossen halen. Een op tafel en een op de kast. En nu waren er dus toch bloemen :-)
De vrijdag na de roeiwedstrijd word ik snipverkouden. Ik moet minstens 20 keer niezen in 2 uur tijd. En ik heb een loopneus. Bah! Moet mijn roeiteam nog sturen, dus zit ook nog twee uur in de boot. Geen goed idee als je al zo verkouden bent. Ik trek de deur achter me dicht en loop naar de Hunze. Ik nies onderweg nog een keer. Daarna op t vlot nog een keer. En daarna niet meer. Wat een beetje buitenlucht al niet kan doen.
Kom ik thuis, barst het feest weer los. Stoffie vraagt: ‘Ben je allergisch?’ Ik zeg: ‘Nee, natuurlijk niet!’
Allergie? No, not me, Sir. Ik ben
21 november 2003
Ik kwam een verslag tegen van 21 november 2003. Dat was zo leuk om te lezen, dat ik dat jullie niet wil onthouden. Sommigen kennen het al. »
Van idee tot sales? E-mail en ansichtkaarten (3)
E-mails naar relaties
De 1-page-website is dus verhuisd naar »
Lente
In de auto, op weg naar Syncubes. 9:00 op een donderdag. De zon schijnt, ik rij naar het westen. Ik weet dat ik moet opletten omdat tegenliggers mij slecht zien tegen de zon in. Heb onlangs iets gelezen over een jongen die twee kinderen van 10 heeft doodgereden.
Auw, het zal je maar overkomen. Je hoeft maar 1 moment niet op te letten en je kunt zo levens verscheuren. Dat kun je nooit meer ongedaan maken. Als ik eraan denk… Natuurlijk doen we allemaal aan risicoanalyse. Je steekt toch die sigaret op, zoekt naar je koeken, draait de radio harder, maar jezus… Je zou toch maar in dat moment net met 30 km per uur een heuveltje afrijden waar kinderen op de weg zitten. In dit geval is de jongen niet veroordeeld voor roekeloos rijden, maar denk je dat hij er ooit overheen komt? Weten dat je betrokken was bij een ongeluk van zulke omvang is wel heel heftig.
Ik leef me graag in in anderen. Nou ja… graag… Ik kan het niet helpen. Heb na de tsunami met kerst een jaar of wat geleden ook weken geen TV gekeken omdat ik het wel heel erg verdrietig vond en de beelden elke keer weer terug kwamen. Ik heb heus niet met iedereen medelijden. Mensen die zeuren, bijvoorbeeld, daar voel ik niet zoveel voor. Ook geen medelijden of zelfs medeleven. Hoe komt dat? Wat vind ik zo vervelend aan zeuren? Wat vind ik uberhaupt zeuren?
Zeuren voor mij is herhaaldelijk energieloos, verantwoordelijkheidsloos en gedachteloos afgeven op een ander. Steeds maar herhalen wat je al gezegd hebt zonder te willen of kunnen luisteren naar input van anderen. Elke keer weer de verantwoordelijkheid van je eigen gevoel, gedrag, gedachten neerleggen bij een ander zonder daar iets aan te willen doen. Je niet willen inleven in de andere kant van het verhaal, of in de mensen tegen wie er gezeurd wordt. Ik snap ook wel dat ik onredelijk kan zijn en iets zeuren vind omdat ik zelf een kink in mijn hersenen heb bij een bepaald onderwerp. Bovendien zou niemand zich iets moeten aantrekken van wat ik vind van andere mensen. Als je dat gaat doen, dan blijf je bezig.
Terug naar het verhaal van de lente. Ik rijd in mijn auto, op weg naar een leuke ExtremeProgramming dag met Thom. De zon schijnt, de iPhone is gekoppeld aan de radio, mijn Alfaatje gromt tevreden. Ik stop voor een oversteekplaats. Een jongen rijdt op de fiets de kruising op. Ik hoor de muziek van The Black eyed Peas uit de luidspreker knallen. Het raampje is een beetje open.