Kim Blogt

Posts Tagged ‘foto’

De dag begon warm, droog en zonnig. Toen ging de sprinkler van god aan. Lekker lauwe druppels vielen naar beneden. Het werd steeds iets kouder en uit de sprinkler groeide een douche. Tijd om te roeien.

We hadden onze eigen coach mee, dus we mochten in de Dubbel en Dwars. Dat is zo’n mooi glanzend wit Filippi bootje. »

Vanochtend werd ik om 9 uur wakker, en de woorden die in mijn hoofd zaten waren ‘Deep Strike’ en ‘Mishap Tabel’. Genietend van dat de dag eigenlijk nog niet bestaat omdat ik het licht nog niet gezien heb, van de warmte van het bed, van de koelte van Hedzer en van dat het zondag is en ik pas om 4 uur iets hoef, laat ik flarden van gisteravond en gistermiddag door mijn hoofd zweven… Gisteren waren hier 3 vrienden met hun WH40K legers, hun verf en hun lijm bij ons op bezoek. OM twee uur in de  middag kwamen ze aan en om half een in de avond hadden we twee potten gespeeld, hadden de gastheer en -vrouw overweldigend verloren, zat mijn hoofd vol met terminologie en was de poes een beetje tot rust gekomen, ondanks alle bezoek.

Ik denk terug aan een gesprek tussen Freek en Ingrid: De manier waarop zij reageert op zijn opmerkingen over haar verven is prachtig. Ze maakt fantastische figuren, is daarmee helemaal in haar element. Ze verft ze met name voor hem, want ze gaat waarschijnlijk niet zelf spelen. Of misschien wel, maar nu is t nog te spannend. Zij laat steeds aan hem zien wat ze gedaan heeft. Hij vindt het mooi gedaan – dat kan ook niet anders, het is prachtig! –  maar kijk verder dan dat. De waardering die hij geeft aan haar is heel duidelijk. Daarnaast zegt hij dan ook: ‘Is dit niet ook een stukje bil? Moet dat randje niet iets verder doorlopen?’.

‘Ja,’ zegt ze dan, ‘dat kan wel, dat verander ik dan nog even’. Terwijl ik zou willen zeggen: ‘Ach man, kniesoor die daarop let :-) Dat zie je niet meer als je een leger van die poppetjes hebt.’ Ik zou me aangevallen voelen, of niet gewaardeerd. Zeker als mij gezegd werd: ’Heel mooi, maar ik denk dat het in het zwart mooier is. Dat rood is wel mooi gedaan, maar ik vind de kleur niet mooi.’ Maar zij gaat gewoon op de inhoud af. Ze weet dat er geen boodschap achter zit.
‘Welke kleur vind je beter passen dan?’
Zwart?’
‘OK.’ En ze pakt haar kwastje, en verft lekker verder. Weliswaar op een figuurtje dat eigenlijk al af was en met zwart over het bestaande rood, maar het gaat haar duidelijk om het proces en niet om het afronden van het proces of het toewerken naar ‘klaar’ zijn. Bewonderenswaardig. In dat gesprek was geen greintje irritatie of verongelijktheid te vinden, beiden konden ze reageren op de situatie zonder de ander daarmee te kwetsen of voor het blok te zetten. Hoe doen ze dat toch, samen?

Mijn Ork Boyz en zijn Fire Fighters (hehe) stonden tegenover elkaar:

We hebben tijdens de vakantie lekker gelezen….

»

Een van de eerste poppetjes die ik in elkaar gezet heb en geverfd. Dit is een Ork Tankbusta. De cape die hij om heeft is een trofee van een eerder gevecht: gejat van een omgekomen aanvoerder van een tanksquad. De standaardmanier van verven is als getoond in de linker onderhoek.

Na een stevige avond bij mijn lieve oom en tante werden we om half drie in de nacht door hen naar ons hotel gebracht. Het was donker, natuurlijk. Het stof van die middag lag er nog. Ik voelde het gewicht van de container met puin op de stoep aan me trekken. De nacht was warm, ik was plakkerig. Het bouwstof kroop op me af. Moe, was ik ook. En een beetje aangeschoten. En iedereen was lief.

»

Afgelopen lente hebben Dineke en ik samen de IPR geroeid. IPR staat voor Internationale PinksterRegatta. Ze zijn in Delfzijl en ze klinken groter dan ze zijn. We wilden 2,2 kilometer roeien samen in een bootje. We hebben toen geroeid in een skiff-2 boot. Dat betekent niets anders dan dat je er een beetje fatsoenlijk voor moet kunnen roeien. De boot is instabieler (en daardoor sneller als zij goed beroeid wordt) dan een skiff-1 boot. Dat betekent bij onze roeivereniging dat je een proeve van bekwaamheid moet afleggen voordat je in deze boten mag roeien. Soms, als je de proef nog niet gedaan hebt, dan gebeurt het wel eens dat je toch in een snelle boot mag. Bijvoorbeeld omdat er drie ploegen naar een wedstrijd gaan, die allemaal dezelfde boot gebruiken. Als deze ploegen dan wel de proef met goed gevolg hebben afgelegd, dan komt het wel voor dat er ‘te hoog’ geroeid wordt.

Dat was voor Dineke en mij ook het geval op de IPR op 30 mei. We mochten roeien in de ‘Dubbel en Dwars’. Nog niet eerder hadden we in deze boot gezeten. En pas 3 keer in een dubbeltwee (een tweepersoonsboot zonder stuurman). We waren in vrolijke extase! We stapten in, en roeiden naar de start van de wedstrijd (2,2 kilometer verderop). We hoefden niet te winnen. We wilden starten en liefst niet als laatste eindigen. Maar meer nog dan dat, wilden we lekker roeien.

De eerste halen waren eng. We bleven zeggen tegen elkaar: ‘Lekker roeien, daar gaat t om!’  En na een kilometer of 2 leken we dat inderdaad wel te kunnen.Het was een vliegende start. Ofwel elke dertig seconden start er een boot. Achter ons startte een koppel meiden die heel arrogant zeiden dat ze ons lekker gingen inhalen. Bah wat vond ik ze ordinair en onprettig. Ik was lekker gespannen, en vrij in wat ik zei: ‘Spannend hey? Onze eerste race.’ Ik was op zoek naar ‘Nou succes… Wij weten ook nog wel hoe we de  eerste keer aan de start lagen. Meedoen is belangrijker dan winnen.’ Dat soort dingen. Maar nee. Deze grietjes waren gewoon stom.  Ik draaide me om naar Dineke en ik zei: ‘Wat er ook gebeurt, ze komen er niet langs!’ Dineke antwoord: ‘Tuurlijk niet!’

En toen gingen we. Lange rustige halen. Ik reed te snel op na een tijdje. Terug naar de basis. Tellen, een-op-en-dan-twee-af, ik riep naar Dineke: ‘En 10 op de benen!’ En Dineke riep: ‘Stuurboord sterk! Nee andere stuurboord!’ We vielen naar een kant, ik roep ‘Handen recht door de boot!’ Ik probeer mooi direct in te pikken, stevig te trappen in de tweede beentrap, de koppeling tussen rug en benen vast te houden, mijn armen lang gestrekt te houden en bij de uitpik te ontspannen. Ik probeer aan mijn buikspieren te hangen, en snel weg te zetten, rustiger in te buigen en traag op te rijden. Ik probeer mijn schouders laag te houden en mijn rug recht. Ik probeer sterk te zitten en met beide benen evenveel te trappen. Ik probeer het tempo niet boven 25 te laten komen. Het meeste lukt niet zo goed…

De twee trutten lopen in op ons. Dat hadden we wel verwacht. Maar we bleven ze een tijdje goed voor. Daarna kwamen ze weer dichterbij. Ik roep: “Ze mogen er niet langs! Kop OP! kom OP! Trappen!” en we schieten vooruit!  Wow wat gaan we lekker. Dit is fantastisch. Dit is roeien. Dit doet zeer in mijn benen. Geeft niks, 2,2 kilometer is heel kort. En ze mogen ons niet inhalen. Dat doen ze ook niet.

»